Godina izdanja: Ostalo
ISBN: Ostalo
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Govor stvari - Anđelija L. Lazarević

Anđelija Lazarević je rođena 1885. godine u Beogradu. Poticala je iz ugledne porodice, bila je ćerka književnika i lekara Laze Lazarevića i Poleksije Hristić, ćerke političara (predsednika vlade i ministra) Nikole Hristića. Bez oca je ostala sa svega pet godina. Bavila se književnošću i slikarstvom. Priređivačica njenih sabranih tekstova Zorica Hadžić navodi da sačuvana prepiska Anđelije Lazarević broji svega dve dopisnice te da se od informacija o njenom životu pre može sastaviti „kroki za životopis” nego biografija (Hadžić 2011, 158, 155).

Život Anđelije Lazarević bio je obeležen bolešću, najpre se lečila od tuberkuloze, a zatim od kancera. Osnovnu školu završila je od kuće jer usled lošeg zdravstvenog stanja nije mogla redovno da pohađa nastavu. Nakon toga nastavila je školovanje u Devojačkom vaspitnom zavodu, a 1899. godine upisala je slikarsku školu Kirila Kutlika (Cyril Kutlík), koju su kasnije vodili Beta i Rista Vukanović. Ovde se školovala do 1911. godine. Pored Vukanovića, predavali su joj Marko Murat i Dorđe Jovanović. Nakon što je 1910. godine položila malu maturu niže gimnazije, postavljena je 1912. za učiteljicu slikanja u Prvoj ženskoj gimnaziji u Beogradu.

Odlazi u Minhen 1914. godine kako bi usavršavala slikarstvo, ali ovaj boravak prekida zbog izbijanja Prvog svetskog rata. Prve ratne godine provela je sa majkom u Prokuplju gde je kratko radila kao bolničarka. Nakon povratka u Beograd, tokom rata se izdržavala držeći časove slikanja, pokrenula je kurs primenjene umetnosti i bavila se oslikavanjem ćupova i vaza. Tokom rata iz kuće Lazarevića u Beogradu nestao je veliki broj Anđelijinih slika. Bila je članica slikarskog udruženja „Lada” od 1920, i na izložbama ove organizacije redovno je izlagala svoje radove, kao i „Udruženja likovnih umetnika u Beogradu” od njegovog osnivanja 1919. godine. Zahvaljujući dobijenoj stipendiji za slikarsko usavršavanje, 1920. godine je boravila u Parizu gde je upisala Ecole des Beaux Arts. Intenzivno se dopisivala sa Urošem Predićem, Milicom Janković i Olgom Kosanović. Dok je slikarstvo usavršavala institucionalno, privatno se obrazovala iz oblasti književnosti, govorila je nemački i francuski, a učila je i ruski, italijanski i engleski jezik.

Zbog bolesti je često prekidala školovanje i odlazila na lečenje u Beč, na Hvar, u Sloveniju i konačno u Split, gde je radila kao nastavnica u srednjoj školi. Pred smrt se iz Splita vratila u Beograd gde je 1926. godine umrla u Sanatorijumu Vračar. Sahranjena je u porodičnoj grobnici na Novom groblju u Beogradu.