Godina izdanja: Ostalo
ISBN: Ostalo
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

TG213)
Knjiga „Funkcionalni stilovi“, čiji je stvarni autor istaknuti lingvista Branko Tošović (a ne Tešović), predstavlja najobimnije i najkompletnije istraživanje funkcionalne diferencijacije jezika na prostorima bivše Jugoslavije. Delo je prvi put objavljeno 1988. godine u Sarajevu, a dopunjeno kapitalno izdanje objavila je Beogradska knjiga 2002. godine.Tošović u svom radu postavlja temelje za razumevanje kako se jezik prirodno raslojava i prilagođava različitim sferama ljudskog delovanja, od umetnosti i nauke do svakodnevnog govora.Sistem jezičkog raslojavanja po TošovićuPrema Tošovićevoj teoriji, globalna razgradnja jezika odvija se na nekoliko nivoa (teritorijalni, socijalni, starosni itd.), dok se funkcionalna razgradnja deli na strogu hijerarhiju:Funkcionalni kompleksi – najšire jezičke celine.Međustilovi – prelazni oblici između različitih stilova.Funkcionalni stilovi – osnovne, uobličene kategorije jezičke upotrebe.Podstilovi – uža usmerenja unutar jednog stila.Žanrovi – konkretne tekstualne i govorne forme.Pet osnovnih funkcionalnih stilovaU skladu sa opšteprihvaćenom tradicijom u slavistici, Tošović detaljno analizira pet bazičnih funkcionalnih stilova:Naučni stil: Odlikuje se maksimalnom objektivnošću, logičnošću, odsustvom emocionalnosti i upotrebom precizne terminologije, simbola i formula.Književnoumjetnički (umetnički) stil: Karakterišu ga visok stepen subjektivnosti, individualnost izraza, figurativnost (metafore, epiteti) i estetska funkcija jezika.Novinarski (publicistički) stil: Koristi se u medijima; balansira između potrebe za objektivnim informisanjem (kratke, jasne rečenice) i subjektivnog uticaja na javno mnjenje (kolumne, reportaže).Administrativni (pravno-birokratki) stil: Prepoznatljiv po ustaljenim šablonima, klišeima, pravnoj terminologiji i odsustvu bilo kakve lične note. Koristi se u zakonima, molbama, zapisnicima i ugovorima.Razgovorni stil: Najprirodniji i primarni oblik jezika koji se koristi u svakodnevnoj, nezvaničnoj usmenoj komunikaciji. To je „najštedljiviji“ stil, često dopunjen gestovima i mimikom.Značaj delaTošovićeva knjiga se smatra nezaobilaznim udžbenikom i referencom na filološkim fakultetima jer spaja teorijske postulate praške lingvističke škole sa praktičnom analizom tekstova sa našeg govornog područja.