ISBN: 150
Autor: Domaći
Tematika: Istorija
Godina izdanja: Posle 1950.
Kulturno dobro: Predmet koji prodajem nije kulturno dobro ili ovlašćena institucija odbija pravo preče kupovine
Jezik: Srpski

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!

Vestica i vila u nasem narodnom verovanju i predanju
Tihomir Djordjevic

„Veštica i vila u našem narodnom verovanju i predanju“ je jedno od najvažnijih etnoloških dela istaknutog srpskog naučnika, akademika i profesora dr Tihomira R. Đorđevića (1868–1944). Knjiga predstavlja plod autorovog višedecenijskog sakupljanja građe (preko 50 godina) o mitskim bićima iz srpskog i južnoslovenskog folklora, a prvi put je objavljena posthumno 1953. godine u izdanju Srpske akademije nauka (SANU).Glavni cilj knjige nije teorijska analiza, već detaljno sakupljanje narodnih kazivanja kako bi se stvorila što potpunija, jasnija i vernija slika o ovim mitskim stvorenjima pre nego što ih modernizacija potisne iz svesti naroda.

1. Veštica u narodnom verovanju Južnih SlovenaĐorđević beleži sve aspekte narodnog straha i fascinacije vešticama kroz sledeća poglavlja:Identitet i izgled: Šta je zapravo veštica prema narodnom shvatanju, kako se postaje veštica i kako ona izgleda u svakodnevnom životu, a kako u momentima transformacije.Delovanje i moći: Kako nanosi zlo, kako „jede“ ljude (naročito decu), te kako upravlja vremenskim nepogodama, vetrovima i gradonosnim oblacima.Sastanci (veštičja posela): Gde se i kada okupljaju (poput predanja o sastajalištima na planinama kao što je Klek ili pod pojedinim drvećem).Zaštita i odbrana: Narodne metode prepoznavanja veštica, preventivne mere (beli luk, hamajlije), postupanje prema njima i obredi vraćanja veštica u normalan, ljudski život.Muški pandan: Kratak osvrt na figuru vešca.

2. Vila u narodnom verovanju Južnih SlovenaZa razliku od demonske prirode veštice, vila je prikazana kao ambivalentno, ali znatno plemenitije biće:Izgled i osobine: Opisi njihove natprirodne lepote, duge kose u kojoj leži njihova moć, glasovnih sposobnosti i specifičnih odnosa sa ljudima (uključujući ljubavne veze i mušku žudnju).Podela i staništa: Detaljna kategorizacija na vile brodarice (vodene), samovile (vazdušne/planinske) i nagorkinje (šumske), uz opise mesta na kojima obitavaju (izvori, pećine, vrhovi planina).Vilinsko delovanje: Kako pomažu junacima (pobratimstva sa herojima poput Marka Kraljevića), ali i kako surovo kažnjavaju ljude koji prekrše njihove zabrane ili im nagaze „vilino kolo“.


Tihomir Đorđević (Knjaževac, 19. februar 1868 — Beograd, 28. maj 1944) bio je etnolog, folklorista, kulturni istoričar i profesor beogradskog univerziteta.[1]

Biografija
Rođen je u patrijahalnoj porodici. Otac Raja je služio kao sveštenik u Brestovcu i Lužanu kod Aleksinca. O detinjstva se nalazio u neposrednom dodiru sa selom i narodom, što je uticalo da se još od mladosti, pa sve do smrti posveti proučavanju naroda, njegova života i kulture.[2]

Završio je istorijski-filološki odsek Velike škole u Beogradu, a zatim je studirao u Beču i Minhenu, gde je doktorirao 1902. godine. Izdavao je Karadžić (časopis).[1]

Đorđevićev opus je veliki - broj njegovih radova je oko sedam stotina. Đorđevićeva interesovanja bila su veoma široka i različita i kreću se od detaljnih analiza narodnog života Srba, preko etnografskih istraživanja života drugih naroda u Srbiji (Roma, Vlaha, Cincara, Grka, Čerkeza itd), do folklorističkih i socioloških studija ne samo Srbije, već i Balkana.

Prvi je sistematizovao i izvršio opštu klasifikaciju narodnih igara i dao teorijske i istorijske poglede na narodne igre relevantne za vreme u kojem je radio. Postavio je i razradio metodska uputstva za sakupljače i opisivače narodnih igara.[3] Održavajući je stalne veze s kolegama iz inostranstva, bila mu je dostupna najvažnija literatura tadašnjih pregalaca na polju etnologije i folkloristike. Imao je dobar uvid u najnovije naučne pravce, posebno je dobro poznavao tadašnju nemačku etnološku literaturu, u kojoj je narodna igra razmatrana iz više uglova. Zahvaljujući njemu i podršci koju je dobijao od kolega iz inostranstva, krajem 19. veka stvareni su uslovi za sakupljanje narodnih igara u najširem njihovom značenju.[3] Raspravu i klasifikaciju narodnih igara je objavio u knjizi „Srpske narodne igre” (kao devetu knjigu Srpskog etnografskog zbornika 1907. godine). Ona predstavlja nezaobilazno delo u proučavanju narodnih igara u širem smislu reči.[4] Do objavljivanja ovog dela Đoršević nije objavio nijedan članak u izdanjima Srpske kraljevske akademije nauka u Beogradu, i tek nakon njegove objave je uspostavio tešnji kontakt sa akademijom, koju je inače veoma uvažavao.[5]

Iako nije bio antropolog, prvi je naučnik u nas koji je eksplicitno ukazao na značaj paleoantropologije za istoriju i etnologiju. Godine 1908. je kroz rad Neznano groblje u Žagubici, pokazao da su stara groblja, nekropole, izvor primarnih podataka za mnoge nauke.[6] U knjizi Đorđević naglašava da podaci, do kojih se dolazi izučavanjem skeleta i grobnih priloga, praktično predstavljaju jedini izvor elemenata o građi, izgledu i načinu života ljudi u određenom periodu prošlosti.

Izabran je za dopisnog člana Srpske kraljevske akademije 19. februara 1921, a za redovnog 16. februara 1937 – pristupnu besedu je pročitao 2. januara 1938....