ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 2015
Autor: Domaći
Vrsta: Istorija srpske književnosti
Jezik: Srpski

51968) IREALISTIČKO DOBA srpska književnost 1990 - 2010 , Stojan Đorđić , Službeni glasnik Beograd 2015 , kritička prelogomena , Knjiga Irealistička književnost Stojana Đorđića predstavlja prvi pokušaj književnoistorijskog sagledavanja srpske književnosti na razmeđu 20. i 21. veka, pre svega glavnih evolutivnih tokova i promena na osnovu kojih se taj period može izdvojiti kao zasebna celina. Autor polazi od šireg društveno-istorijskog konteksta i promena u svetu i kod nas (rušenje Berlinskog zida, pad komunizma, ratovi na prostorima bivše Jugoslavije i njen raspad, proces društveno-ekonomske tranzicije), nudi argumente za vremensko razgraničenje i opisuje poetičke promene u srpskoj književnosti toga doba – od kojih su najvažnije slabljenje postmodernizma, napuštanje mimetičke poetike i prelazak na irealističku književnost. Izdvaja proces estetizacije i jačanja autonomije književnosti kao okosnicu kontinuiteta srpske književnosti tokom celog 20. veka, prati glavne inovacije u umetničkom nadahnuću, senzibilitetu i postupcima oblikovanja i, najzad, naznačuje najzapaženije umetničke domete srpskih pisaca od 1990. do 2010. godine. U svom pristupu, Đorđić pokušava da održi kontinuitet s najboljom tradicijom srpske književne istoriografije, na koju se najviše oslanja i u koju unosi izvesne inovacije, kao što su književnokritička argumentacija i konkretizacija umetničkih značenja i estetskih kvaliteta u odabranim književnim ostvarenjima, te prebacivanje težišta sa standardnih književnoistorijskih strukturnih jedinica (epohe, pravci i pisci) na poetičke promene i pojedinačna književna dela, koja ujedno postaju ključni predmet istraživanja, saznavanja i vrednovanja književne istorije.
Đorđić novu književnu epohu dovodi u vezu sa širim društvenim, političkim i istorijskim kontekstom u svetu i u Srbiji koji se, prema njegovoj oceni, ogleda i u promenama u srpskoj književnosti tog doba – slabljenju postmodernizma, napuštanju mimetičke poetike i prelasku na irealističku književnost. On kaže da je njegova teza je „na tragu periodizacije srpske književnosti koju je dao profesor Jovan Deretić“, s tim što bi gornja granica irealističke epohe mogla da se pomeri na 2015. ili 2020. zavisno od daljeg razvoja književnih tokova, jer se već pojavila grupa pisaca poput Dejana Stojiljkovića, Vladimira Kecmanovića, Ivane Mihić, koji ne pišu kao irealisti.

Irealisti, kako je naglasio Đorđić, nikad nisu prihvatili poetiku posmodernizma – njenu ekvidistancu prema svim fenomenima stvarnosti i amputiranu emocionalnost. Oni pišu o stvarnosti, ali onoj koja ih pogađa – građanskim protestima 1996-97, NATO bombardovanje SRJ…. Stvorili su književnost, prema oceni književnih kritičara, sa prvorazrednim umetničkim efektom i izuzetne estetizacije, koja ne zaostaje za prethodnim epohama.

U knjizi su obrađena dela: Pavla Ugrinova, Vidosava Stevanovića, Miodraga Pavlovića, Radovana Belog Markovića, Vladimira Arsenijevića, Milisava Savića, Dragana Jovanovića Danilova, Gorana Petrovića, Nikole Miloševića, Jovice Aćina, Novice Tadića, Zorana Bognara, Radoslava Bratića, Dragana Lakićevića, Igora Marojevića, Lasla Blaškovića, Miodraga Pavlovića…, kao i Milorada Pavića i Svetislava Basare, koji su, kako tvrdi autor, bliski irealistima, iako su posmodernisti.
odlično očuvano, mek povez, format 13,5 x 20 cm , 352 strane ,