Godina izdanja: 1982
ISBN: 242
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Autor: Čedomil Veljačić
Izdavač: Matica hrvatska, Zagreb
Godina: 1982
Obim: 330 + 341 str.

U knjigama je na nekih desetak stranica uredno podvlačeno, no big deal. Knjiga je i dalje čitljiva.

„Filozofija istočnih naroda I–II“ je kapitalno dvotomno delo Čedomila Veljačića, objavljeno u okviru čuvene Filozofske hrestomatije izdavačke kuće Matica hrvatska (prvo izdanje 1958. godine). Ovo delo predstavlja jedan od najznačajnijih i najtemeljnijih prikaza azijskih filozofskih tradicija na prostorima bivše Jugoslavije. Obe knjige su osmišljene tako da kombinuju stručne autorske uvode i preglede sa odabranim izvornim tekstovima (hrestomatija), što čitaocima omogućava direktan susret sa mudrošću Istoka.

Delo je podeljeno na dve celine koje pokrivaju različite geografske i kulturne krugove:
1. Knjiga prva: Indijska filozofija i odabrani tekstovi
- Detaljno se bavi nastankom i razvojem indijske misli.
- Pokriva vedske tradicije, Upanišade i rane filozofske sisteme.
- Poseban fokus stavlja na budizam i đainizam, kao i na ortodoksne indijske sisteme (darsane).
- Sadrži prevode ključnih delova izvornih indijskih spisa.

2. Knjiga druga: Iran, islam, Kina, Japan i odabrani tekstovi
- Istražuje persijsku misao (zoroastrizam) i specifičnosti islamske filozofije (sufizam, kalam, falsafa).
- Analizira kinesku tradiciju kroz konfucijanizam i taoizam.
- Prikazuje razvoj japanske misli sa posebnim osvrtom na zen-budizam.
- Donosi dragocene prevode tekstova istočnjačkih mudraca i filozofa.



Životni put Čedomila Veljačića (potonjeg monaha pod imenom Bhikkhu Ñāṇajīvaka) podjednako je fascinantan kao i njegove knjige. Njegova biografija svedoči o čoveku koji nije samo izučavao istočnjačku mudrost, već ju je na kraju u potpunosti živeo.

Čedomil Veljačić je rođen 1915. godine u Zagrebu. U rodnom gradu je 1939. završio Filozofski fakultet. Zanimljivo je da se za budizam i indijsku misao zainteresovao usred Drugog svetskog rata (1941. godine), čitajući italijanske prevode starih indijskih spisa. Nakon rata ušao je u diplomatsku službu. Radio je kao sekretar jugoslovenskih ambasada u Rimu i Bonu. Upravo je u Bonu, tokom pedesetih godina, iskoristio priliku da intenzivno studira sanskrit i napiše svoje kapitalno delo Filozofija istočnih naroda.

Po povratku u domovinu, doktorirao je sa tezom koja je upoređivala indijsku i evropsku filozofiju rastko.rs. Zajedno sa kolegama Radoslavom Katičićem i Svetozarom Petrovićem, Veljačić 1962. godine osniva Katedru za indologiju na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Tamo je predavao azijske filozofije.

Sredinom šezdesetih godina odlazi u Indiju kao gostujući profesor. Međutim, akademski život i teorijska predavanja na velikim vrućinama ga više nisu ispunjavali. Želeo je nešto dublje.

Godine 1966. odlazi na Šri Lanku (tadašnji Cejlon), gde napušta svetovni život i stupa u theravadski budistički prosjački red. Dobija monaško ime Bhikkhu Ñāṇajīvaka (Njanađivako), što u prevodu znači `Onaj koji živi od znanja/spoznaje`.

Više od dvadeset godina živeo je u pustinjačkoj kolibi u šumi Ćetijagiri. Koliba je bila napravljena od dasaka, imala je samo najosnovniji nameštaj i bila je prepuna knjiga. Govorio je da je istinski srećan kada vidi bez koliko stvari zapravo može da živi. Dan mu je bio ispunjen meditacijom, ali i intenzivnim pisanjem. Iako izolovan u džungli, redovno je pisao eseje, prevodio budističke tekstove sa pali jezika i slao ih izdavačima u Jugoslaviji. Njegova knjiga Pjesme prosjaka i prosjakinja (prevod starih budističkih stihova) postala je kultna među domaćim intelektualcima.

Krajem osamdesetih godina, zdravlje mu se ozbiljno narušilo. Zbog toga se seli u Kaliforniju (SAD), u poznato budističko naselje City of Ten Thousand Buddhas. Tamo je i preminuo 28. decembra 1997. godine.

Čedomil Veljačić je bio jedinstvena figura jer je uspeo da premosti jaz između krutog zapadnog akademizma i žive istočnjačke duhovnosti. Njegov stil pisanja je prepoznatljiv: izuzetno stručan, ali prožet ličnim mirom i dubokim razumevanjem ljudske svesti.