Godina izdanja: 1985
ISBN: 365
Vrsta: Istorija svetske književnosti
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Autor: Lu Hsin
Izdavač: Rad, Beograd
Godina: 1985
Obim: 382 str.

Sadržaj knjige je prikazan na fotografijama.

Knjiga „Kratka istorija kineske proze” autora Lu Sjia (Lu Hsin / Lu Xun) predstavlja jedno od najznačajnijih teorijskih dela za razumevanje razvoja kineske beletristike.

Ovo kapitalno delo nastalo je na osnovu predavanja koja je Lu Sjin držao dvadesetih godina prošlog veka na Pekinškom univerzitetu. Autor u njemu detaljno hronološki analizira evoluciju kineske pripovedačke umetnosti — počevši od drevnih mitova i legendi, preko priča o duhovima i natprirodnim bićima, pa sve do velikih i kompleksnih klasičnih romana iz dinastija Ming i Ćing (poput romana „San u crvenom paviljonu”).

Domaće izdanje ove knjige objavljeno je 1985. godine u izdanju beogradske izdavačke kuće „Rad”, u prevodu Jelene Stakić sa engleskog jezika.




Lu Sjin (kineski: 鲁迅 / Lu Xun, pravim imenom Džou Šuren / Zhou Shuren, 1881–1936) smatra se utemeljivačem moderne kineske književnosti i jednim od najuticajnijih intelektualaca 20. veka u Aziji.

Kao vodeća figura Pokreta 4. maja, Lu Sjin je radikalno prekinuo sa tradicijom pisanja na klasičnom, elitističkom kineskom jeziku (wenyan). Umesto toga, počeo je da piše govornim jezikom (baihua), čime je književnost učinio dostupnom običnom narodu. Njegova dela spajaju oštru društvenu kritiku, duboku empatiju prema potlačenima i neumoljivu ironiju prema zaostalosti tadašnjeg kineskog društva.

Tokom studija medicine u Japanu, Lu Sjin je svedočio sceni u kojoj grupa Kineza ravnodušno posmatra pogubljenje svog sunarodnika. Tada je shvatio da je duhovno zdravlje naroda važnije od fizičkog, te je napustio medicinu kako bi kroz književnost „lečio dušu” svog naroda.

Godine 1918. objavljuje priču „Dnevnik jednog ludaka” (狂人日記). To je prva kineska pripovetka napisana na govornom jeziku. Kroz metaforu kanibalizma, autor u njoj žestoko kritikuje licemerje i opresivnu prirodu tradicionalnog konfučijanskog društva.

Njegovo najpoznatije delo, „Istinska priča o A Kjuu” (阿Q正傳), analizira psihologiju prosečnog Kineza tog doba kroz fenomen „duhovnih pobeda” — sposobnosti glavnog junaka da svaki svoj stvarni poraz i poniženje u glavi pretvori u moralnu pobedu.

Lu Sjin nije pisao romane. Njegov opus čine maestralne pripovetke (sakupljene u zbirke Poziv na oružje i Stare priče na nov način), eseji i pesme u prozi (Divlja trava). Razvio je specifičnu formu kratkog, oštrog, satiričnog eseja kojim je svakodnevno reagovao na političke i društvene nepravde svog vremena.

Pored umetničke proze, bio je predani istraživač starina. Delo „Kratka istorija kineske proze” (koju ste prethodno tražili) nastalo je iz njegovih pionirskih predavanja na Pekinškom univerzitetu i predstavlja prvi sistematski pregled kineske beletristike.

Iako je bio levičar i kritičar nacionalističke vlasti, Lu Sjin nikada zvanično stupio u Komunističku partiju Kine, ljubomorno čuvajući svoju intelektualnu nezavisnost. Ipak, nakon njegove smrti 1936. godine, Mao Cedung ga je proglasio „svecom moderne Kine” i kulturnim bekom revolucije. Danas se Lu Sjin u svetu proučava kao književni genije u rangu sa Francem Kafkom, Nikolajem Gogoljem i Erihom Marijom Remarkom.