ISBN: 146
Godina izdanja: 1900 - 1949.
Tematika: Književnost
Kulturno dobro: Predmet koji prodajem nije kulturno dobro ili ovlašćena institucija odbija pravo preče kupovine
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!

Delo predstavlja spoj istorijske fikcije, umetnosti, filozofije i religije te će privući pažnju svih ljubitelja ovih tema. Glavni junak romana je Leonardo koji u ovoj knjizi prolazi kroz mnoštvo zanimljivih avantura i susreće se sa brojnim poznatim istorijskim ličnostima poput Mikelanđela, Rafeala, Luja XI i drugih.
Kroz priču o Leonardu autor dotiče mnoge teme kao što su umetnost, nauka, religija, politika, filozofija, stvarajući uzbudljivu i intrigantnu priču. Ako ste ljubitelj istorijske fikcije, umetnosti i filozofije, ovo delo će vas zasigurno oduševiti.


„Vaskrsli bogovi (Leonardo da Vinči)“ u dva toma je jedno od najslavnijih i najtraženijih dela ruskog simboliste, filozofa i istoričara Dmitrija Mereškovskog



Dimitrij Sergejevič Mereškovski (rus. Дми́трий Серге́евич Мережко́вский; 2. avgust 1866 — 9. decembar 1941)[4][5] bio je ruski pisac, pjesnik, vjerski mislilac, dramaturg, prevodilac, istoričar i književni kritičar. Istaknuti je predstavnik Srebrnog doba, poznat je kao jedan od osnivača ruskog simbolizma, začetnik novog žanra istoriozofskog romana za rusku književnost,[6] jedan od pionira religiozno-filozofskog pristupa analizi književnosti, istaknuti esejista i književni kritičar.[7]

Filozofske ideje i radikalni politički stavovi, izazvali su oštre i dvosmislene reakcije, ali su ga čak i protivnici prepoznali kao izvanrednog pisca, žanrovskog inovatora i jednog od najoriginalnijih mislilaca 20. vijeka.[8] Zajedno sa svojom ženom, pjesnikinjom Zinaidom Hipius, dva puta je bio prisiljen na političko izgnanstvo. Tokom drugog izgnanstva (1918—1941) nastavio je da objavljuje romane i stekao je priznanje kao kritičar Sovjetskog Saveza.

Otkako ga je Kotljarevski predložio 1914. bio je deset puta nominovan za Nobelovu nagradu za književnost, koju je bio blizu da dobije 1933.[9][10][11]

Djetinjstvo i obrazovanje
Dimitrij Sergejevič Mereškovski rođen je 2. avgusta 1866. godine u Sankt Peterburgu, kao šesti sin u porodici. Njegov otac Sergej Ivanovič Mereškovski služio je kao visoki zvaničnik kod nekoliko ruskih lokalnih guvernera (uključujući i kabinet I. D. Talizina u Orenburgu) prije nego što je ušao u Dvorsku kancelariju Aleksandra II kao državni savjetnik,[12] a penzionisan je 1881. sa činom tajnog savetnika.[13] Njegova majka Varvara Vasiljevna Mereškovska (rođena Česnokova) bila je ćerka šefa kancelarije načelnika policije Sankt Peterburga.[14] Bila je zaljubljena u umjetnost i književnost, a Dimitrij Mereškovski je kasnije napisao da mu je ona je bila vodilja kroz prilično usamljeno djetinjstvo, napisavši o osjećajima porodice: „postao je srodan osjećaju usamljenosti, koje je najdublju utjehu nalazilo u poeziji samoće među močvarnim gajevima i barama Elaginskog parka preplavljenog sjenkama prošlosti.“[8] Bilo je samo tri osobe sa kojima je imao ikakve srodnosti tokom cijelog svog života, a biograf Jurij Zobnin je istakao je njegova majka, žena „rijetke ljepote i anđeoske prirode“, bila prva i najvažnija od njih.[15] Njegov pradjed Fjodor Mereško je služio kao vojni starješina u Gluhivu. Djeda Ivan Fedorovič je poslednjih godina 18. vijeka, za vrijeme vladavine cara Pavla I, došao u Sankt Peterburg i kao plemić stupio u Izmailovski puk sa mlađim činom.[16] O svom djedi kasnije je napisao: „tada je, vjerovatno, promijenio svoje malorusko prezime Mereško u rusko Mereškovski“.[6] Iz Sankt Peterburga je Ivan Fedorovič prebačen u Moskvu i učestvovao je u ratu 1812. godine, u Napoleonovoj invaziji na Rusiju.[17] Žena mu je bila Jelisaveta Vasiljevna Kurbskaja, potomak poznate kneževske porodice Kubskaj.[18] Porodica Mereškovski je imala šest sinova i tri ćerke.[14] Dimitrij, najmlađi od sinova, održavao je blisku vezu samo sa Konstantinom, kasnije poznatim biologom.[19]

