Godina izdanja: 1986
ISBN: 86-7361-001-X
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Autor - osoba Karahasan, Dževad, 1953-2023
Naslov Kralju ipak ne sviđa se gluma : lakrdija / Dževad Karahasan
Vrsta građe drama
Jezik hrvatski, srpski
Godina 1986
Izdavanje i proizvodnja Sarajevo : Poslovna zajednica profesionalnih pozorišta Bosne i Hercegovine, 1986
Fizički opis 128 str. : ilustr. ; 19 cm
Zbirka Biblioteka `Prva izvođenja`. Kolo 7


Dževad Karahasan (rođen u Duvnu, danas Tomislavgrad 1953 – 2023, Grac, Austrija) bosanskohercegovački književnik, dramatičar, esejist, romanopisac.
U rodnom je gradu završio osnovno i gimnazijsko školovanje. Diplomirao je na Filozofskom fakultetu u Sarajevu, studij komparativne književnosti i teatrologije, a u Zagrebu, na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, branio je doktorski rad. Dugi niz godina učestvovao je u uređivanju sarajevske revije kao urednik za kulturna pitanja Odjek, te dramaturg u Zeničkom narodnom pozorištu.
Od 1986. do 1993. Karahasan je na mjestu docenta za dramaturgiju i historiju drame na Akademija scenskih umjetnosti u Sarajevu, gdje vrši dužnost dekana. Bio je glavni urednik časopisa za teoriju i kritiku umjetnost Izraz u Sarajevu. Od 1993. nakon odlaska iz Sarajeva zbog rata u BiH, živi u Grazu. 1994-95. godine gostujući je profesor na Univerzitetu u Salzburgu, 2001. u Innsbrucku, a u Berlinu od 2009-10. 1995. godine postaje stipendist DAAD Berlin, a 1995. i 1997. je lektor za bosanski, hrvatski i srpski jezik na Odsjeku za slavistiku Univerziteta u Göttingenu. U akademskoj godini 2007/08. je stipendist naučnog kolegija Wissenschaftskolleg u Berlinu.
Od 1993. radi kao dramaturg za pozorište ARBOS – Gesellschaft für Musik und Theater. Piše drame, romane, pripovjetke, eseje, historiju i kritiku teatra i učestvuje kao pozorišni reditelj. Njegovi pozorišni komadi igraju se u Austriji (Beč, Krems, Hallein, Eisenstadt, Salzburg, Villach, Klagenfurt), Njemačkoj (Gera, Erfurt, Berlin, Leipzig), Bosni i Hercegovini (Sarajevo), Ukrajini (Odesa), Češkoj (Prag, Hradec Králové, Brno), Kosovu (Priština), Poljskoj (Szczecin), Singapuru (Singapore Arts Festival) i SAD (Washington D.C.). Živi i radi u Grazu i Sarajevu sa suprugom Draganom Tomašević-Karahasan.
Djela
Odlike su Karahasanova djela modernističke i inovativne pripovjedne tehnike u kojima se miješaju žanrovske karakteristike, esejizacija i dramatizacija proze, kao i bogatstvo jezika. Iako prvenstveno, po vlastitom izboru i angažmanu dramski pisac, Karahasan je ostvario najjače prodore u narativnoj i esejističko-memoarskoj prozi. Cijenjen i uspješan dramski autor, prije svega u zemljama njemačkog govornog područja, ovaj pisac, po mišljenju mnogih, dijeli u tom aspektu sudbinu jednoga od svojih uzora, Miroslava Krleže: kao i hrvatski pisac, i bošnjački spisatelj je fasciniran pozorištem za koje je napisao veći broj priznatih drama, no njegova najsnažnija djela su ipak, vjerovatno, romani i esejistička memoaristika.
Roman „Istočni diwan“, djelo o sufijskom mučeniku i svecu Al-Halladžu, kompleksnu studiju u kojoj se preklapaju vjerno rekonstruirani ambijent Bagdada u 8. vijeku, refleksivni pasaži i egzistencijalno-spiritualna drama legendarnog martira, pjesnika i aforističkog mislioca. Za razliku od Selimovića u romanu „Derviš i smrt“, Karahasan dobro poznaje problematiku sufijskog misticizma. „Dnevnik selidbe“ je upečatljiva memoarska proza, prikaz opsade Sarajeva i funkcioniranja ljudske zajednice u neljudskim okolnostima, dok je kratki roman „Sara i Serafina“, o dvostrukom identitetu, stalnoj prisutnosti smrti i apsurdnoj pogibiji u opkoljenom gradu virtuozno djelo ispričano u jednom dahu do danas nedovoljno cijenjeno i ocijenjeno ostvarenje u kojemu se prelamaju dokumentaristički realizam, osobno ispovjedna naracija i borgesovki irealna atmosfera.

Bibliografija
Kazalište i kritika, „Svjetlost“, Sarajevo, 1980.
Kraljevske legende, „Veselin Masleša“, Sarajevo, 1980.
Kralju ipak ne sviđa se gluma, Sarajevo, 1983.
Strašno je vani, Sarajevo, 1984.
O jeziku i strahu, Sarajevo, 1987.
Model u dramaturgiji, Omladinski centar Zagreb, Zagreb, 1988.
Istočni diwan, „Svjetlost“, Sarajevo, 1989.
Východný díwán, „Kalligram“, Bratislava, 2007.
Misionari, „Svjetlost“, Sarajevo, 1989.
Stidna žitija, „Bratstvo-Jedinstvo“, Novi Sad, 1989.
Stid nedjeljom, „August Cesarec“, Zagreb, 1991.
Kuća za umorne, „August Cesarec“, Zagreb, 1993.
Dnevnik selidbe, „Duriex“, Zagreb, 1993.
Loučení se Sarajevem, „Mladá fronta“, Prag, 1995.
Al-Mukaffa, ARBOS, Klagenfurt-Salzburg-Beč, 1994.
Povučeni anđeo, ARBOS, Klagenfurt-Salzburg-Beč, 1995.
Šahrijarov prsten, „Bosanska riječ“, Sarajevo, 1996.
Koncert ptica, ARBOS, Beč, 1997.
Forme teatra kao artikulirana forma života (Herbert Gantschacher), Beč, 2000.
Noćno vijeće, „Profil internacional“, Zagreb, 2005.
Gozba, ARBOS, Villach-Hradec-Salzburg, 2005.
Dževad Karahasan - sabrana djela (Istočni diwan, Šahrijarov prsten, Sara i Serafina, Noćno vijeće), „Dobra knjiga“, Sarajevo, 2007.
Izvještaji iz tamnog vilajeta, „Dobra knjiga“, Sarajevo, 2007.
Sjeme smrti, Sarajevo, 2012.
Što pepeo priča, Sarajevo, 2016.

MG P76 (N)