Oblast: Ostalo
Godina izdanja: 1994
Autor: Domaći
ISBN: Pol
Jezik: Srpski

Prevod: dr Lujo Bakotić
Izdavač: Dobra vest, Veternik
Godina: 1994
Obim: 654, 194 str.
Pismo: ćirilica

Manji format.

Prevod Biblije dr Luje Bakotića je jedan od najznačajnijih i najcenjenijih prevoda Svetog pisma na srpski jezik.

Dr Lujo Bakotić (1867–1941), poznati srpski pravnik i diplomata rodom iz Senja, kompletno Sveto pismo (Stari i Novi zavet) objavio je 1933. godine u izdanju Britanskog i inostranog biblijskog društva. Prevod je napisan na ekavici i latiničnim pismom.

Smatra se jednim od najuspešnijih i najtačnijih prevoda, naročito kada je reč o starozavetnoj jevrejskoj poeziji (kao što su Psalmi, Pesma nad pesmama, knjige o Jovu i proročki delovi). Bakotić je koristio savremene naučne metode i težio jasnom, razumljivom stilu, izbegavajući suvišne arhaizme.

Prevod sadrži standardne knjige Starog i Novog zaveta (bez deuterokanonskih/apokrifnih knjiga), što ga čini veoma popularnim i u protestantskim i u opštim hrišćanskim krugovima na našim prostorima.



Dr Lujo Bakotić (1867–1941) bio je izuzetan intelektualac, pravnik, diplomata, leksikograf i publicista. Njegova biografija nudi fascinantan uvid u kulturne i političke prilike s kraja 19. i prve polovine 20. veka na našim prostorima.

Rođen je 21. novembra 1867. godine u Senju (Austrougarska) u uglednoj porodici. Njegov otac Ignjat Bakotić bio je advokat i političar, dok mu je majka Adela bila italijanska markiza (Gravisi).

Lujo se, prateći porodičnu tradiciju, izjašnjavao kao Srbin katoličke veroispovesti. U to vreme u Dalmaciji je postojao značajan pokret Srba katolika koji su aktivno radili na kulturnom i političkom povezivanju sa Kraljevinom Srbijom. Nakon završene gimnazije u Splitu, Bakotić odlazi na studije prava koje uspešno završava s doktoratom u Beču i Gracu.

Pre nego što se potpuno posvetio prevođenju i pisanju, dr Bakotić je imao bogatu karijeru u državnoj službi. Bavio se advokaturom u Sinju, Šibeniku i Zadru. Bio je poslanik Srpske stranke u Dalmatinskom saboru u Zadru. Zbog političkih pritisaka i borbe za nacionalne ideale, 1913. godine je morao da prebegne u Srbiju. Srpska vlada ga je 1913. godine imenovala u komisiju za izradu istorijskog Konkordata između Kraljevine Srbije i Vatikana, koji je potpisan 1914. godine. Tokom Prvog svetskog rata radio je u Nišu (kao vojni cenzor), a zatim u Parizu i Rimu.

Nakon formiranja Kraljevine SHS, postavljen je za poslanika (ambasadora) pri Vatikanu (gde je službovao od 1920. do 1923. godine). Kasnije je predstavljao zemlju na Međunarodnom sudu u Hagu i bio poslanik u Moskvi. Penzionisao se 1935. godine sa pozicije pomoćnika ministra spoljnih poslova.

Prevođenju Svetog pisma Lujo Bakotić je posvetio oko dvadeset godina svog života. Počeo je da radi na prevodu dok je bio u diplomatskoj službi u Vatikanu, koristeći pristup vatikanskim arhivama i bibliotekama. Kao vrhunski pravnik i lingvista, težio je preciznosti, ali i lepoti jezika.

Njegov prevod, objavljen 1933. godine, specifičan je po tome što je bio prvi celoviti prevod na ekavici i latinici namenjen najširem krugu čitalaca. Trudio se da prenese suštinsku misao teksta umesto doslovnog prevoda „reč po reč”, zbog čega je tekst izuzetno čitljiv i ritmičan.

Pored Biblije, dr Bakotić je iza sebe ostavio nekoliko kapitalnih naučnih i leksikografskih radova:
1. Rečnik srpskohrvatskog književnog jezika (1936): Veliki jednojezični rečnik sa preko 50.000 reči koji svedoči o njegovom dubokom poznavanju i proučavanju jezika.
2. Srbi u Dalmaciji (1939): Obimno istoriografsko delo izdato kod čuvenog beogradskog izdavača Gece Kona, koje detaljno opisuje istoriju srpskog naroda u Dalmaciji od pada Mletačke republike do ujedinjenja.
3. Justinijanove institucije (1911): Prvi prevod ovog temeljnog rimskog pravnog zbornika na naš jezik.

Ženio se dva puta. Iz prvog braka sa suprugom Marijom imao je četiri ćerke. Zanimljiv istorijski podatak jeste da se njegova najmlađa ćerka, Veronika Vera Bakotić, kasnije udala za poznatog nadrealističkog pesnika, filozofa i kasnijeg čuvenog partizanskog generala i diplomatu Koču Popovića.

Dr Lujo Bakotić preminuo je 31. marta 1941. godine u Beogradu, samo nekoliko dana pre bombardovanja Beograda i izbijanja Drugog svetskog rata u Jugoslaviji.