Djetinjstvo je proveo na Elaginskom ostrvu u Sankt Peterburgu, u vikendici nalik palati koja je služila kao ljetnja dača za porodicu.[6] U gradu su zauzeli staru kuću na uglu Neve i Fontanke kod Prečečnog mosta, naspram Ljetnje bašte. Takođe su posjedovali veliko imanje na Krimu, pored puta koji vodi do vodopada Učan-Su. Kasnije je napisao: „sjajna palata Oreanda, sada u ruševinama, ostaće sa mnom zauvijek. Bijeli mermerni stubovi naspram plavog mora... za mene je to bezvremenski simbol antičke Grčke.“[17] Sergej Mereškovski, iako je bio bogat čovjek, vodio je asketski život, održavajući svoje domaćinstvo „mršavim i štedljivim“. On je to vidio i kao moralnu profilaksu za svoju djecu, smatrajući težnju za luksuzom i nepromišljeno trošenje kao dva najsmrtonosnija grijeha. Roditelji su mnogo putovali, a stara njemačka domaćica Amalija Hristijanovna provodila je mnogo vremena sa djecom, zabavljajući ih ruskim bajkama i biblijskim pričama. Njeno pripovijedanje o životu svetaca pomoglo je Dimitriju da razvije religiozna osjećanja u svojim ranim tinejdžerskim godinama.[20] Istraživači su istakli da je „psihologija sinovljevog suprotstavljanja ocu“ mnogo godina kasnije doživjela „složen intelektualni i duhovni razvoj“ i da je poslužila kao duhovna osnova za mnoge istorijske spise Mereškovskog.[8] On je kasnije napisao: „sada mi se čini da je u njemu bilo mnogo dobrog. Ali, sumoran, prekaljen teškom birokratskom trakom Nikolajevskog vremena, nije uspio da sredi porodicu. Bilo nas je devetoro: šest sinova i tri ćerke. U djetinjstvu smo živeli prilično prijateljski, ali smo se onda rastali, jer nije bilo prave duhovne veze, koja je uvijek dolazila od oca, između nas.“[21][22]

Godine 1876. pridružio se elitnoj gimnaziji, Trećoj klasičnoj gimnaziji u Sankt Peterburgu.[8] Godine provedene tamo kasnije je opisao jednom rječju kao „smrtonosne“, sjećajući se samo jednog učitelja kao pristojne osobe — Keslera Latiniste, napisavši: „dobronamjeran sigurno nikada nije bio, ali je bar ljubazno pogledao.“[21] Sa trinaest godina, počeo je da piše pjesme, čiji je stil kasnije definisao kao imitaciju Puškinove pjesme Бахчисарайский фонтан.[14] Bio je fasciniran Molijerovim djelima do te mjere da je formirao Molijerov krug u Gimnaziji. Grupa nije raspravljala ni o čemu političkom, ali je ipak zainteresovala tajnu policiju. Svi njeni članovi su jedan po jedan pozivani u sjedište Trećeg odjeljenja sopstvene kancelarije Njegovog imperatorskog veličanstva kod Policijskog mosta da budu saslušani. Smatra se da su samo napori Sergeja Mereškovskog spriječili da njegov sin bude isključen iz škole.[17]

