Godina izdanja: 1955
ISBN: 277
Vrsta: Eseji i kritike
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Autor: Julius Bab
Prevod: Gustav Krklec
Izdavač: Mladost, Zagreb
Godina: 1955
Obim: 266 str.

Sadržaj knjige je prikazan na fotografijama.

Knjiga „Pisci Amerike” (originalni nemački naslov: Amerikas Dichter) autora Julijusa Baba (Julius Bab) predstavlja značajnu zbirku eseja i književnih kritika posvećenu razvoju američke književnosti od njenih početaka do prve polovine 20. veka

Na prostorima bivše Jugoslavije najpoznatije izdanje ove knjige objavila je izdavačka kuća Mladost iz Zagreba 1955. god. u sklopu „Biblioteke izabranih eseja”, a prevod na hrvatskosrpski jezik uradio je čuveni pesnik Gustav Krklec.

Julijus Bab kroz hronološke eseje analizira ključne figure koje su oblikovale američku kulturu i književni identitet. Između ostalih, knjiga sadrži detaljne osvrte na sledeće autore:
- Osnivači i rani mislioci: Benjamin Franklin, Thomas Paine
- Začetnici američke romantike i proze: James Fenimore Cooper, Washington Irving, Edgar Allan Poe
- Pesnici 19. veka: William Cullen Bryant, Henry Wadsworth Longfellow, Walt Whitman
- Klasici realizma i društvene kritike: Harriet Beecher Stowe, Mark Twain, Jack London
- Moderni pisci i dramaturzi 20. veka: Sinclair Lewis, Carl Sandburg, Eugene O`Neill, Thornton Wilder


Julijus Bab (Julius Bab) bio je jedan od najuticajnijih nemačkih pozorišnih kritičara, dramaturga i istoričara književnosti prve polovine 20. veka. Njegov rad obeležio je zlatno doba berlinske kulturne scene, dok je njegov kasniji život bio duboko pogođen usponom nacizma i egzilom.

Julijus Bab je rođen 11. decembra 1880. godine u Berlinu u jevrejskoj porodici. Studirao je književnost i filozofiju u Berlinu i Cirihu, nakon čega se brzo pozicionirao kao ključna figura berlinske moderne. Više od tri decenije bio je vodeći hroničar i kritičar berlinskog teatra. Njegova zbirka recenzija „Hronika nemačke drame” (Die Chronik des deutschen Dramas) i danas je ključni istorijski izvor za proučavanje tog perioda. Bio je blizak prijatelj čuvenog kritičara Zigfrida Jakobsona i jedan od glavnih saradnika legendarnih časopisa Schaubühne i Die Weltbühne. Radio je kao predavač i dramaturg u kultnom Dojčes teatru (Deutsches Theater) kod slavnog reditelja Maksa Rajnharta, a bio je i jedan od lidera i suosnivača Narodnog pozorišta (Volksbühne) u Berlinu.

Kada su nacisti 1933. godine došli na vlast, Babov život se dramatično promenio. Izbačen je iz javnog života i zabranjen mu je rad. Umesto da odmah pobegne, odlučio je da pruži kulturni otpor. U junu 1933. godine, Bab je bio jedan od glavnih suosnivača Jevrejskog kulturnog saveza (Kulturbund Deutscher Juden). Ova organizacija je stvorena kako bi se pružio posao stotinama otpuštenih jevrejskih glumaca, muzičara i pisaca, te obezbedio kulturni život za jevrejsku publiku koja više nije smela da posećuje redovna pozorišta. Bab je vodio njihov pozorišni sektor sve do zatvaranja.

Kako je pritisak režima postajao neizdrživ, Bab je 1938. godine uspeo da izbegne u Francusku, a odatle je 1940. godine prebegao u Sjedinjene Američke Države. U Americi je iskusio teške godine emigrantskog siromaštva. Ipak, uspeo je da nastavi rad kao pozorišni i književni kritičar za uticajne njujorške novine na nemačkom jeziku New York Staats-Zeitung. Upravo u tom periodu nastaje njegova fascinacija američkom kulturom i piscima koji su gradili identitet te zemlje, što je rezultiralo pisanjem knjige „Pisci Amerike” (Amerikas Dichter). Godine 1951. ponovo je posetio Nemačku u okviru velike turneje predavanja. Preminuo je nekoliko godina kasnije, 12. februara 1955. u mestu Roslin Hajts u državi Njujork.

Danas u Berlinu (u ulici Bundesallee 19) stoji memorijalna plaketa posvećena Julijusu Babu, kojom Nemačka odaje počast njegovom neizmernom doprinosu razvoju modernog evropskog teatra i hrabrosti u najmračnijim vremenima.