ISBN: Ostalo
Godina izdanja: ,,
Jezik: Srpski
Autor: Strani

edicija SAZVEŽĐA
knjig br94
odlično očuvana
kao nova
Goldman u ovom delu razvija svoju specifičnu metodologiju poznatu kao genetički strukturalizam, pokušavajući da spoji marksističku analizu društva sa strukturalnom analizom kulturnog i književnog stvaralaštva

Knjiga je podeljena na nekoliko ključnih eseja i studija koji se bave odnosom filozofije, ekonomije, književnosti i marksističke metode:
Geneza i struktura: Goldman objašnjava da se kulturne i društvene pojave ne mogu razumeti samo statički (kroz njihovu trenutnu strukturu), već se mora pratiti njihovo poreklo (geneza) unutar konkretnih istorijskih i ekonomskih uslova
Stvarna svest i moguća svest: Ovo je jedan od Goldmanovih najvažnijih teorijskih doprinosa (preuzet i razvijen od Đerđa Lukača). Stvarna svest predstavlja ono što jedna društvena grupa (klasa) u datom trenutku misli, dok je moguća svest maksimalni stepen razumevanja stvarnosti koji ta grupa može da dosegne, a da ne ugrozi sopstvenu egzistenciju i interese. Kroz ovu prizmu on posmatra vrhunska umetnička i filozofska dela.
Subjekt kulturnog stvaranja: Za razliku od građanske istorije književnosti koja fokus stavlja isključivo na pojedinca (autora), Goldman tvrdi da je pravi stvaralac umetničkog dela zapravo transindividualni subjekt – odnosno društvena grupa ili klasa čiji pisac izražava pogled na svet
Kritika drugih pravaca: Autor stupa u otvoren dijalog i kritiku sa modernim misliocima svog doba, pre svega analizirajući odnos marksizma prema egzistencijalizmu Žan-Pola Sartra, strujama unutar samog marksizma (Lukač, Markuze) i tradicionalnoj sociologiji.
Analiza ranog Marksa: Posebna poglavlja posvećena su delima mladog Marksa, analizi „Nemačke ideologije“ i „Teza o Fojerbahu“, kao i prožimanju ekonomije i sociologije u marksističkoj teoriji.
Goldman se ovom knjigom suprotstavio kako dogmatskom, mehaničkom marksizmu (koji je umetnost posmatrao samo kao prostu refleksiju ekonomske baze), tako i buržoaskom formalizmu koji je umetnost odvajao od društva. Pokazao je da humanističke nauke moraju koristiti dijalektičku metodu kako bi uspešno povezale tekst (strukturu dela) sa istorijskim kontekstom (društvenom celinom).