Godina izdanja: 209
ISBN: 272
Autor: Domaći
Oblast: Pravoslavlje
Jezik: Srpski

Autor: Mile Imerovski
Naslov: Hilandar na Svetoj Gori - Pokloničko putovanje kroz istoriju i sadašnjost
Izdavač: Udruženje poštovalaca Svete gore Atonske i Svete Fruške gore, Novi Sad
Godina: 2009
Obim: 196 str.

Postoji posveta na nultoj stranici knjige.

Sadržaj knjige je prikazan na fotografijama.

Knjiga predstavlja vodič je kroz vekovno nasleđe i duhovnost manastira. Predstavlja idealno štivo za pripremu duhovnog puta, obuhvatajući istorijat od Svetog Save do danas, arhitekturu, čudotvornu ikonu Bogorodice Trojeručice i manastirski život.

Hilandar (grč. Μονή Χιλανδαρίου) ili Hilendar, takođe i Helandar, srpski je pravoslavni muški manastir države pravoslavnih monaha koja postoji više od hiljadu godina. Manastir je sagrađen na inicijativu Svetog Save, koji je postao monah na planini Atos 1191. godine. Nalazi se u severnom delu Svete gore (grč. Άγιο Όρος), na poluostrvu Halkidiki odnosno trećem kraku poluostrva Halkidiki — Atosu (grč. Аτоς), u severnoj Grčkoj. Manastir je udaljen 2,5 km od Egejskog mora.

Hilandar je u hijerarhiji Svete gore na 4. mestu po značaju. Posmatran spolja, manastir ima izgled srednjovekovnog utvrđenja, s obzirom da je utvrđen bedemima koji su visoki i do 30 m. Spoljni zidovi su u proseku dugački 140 m i okružuju površinu koja je široka oko 75 m. Manastir je ovako utvrđen pošto je u prošlosti, kao i ostala utvrđena monaška naselja na Svetoj gori, morao da se brani od gusara. Neki smatraju Hilandar jednim od prvih univerziteta, u prethodničkoj formi, a konkretno prvim srpskim univerzitetom. Sadašnji iguman manastira Hilandar je Metodije Marković.

Manastir Hilandar je izgradio grčki monah-svetogorac, Georgije Hilandario. Obnovili su ga Stefan Nemanja (u monaštvu Simeon) i njegov sin Sava 1198. godine, a u manastiru je 1199. godine umro Stefan Nemanja. Kralj Stefan Uroš I je 1262. godine značajno utvrdio manastir. Hilandar je naročito pomogao kralj Milutin, koji je oko 1320. godine na mestu stare podigao novu Crkvu Vavedenja Bogorodice. U vreme kralja i cara Dušana Sveta gora je došla pod njegovu vlast, a to je period najvećeg prosperiteta manastira. U vekovima turske vladavine, Hilandar su pomagali ruski carevi i moldavski kneževi u 16. veku, a srpski patrijarsi iz Peći u 17. veku. Početkom 19. veka stvorena je prva novovekovna srpska država, pa je nastavljena bogata tradicija hilandarsko-srpskih odnosa. U novijoj istoriji manastir je značajno stradao 2004. godine u katastrofalnom požaru, posle čega je usledila obnova oštećenih građevina.

Hilandar predstavlja jedno od najznačajnijih središta srpske kulture i duhovnosti. Kroz vekove, relativno zaštićen od napada i pljačkanja, u sigurnosti Svete gore Atonske i njene autonomije, bio je pošteđen sudbine koja je zadesila skoro sve druge srpske manastire. U Hilandaru je očuvana najbogatija kolekcija originalnih starih rukopisa, ikona i fresaka, tako da on u današnje vreme predstavlja najznačajniju riznicu srpske srednjovekovne kulture uopšte. Manastir se od 1988. godine, zajedno sa ostalih 19 svetogorskih manastira, nalazi na Uneskovoj listi svetske baštine u sklopu spomenika srednjeg veka objedinjenih pod zaštićenom celinom planine Atos.

Radi uspostavljanja stalnog lekarskog nadzora manastirske porodice kao i poklonika, krajem 2015. godine osnovano je Hilandarsko lekarsko društvo.

Etimološko značenje imenice Hilandar verovatno je izvedeno iz grčke reči helandion (grč. χελάνδιον), koja označava tip vizantijskog transportnog broda, čiji se kapetan zove helandaris (grč. χελάνδάρης).

Hilandar je prvi manastir na koji se nailazi kada se sa kopna, iz Makedonije, ide na Svetu goru. Smešten je u šumovitoj udolini kraj Hilandarskog potoka koji nikada nije presušivao. Sa tri strane okružen je šumom, dok je sa severne otvoreniji i udolinom povezan sa morem. Pobrežje je obraslo raznovrsnom sitnom i krupnom šumom, a posebno se ističu čempresi kako oko samog manastira tako i u dolini koja ga povezuje sa morem. U blizini se prostiru vinogradi, maslinjaci kao i nasadi limuna i pomorandži.

Mr Mile Imerovski je srpski istoričar, diplomirani teolog i publicista iz Veternika. Poznat je po svom naučno-istraživačkom i autorskom radu u oblastima istorije, hrišćanstva, kulturne baštine i religije Novog Sada i Vojvodine.

Rođen je 27. januara 1955. godine u Veterniku (Novi Sad). Diplomirao je na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Novom Sadu. Diplomirao je na Teološkom fakultetu u Cirihu. Magistrirao je menadžment ljudskih resursa na Evropskom centru za mir i razvoj. Počasni je član udruženja Mianu.

Autor je nekoliko knjiga i monografija koje se bave sakralnom arhitekturom i religijskom istorijom:
- Kako su sanjane i građene crkve Novog Sada
- Svetilišta i hramovi Svete Fruške Gore
- Hilandar na Svetoj Gori