Karijera
Počeci
Iako nije volio svog oca, stisnutih gornjih usana i kamenog lica, kasnije je morao da mu oda priznanje što je prvi primijetio i, na svoj bezosjećajni način, cijenio njegove prve poetske vježbe. U julu 1879. godine, u Alupki, na Krimu, Sergej Ivanovič je upoznao Dimitrija sa legendarnom princezom Jekaterinom Voroncovom, nekada Puškinovom ljubavnicom. Ona se divila dječakovim stihovima, a Zobnin je istakao da je ona u njemu ugledala neophodnu poetičku osobinu: metafizičku osjetljivost mlade duše i ohrabrila ga da nastavi svoje djelo.[23] Godine 1880. otac je, iskoristivši svoje poznanstvo sa groficom Sofijom Andrejevnom, udovicom pjesnika Alekseja Tolstoja, doveo je sina kod Fjodora Dostojevskog u kuću u Kuznječnoj ulici. On je čitao crveneći se i mucajući zbog nervoze.[24] Dostojevski je slušao sa nestrpljivim ljutnjom, a zatim je rekao: „Slabo... slabo... nije dobro. .. da biste dobro pisali, morate da patite, patite.“ Njegov otac je odgovorio: „ne, bolje je ne pisati, samo nemoj da patiš!“[17][25] Piščeva ocjena je uvrijedila i iznervirala Mereškovskog.[6] Svoju debitantsku publikaciju objavio je iste godine u peterburškom časopisu Живописное обозрение, koji je objavio dvije njegove pjesme — Mali oblak i Jesenja melodija. Godinu dana kasnije, još jedna pjesma Narcis je uključena u dobrotvornu kompilaciju za siromašne studente, koju je uredio Pjotr Jakubovič.[26]

Na jesen 1882. prisustvovao je jednom od prvih javnih čitanja Semjona Nadsona i, duboko impresioniran, napisao mu je pismo. Nadson mu je ubrzo postao najbliži i jedini prijatelj pored majke. Kasniji istraživači su istakli da je postojala neka misterija koju su dijelili njih dvojica, nešto u vezi sa „fatalnom bolešću, strahom od smrti i čežnjom za vjerom kao protivotrovom za takav strah“.[27] Nadson je umro 1887. a Varvara Vasiljevna dvije godine kasnije; osjećajući da je izgubio sve što je ikada imao na svijetu, upao je u duboku depresiju.[28]

U januaru 1883. časopis Отечественные записки objavio je još dvije njegove pjesme. Sakja-Muni, najpoznatiji od njegovih ranijih djela, ušao je u popularne pjesničke recitalne kompilacije tog vremena i učinio autora gotovo slavnim.[13] Do 1896. godine ocijenjen je kao „dobro poznati pjesnik“ u Enciklopedijskom rječniku Brohausa i Efrona. Godinama kasnije, pošto je stekao slavu kao romanopisac, osjetio je neprijatnost zbog svoje poezije i, dok je sastavljao svoju prvu Kompletnu seriju kasnih 1900-ih, presjekao je dio poezije na nekoliko djelova.[13] Njegove pjesme su ostale popularne, a neki poznati ruski kompozitori, među kojima su i Sergej Rahmanjinov, Aleksandar Grečaninov i Petar Čajkovski, stavili su ih na desetine u muziku.[29]

