Godina izdanja: 150
ISBN: 150
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!



„Berlinski rukopis“ je izuzetno cenjen ispovedni, autobiografski roman istaknute hrvatske i jugoslovenske književnice Irene Vrkljan.Objavljen 1988. godine u izdanju Grafičkog zavoda Hrvatske (GZH), u okviru poznate „Biblioteke Zora“ (knjiga 41), ovaj roman predstavlja jedno od ključnih dela regionalne književnosti 20. veka i postao je jedan od temeljaca modernog „ženskog pisma“ na našim prostorima.Mesto u autobiografskoj tetralogijiZajedno sa romanima „Svila, škare“ (1984), „Marina ili o biografiji“ (1987) i „Dora, ove jeseni“ (1991), „Berlinski rukopis“ čini deo njene čuvene autobiografske tetralogije. Unutar ove labave, fragmentarno strukturisane celine, knjige se međusobno dopunjuju i prepliću, istražujući autorkin mukotrpan put ka katarzi i oslobađanju od tereta prošlosti.


Irena Vrkljan (Beograd, 21. avgust 1930 — Zagreb, 23. mart 2021)[1] bila je hrvatska[2] pesnikinja, radio dramaturg, esejista, prevodilac, poznata kao hrvatska Virdžinija Vulf.[3] Na hrvatskoj književnoj sceni bila je aktivna više od pedeset godina. Bila je dopisna članica Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti.

Biografija
Mladost i obrazovanje
Njena majka je bila Bečanka koja se preselila u Beograd, a otac trgovački putnik čija je porodica poreklom iz Lovinca . Pohađala je dvojezičnu nemačko - srpsku školu u Beogradu. Posle bombardovanja Beograda 1941. godine, preselila se sa roditeljima i deset godina mlađim sestrama Verom i Nadom u Zagreb, gde je završila srednju školu kod časnih sestara u Savskoj. Porodica se potom zbog očevog posla, preselila u Opatiju a Irena je ostala sama u Zagrebu da studira.[4] Studirala je na Filozofskom fakultetu u Zagrebu ( arheologiju, etnologiju i germanistiku ) i na Filmskoj akademiji u Berlinu .

Književno stvaralaštvo
Od 1960. do 1971. godine radila je na televiziji kao urednica emisije Portreti i susreti . Okušala se u različitim književnim žanrovima objavivši više od dvadeset knjiga: pesničke zbirke, romane, autobiografsku prozu i eseje. Takođe je pisala scenarije za televizijske i radio drame. Njene knjige su prevedene na nekoliko stranih jezika. Kao profesionalna spisateljica živela je u Berlinu i Zagrebu. Za dopisnu članicu Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti izabrana je 2008. godine.

Svoj uspešan književni i umetnički put započela je u generaciji krugovaša, kojima pripada i starosno i pesnički. Pedesetih i šezdesetih godina prošlog veka, od zbirke Krik je samo tišina (1954) do zbirke Doba prijateljstva (1963), pisala je poeziju blisku nadrealističkim postulatima, a od zbirke Soba, taj strašni vrt (1966) ) okrenula se analitici postojanja i subjektivnoj epistemologiji . Radio Zagreb emitovao je njene radio drame Opasno popodne, Pisma za mapu, Sneg u sobi, Vaša Paulina Golisch, Marina ili pesnikovo vreme, Drevne trake života i druge. Sa suprugom Benom Majerom-Vehlackom napisala je radio-drame Slika i Jak kao stablo i na nemački prevela antologiju hrvatske ratne lirike U ovom strašnom času .

Nakon toga sledi duga faza umetničke inkubacije, obeležena unutrašnjim i spoljašnjim izgnanstvom - prelazak u Berlin, na drugi jezik i u drugu kulturu. Na Filmskoj i Televizijskoj akademiji u Berlinu upoznala je docenta dramaturgije i pisca Bena Majera-Vehlackog, za koga se udala.[5] Na poetski zaokret ukazuje zbirka U koži moje sestre (1982) sa raštrkanim identitetom, resentimentom i inventarom sopstvene intime kao nove i trajne tematske opsesije. Ove opsesije će dobiti punu umetničku formu i estetski kapital u autobiografskom romanu Svila, makaze (1984), u kojem priča o sopstvenom životu i fragmentima tuđih biografija otkriva specifičan senzibilitet, teme i retoriku ženskog pisanja. Potraga za sopstvenim identitetom, samoprepoznavanje u biografijama drugih ljudi, mukotrpan proces samospoznaje i samopotvrđivanja kroz umetničko stvaralaštvo, kroz pisanje shvaćeno kao terapeutsko sredstvo za oslobađanje od tereta prošlosti i u ličnoj katarzi, obeležiće romane Marina ili o biografiji (1987). ), Berlinski rukopis (1988) i Dora, ove jeseni (1991). . Romanom Svila, škare, ova dela karakteristične fragmentarne strukture čine autobiografsku tetralogiju u kojoj se delovi dopunjuju, objašnjavaju i neprestano obiluju novim podacima. Televizijsku adaptaciju režirao je Eduard Galić, a 1987. prikazala Televizija Zagreb.

Putovanje kroz prostore prošlosti i intime, scene lične i porodične drame koje pažljivo i necenzurisano beleži olovkom sećanja, obeležiće i esejističku prozu Naša ljubav, naše bolesti(2004. ). Svoju umetničku i intelektualnu radoznalost zadovoljila je povremenim putovanjima u žanr krimi romana, poput Poslednjeg putovanja u Beč (2000) i Smrti dolazi sa suncem (2002). ). Ali introspektivni radovi na širenju ženske teme, na osećaju nekorenosti, na prošlosti koja opterećuje sadašnjost, na želji i slobodi pisanja, koja u njenom slučaju postaje konditio sine kva non postojanja, ostaće temeljna odlika književne poetike Irene Vrkljan. O tome svedoče romani Zelene čarape (2005) i Sestra kao iza stakla (2006).

Velikim i estetski respektabilnim opusom, od mladalačke nadrealističke poezije do autobiografske proze, prepoznatljivog narativnog rukopisa, Irena Vrkljan svoj je trajni doprinos ugradila u hrvatsku književnost i kulturu .