ISBN: 167
Godina izdanja: 1900 - 1949.
Autor: Domaći
Tematika: Politika i pravo
Kulturno dobro: Predmet koji prodajem nije kulturno dobro ili ovlašćena institucija odbija pravo preče kupovine
Jezik: Srpski

Autor: Slobodan Jovanović
Izdavač: Izdavačka knjižarnica Gece Kona, Beograd
Godina: 1932
Obim: 413 + 430 + 446 str.

Kod trećeg toma malo labava rikna na jednoj strani. Ostatak je u redu.

„Političke i pravne rasprave” su kapitalno pravno, politikološko i istoriografsko delo Slobodana Jovanovića, koje je izvorno objavljivano u tri knjige (tom I–III) u izdanju izdavačkog preduzeća Geca Kon. Prve dve knjige (1 i 2) pokrivaju ključne Jovanovićeve analize ustavnog prava, političkih sistema i istorijskih događaja.

Prva izdanja pojedinačnih rasprava datiraju još iz 1908–1910. godine, dok su u okviru njegovih prvih Sabranih dela izdata tokom 1932. i 1933. godine.

Sadržaj prve dve knjige - U ovim raspravama Slobodan Jovanović na prepoznatljivom „beogradskom stilu” analizira teme kao što su:
- O dvodomnom sistemu (analiza parlamentarizma i uloge gornjeg doma).
- Političke stranke i ustavna uređenja kroz istorijsku perspektivu Srbije i Evrope.
- Istorijske ličnosti i sukobi, uključujući analize rada Milana Piroćanca i detaljne osvrte na Srpsko-bugarski rat.

Dok prva dva toma postavljaju teorijsku bazu o parlamentarizmu, ustavima i unutrašnjoj istoriji Srbije, Knjiga 3 (objavljena izvorno 1933. godine kod Gece Kona) fokusira se na:
- Međunarodne i spoljnopolitičke teme: Rasprave o diplomatskoj istoriji, statusu država i velikim političkim krizama na Balkanu.
- Analize političkih doktrina: Kritički osvrti na velike evropske političke ideologije i autore tog vremena.
- Pravnu teoriju: Razradu pojmova suvereniteta i odnosa između izvršne vlasti i sudstva.



Slobodan Jovanović (1869–1958) bio je jedan od najvećih srpskih intelektualaca, pravnika, istoričara, književnika i političara 20. veka. Njegov uticaj na pravnu nauku, istoriografiju i kulturu bio je toliki da se danas njegov lik nalazi na novčanici od 5.000 dinara.

Rodio se u Novom Sadu, a njegov otac Vladimir Jovanović, poznati liberalni političar i ministar finansija, dao mu je ime inspirisan esejom „O slobodi” Džona Stjuarta Mila. Njegova mlađa sestra nosila je podjednako simbolično ime – Pravda. Školovao se u Minhenu, Cirihu i Ženevi, gde je diplomirao pravo. Usavršavanje je nastavio u Parizu na prestižnoj Ekoli slobodnih političkih nauka.

Već sa 28 godina postao je profesor na Pravnom fakultetu u Beogradu, gde je predavao državno (ustavno) pravo. Tokom karijere bio je dekan Pravnog fakulteta, rektor Beogradskog univerziteta i predsednik Srpske kraljevske akademije (danas SANU). Pored pravnih i istorijskih nauka, Jovanović je bio izuzetan stilista. Zajedno sa Bogdanom Popovićem i Jovanom Skerlićem, smatra se jednim od rodonačelnika tzv. beogradskog stila u književnosti i javnoj reči – stila koji odlikuju jasnost, preciznost, otmenost i odsustvo patetike.

Njegova istorijska dela su nezaobilazna literatura za razumevanje 19. veka u Srbiji. Napisao je kapitalne monografije o vladavinama srpskih vladara:
- Ustavobranitelji i njihova vlada
- Druga vlada Miloša i Mihaila
- Vlada Milana Obrenovića
- Vlada Aleksandra Obrenovića

Iako je veći deo života proveo kao kabinetski naučnik i profesor distanciran od stranačke politike, prelomni istorijski događaji uvukli su ga u državne poslove. Nakon puča 27. marta 1941. godine ušao je u vladu Dušana Simovića kao potpredsednik, a u izbeglištvu u Londonu postao je predsednik jugoslovenske kraljevske vlade (1942–1943).

Zbog podrške pokretu Draže Mihailovića, nove komunističke vlasti u Jugoslaviji su mu 1946. godine sudile u odsustvu. Osuđen je na 20 godina robije s prinudnim radom, gubitak građanskih prava i konfiskaciju imovine. Ostatak života proveo je u Londonu, pišući i radeći u emigraciji, gde je i umro 1958. godine.

Njegova dela su u Jugoslaviji decenijama bila pod strogom cenzurom i zabranom štampanja. Tek krajem 1980-ih i zvanično 1990/1991. godine probijena je blokada objavljivanjem njegovih Sabranih dela u 17 tomova. Zvanično je rehabilitovan 2007. godine od strane Okružnog suda u Beogradu, čime je presuda iz 1946. proglašena ništavnom. Njegovi posmrtni ostaci preneti su iz Londona i sahranjeni u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu 2011. godine, a plato ispred Pravnog fakulteta danas nosi njegovo ime.