ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 2012
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Kritika balkanistickog diskursa - Bogoljub Sijakovic

,,Riječi `Balkan`, `Balkanac`, `balkanski` upotrebljavaju se kao ružan žig koji bi trebalo da izazove opšte užasavanje, i samoprezir onih na čijoj koži je utisnut. Balkan je postao skladište negativnih karakteristika, deponija nepoželjnih stvari, – i bukvalno: deponija radioaktivnog otpada pristiglog u vidu 31000 bombi (samo ovih bombi!) ca osiromašenim uranijumom, koliko su avioni NATO, po izričitom priznanju generalnog sekretara NATO Džordža Robertsona (George Robertsone), razasuli po Srbiji i Crnoj Gori u nedavnom ratu.

Način predstavljanja drugog određuje onaj ko ima Moć. Tada je diskurs o drugom ustvari znanje o drugom kao produžena moć nad drugim. Onda je dužnost intelektualca da i u ovoj prilici potkopa moć znanja koje je produžena politička moć, da dovede u pitanje takvo znanje i da po mogućnosti dovede u pitanje samu političku moć koja odlučujuće određuje način predstavljanja drugog bez njegovog učenja u tome. (Znam da između intelektualca i javnosti postoje mediji kao velika prepreka istinskoj komunikaciji između argumentovanog kritičkog stava i javno oblikovane volje.

Danas se `javnost` ili `publika` proizvodi po porudžbini kao bilo koji proizvod.) Intelektualac naime treba da se odupre balkanističkom diskursu, diskursu koji ca stanovišta moći, političke i vojne, xoće da konstruiše upravo takav identitet Balkana koji bi onoga ko ima moć da tako određuje Balkan oslobodio svake odgovornosti za postupke koje preduzima na Balkanu.

Zbog toga se treba oduprijeti nametnutoj potrebi da se govori kao advokat Balkana, jer to pretpostavlja da je Balkan optuženi (a baš to je intencija balkanističkog diskursa), da je mjesto za takav govor sudnica, a da onda treba dokazivati kako branjenik Balkan i nije tako loš i kako njegove dobre strane treba uzeti u obzir prilikom određivanja kazne i izricanja presude, pa čak i uvjeravati sud da bi se on mogao još i popraviti. (Ova situacija je, kao tipična, dobro poznata onome ko ima iskustvo komunističkog pravosudnog sistema: optuženi je prinuđen da dokazuje svoju nevinost, dok tužilac nema obavezu da dokazuje krivicu ustanovljenu etiketiranjem kao označiteljskim terorom.)`