Univerzitetske godine
Od 1884. do 1889. godine, studirao je istoriju i filologiju na Univerzitetu u Sankt Peterburgu, gdje je doktorirao odbranivši diplomski esej o Mišelu de Montenju. Naučio je nekoliko stranih jezika i razvio interesovanje za francusku književnost, filozofiju pozitivizma, kao i za teorije Džona Stjuarta Mila i Čarlsa Darvina. On je istakao da mu studentske godine nijesu bile radosne; u svojoj autobiografiji iz 1913. godine, napisao je: „Univerzitet mi nije dao ništa više od Gimnazije. Nikada nisam imao pravo — ni porodicu, ni obrazovanje.“[6] Jedini predavač kojeg se rado sjećao bio je Orest Miler, istoričar književnosti i prvi biograf Dostojevskog, koji je u svom stanu okupio književni krug o domaćoj književnosti.[30]

Godine 1884. Mereškovski se zajedno sa Nadsonom pridružio Književnom društvu Sankt Peterburga, na preporuku Alekseja Pleščejeva, koji ga je upoznao sa porodicom Karla Davidova, šefa Sankt Peterburškog konzervatorijuma.[31] Njegova supruga Ana Arkadjevna postala je izdavač Mereškovskog 1890-ih, a njihova ćerka Julija, postala je njegovo prvo snažno, čak i prolazno romantično interesovanje. U Davidovom krugu, miješao se sa afirmisanim književnicima tog vremena — Ivanom Gončarovim, Apolonom Majkovom i Jakovom Polonskim,[17] kao i sa Nikolajem Mihajlovskim i Glebom Uspenskim, dvojicom istaknutih narodnika koje je kasnije smatrao svojim prvim pravim učiteljima.[14]

Pod vođstvom Uspenskog, dok je još bio student krenuo je na putovanje kroz ruske provincije, gdje je sreo mnoge ljude, posebno vođe vjerskih kultova. Ostao je neko vrijeme u selu Čudovo gdje je živio Uspenski i obojica su provela mnoge noći razgovarajući o stvarima poput „religioznog smisla života“, „kosmičke vizije običnog čovjeka“ i „snage zemlje“.[17] Pod uticajem Uspenskog, tokom studentskog raspusta, putovao je duž Volge, gdje je upoznao narodnog propovjednika bliskog tolstojizmu — Vasilija Sjutajeva, osnivača vjerske doktrine „neotpora i moralnog samousavršavanja”.[17] Kasnije je sa istim ciljevima posjetio Orenburg, Ufu i Tversku guberniju, neko vrijeme ozbiljno razmatrajući da napusti prijestonicu i da se „nastani u zaleđu“ kao seoski učitelj.[6][17]

Drugi veliki uticaj na njega imao je Mihajlovski, koji ga je upoznao sa urednicima književnog časopisa Северный вестник, koji je osnovao sa Davidovim. Tamo je upoznao Vladimira Korolenka i Vsevoloda Garšina, a kasnije i Nikolaja Minskog, Konstantina Balmonta i Fjodora Sologuba, buduće vođe pokreta ruskog simbolizma.[14] Prvi njegov članak za časopis, pod nazivom „Seljak u francuskoj književnosti“, uznemirio je Mihajlovskog, koji je u svom mladom štićeniku primijetio sklonost misticizmu, nešto čemu on sam nije bio sklon.[30]

Godine 1886. pretrpio je tešku bolest, čiji detalji nisu poznati a što je na njega ostavilo snažan utisak i poslužilo je kao jedan od glavnih razloga njegovog okretanja vjeri.[31] Početkom 1888. diplomirao je na univerzitetu i krenuo na turneju po južnoj Rusiji, počevši od Odese. U Boržomiju je upoznao 19-godišnju pjesnikinju Zinaidu Gipijus. Njih dvoje su se zaljubili i 18. januara 1889. vjenčali su se u Tiflisu, čineći, prema mišljenju kritičara, vjerovatno najplodniji i najuticajniji par u istoriji ruske književnosti.[14][16] Ubrzo su se uselili u svoju novu kuću u Sankt Peterburgu, koja je bila svadbeni poklon majke Mereškovskog.