Godina izdanja: 1990
ISBN: 65
Autor: Domaći
Vrsta: Istorija svetske književnosti
Jezik: Srpski

Priređivač: Petar Vujičić
Izdavač: Biblioteka Pana Dušickog, Beograd
Godina: 1990
Obim: 282 str.

Sadržaj knjige je prikazan na fotografijama.

„Antologija japanske poezije od XIV–XIX veka” je kapitalno književno delo posvećeno tradicionalnoj japanskoj haiku poeziji, koje je priredio, preveo i predgovorom opremio čuveni srpski prevodilac Petar Vujičić.

Knjiga je obogaćena sa 11 ilustrovanih priloga u boji koji prikazuju tradicionalnu japansku grafiku.

Knjiga hronološki obuhvata period od 14. do 19. veka, prateći transformaciju japanskog pesništva od najranijih preteča haikua (poput zajedničkog pesništva renga) pa sve do zlatnog doba i kasnijih majstora Edo perioda.

U antologiji su zastupljena četiri stuba i najveća majstora ove forme:
- Macuo Bašo – centralna figura koja je haiku uzdigla do nivoa vrhunske duhovne i svetovne umetnosti.
- Josa Buson – slikar i pesnik poznat po vizuelno bogatim i rafiniranim stihovima.
- Kobajaši Isa – pesnik duboke empatije prema sirotinji i prirodi, čiji stihovi odišu humanizmom.
- Masaoka Šiki – reformator sa kraja 19. veka koji je modernizovao formu i zvanično joj dao ime „haiku”.

Petar Vujičić (1924–1993) bio je jedan od najistaknutijih, najplodnijih i najcenjenijih jugoslovenskih i srpskih prevodilaca 20. veka. Iako je njegova „Antologija japanske poezije” izuzetno cenjena, njegova primarna specijalnost i životna misija bili su poljska književnost i jezik.

Rođen je 27. juna 1924. godine u mestu Boljevci u Sremu. Preminuo je 4. decembra 1993. godine u Novom Sadu. Diplomirao je poljski jezik i književnost na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Na početku karijere radio je kao bibliotekar u Matici srpskoj u Novom Sadu, nakon čega prelazi u Beograd (živeo je u Čika Ljubinoj ulici) i postaje profesionalni, samostalni prevodilac.

Vujičić je prevodio sa poljskih, čeških, slovačkih, ruskih i nemačkih izvora. Važio je za eruditu neverovatnog jezičkog osećaja, sposobnog da prevede najkompleksnije misaone i poetske tekstove.

Preveo je više stotina dela, uključujući preko sto knjiga sa poljskog jezika. Zbog tog monumentalnog rada dobio je poljsku Medalju za zasluge u kulturi. Našoj publici je približio kultni naučnofantastični roman „Solaris” Stanislava Lema, drame Milana Kundere, kao i dela Henrika Sjenkjeviča i Borisa Prusa. Njegov beogradski stan bio je kulturno stecište. U njemu je ugošćavao neke od najvećih svetskih pisaca 20. veka, poput poljskih nobelovaca Česlava Miloša i Zbignjeva Herberta. Blisko je sarađivao i sa domaćim veličinama kao što su Vasko Popa i Milorad Pavić.

Iako nije bio primarno orijentalista, Vujičić je posedovao duboku strast prema univerzalnoj svetskoj poeziji. Njegov rad na „Antologiji japanske poezije od XIV-XIX veka” (1990) bio je plod dugogodišnjeg proučavanja i prevođenja haiku forme preko posrednih, vrhunskih evropskih prevoda i filoloških studija. Zahvaljujući svom istančanom pesničkom daru, uspeo je da na srpski jezik prenese svedenost, ritam i filozofsku dubinu dalekoistočnog stiha podjednako uspešno kao i stručnjaci za japanologiju.