Godina izdanja: 2008
ISBN: 52
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Autorka: Mara Knežević Kern
Izdavač: Slobodan Mašić, Beograd
Edicija: „Nezavisna izdanja“, sveska broj 161
Godina: 2008
Obim: 224 str.

Manji, džepni format. (~17cm)

Knjiga „Neko mi je ukrao život“ (sa podnaslovom „Razgovori sa Stevom Žigonom“) je biografsko-memoarsko delo novinarke i publicistkinje Mare Knežević Kern objavljeno 2008. godine.

Tematski knjiga se bavi serijom dubokih, ispovednih i intimnih razgovora koje je autorka vodila sa jednim od najvećih srpskih i jugoslovenskih glumaca i režisera – Stevom Žigonom (1926–2005).

Žigon kroz dijaloge otvoreno svedoči o svom burnom životu, detinjstvu, glumačkoj karijeri, dramskoj umetnosti, ali i o svojim specifičnim političkim i filozofskim stavovima.



Mara Knežević Kern je srpska književnica, publicistkinja i dugogodišnja istraživačka novinarka, u javnosti prepoznatljiva po svom angažovanom i beskompromisnom pisanju. Njen rad karakteriše duboka kritika savremenih globalnih političkih i ekoloških sistema.

Među prvim je autorima u Srbiji koja je detaljno istraživala i dekodirala koncepte novog globalnog poretka. U nedeljniku „Pečat“ je godinama vodila stalnu, zapaženu kolumnu posvećenu razotkrivanju ekološkog, naučnog i tehnološkog totalitarizma. U fokus svog pisanja stavljala je korporativnu kontrolu nad prirodnim resursima, manipulacije u oblasti hrane (GMO), farmaceutske industrije i opasnosti po osnovne izvore opstanka poput vode, zemlje i vazduha.

Pored publicistike i novinarstva, objavila je nekoliko proznih i memoarskih naslova:
- „Neko mi je ukrao život“ (2008) – Nastala iz višegodišnjih intimnih razgovora sa glumcem Stevom Žigonom pred kraj njegovog života.
- „Vračev šegrt – trojanski konj održivog razvoja“ – Knjiga koja detaljno analizira takozvanu korporativnu „zelenu maglu“ i borbu za kontrolu nad planetarnim resursima.
- Ostali prozni i publicistički naslovi: „Ljubavna priča“, „Putovanje na jug“ i „Fumarola“.



Stevo Žigon (Ljubljana, 8. decembar 1926 — Beograd, 28. decembar 2005) bio je srpski i jugoslovenski glumac, režiser i pisac.

Stevo Žigon rođen je 8. decembra 1926. godine u Ljubljani, u krojačkoj porodici slovenačkog porekla, od oca Štefana i majke Marije Žigon, rodom iz Trsta. Otac mu je bio pripadnik Sokolskog pokreta a njegova tetka bila sobarica kraljica Marije. Njegovi roditelji su se nakon dolaska Musolinija i fašista na vlast 1922. godine, iselili iz Italije u Ljubljanu, gde je Stevo od 1937. godine pohađao gimnaziju, a 1945. godine maturirao. Februara 1942. godine postao je član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Kao mlad čovek, godinu dana je proveo zatvoren u nemačkom, belogardejskom i italijanskom zatvoru, poslednje dve godine rata je proveo u zloglasnom konc logoru Dahau, od decembra 1943. do maja 1945. godine, gde je i naučio nemački jezik. Zbog znanja jezika i poznavanja mentaliteta, vrlo često je kasnije igrao uloge ciničnih i hladnih nemačkih oficira.

Studirao je glumu u Ljubljani, gde je završio jedan semestar na Akademiji za glumačku umetnost i Lenjingradu, gde je studirao od 1946. do 1948. godine na tamošnjem Lenjingradskom teatralnom institutu. Diplomirao je 1952. u izvanrednoj klasi Akademije za pozorišnu umetnost u Beogradu. Na Akademiji za pozorišnu umetnost je bio jedan od prvih asistenata, prilikom njegovog osnivanja 1949. Prelomni trenuci njegove umetničke karijere vezani su za Bojana Stupicu, koji je doprineo njegovom angažmanu na filmu i režiji. Tokom godina, sve manje glumi u Jugoslovenskom dramskom pozorištu (JDP) i Ateljeu 212, a sve više se okreće režiji. Na filmu debituje 1950. dvema malim ulogama. Kao svoje najbolje dve uloge izdvaja onu novinara u filmu Oksigen (M. Klopčić, 1970), za koju je na festivalu u Puli nagrađen Zlatnom arenom, kao i onu u filmu Rondo (Z. Berković, 1966). Zapaženo glumi i na televiziji, a posebnu popularnost stiče tumačeći lik zloglasnog majora Krigera u TV serijama Otpisani i Povratak otpisanih. Glumi i u kratkim igranim filmovima (npr. N. Stojanovića).

Njegova režija Hamleta posebno je zapamćena kao izazovna i polemična.

Godine 1968. za vreme junskih studentskih demonstracija u Beogradu, njegova pojava u dvorištu Filozofskog fakulteta i njegov nastup sa insertom iz pozorišnog komada „Dantonova smrt“, gde je igrao poštenog, beskompromisnog i surovog Robespjera sa njegovim govorom na suđenju Dantonu, izazvala je eksploziju oduševljenja studenata koji su ga slušali i gledali: „... kada gledamo kako se ovi markizi i grofovi Revolucije kockaju, kada njih gledamo s pravom se možemo upitati jesu li oni opljačkali narod...! Nema sporazuma, nema primirja sa ljudima za koje je Republika špekulacija, a Revolucija zanat!!..“

Po ideološkom opredeljenju se izjašnjavao kao komunista i bio je poštovalac Staljinovog lika i dela. Kategorično je branio ideje ateizma.

Na prvim višestranačkim izborima u Srbiji 1990. godine bio je kandidat Socijalističke partije Srbije (SPS) za narodnog poslanika, ali nije izabran.

Supruga Jelena i ćerka Ivana su takođe poznate glumice, a sin Nikola Žigon je slikar. Njegov vanbračni sin Vid Žigon (1971) živi u Sloveniji.

Preminuo je 28. decembra 2005. godine u Beogradu. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.