ISBN: 150
Autor: Domaći
Tematika: Istorija
Godina izdanja: Posle 1950.
Kulturno dobro: Predmet koji prodajem nije kulturno dobro ili ovlašćena institucija odbija pravo preče kupovine
Jezik: Srpski

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!

„Čuda Dimitrija Solunskog kao istoriski izvori“ je kapitalna vizantološka monografija istaknutog jugoslovenskog istoričara i filologa dr Franje Barišića (1914–1988). Knjigu je 1953. godine objavila Srpska akademija nauka (SAN) u Beogradu, kao 2. knjigu u okviru monografske edicije svog Vizantološkog instituta, odnosno kao 211. knjigu u okviru Posebnih izdanja SAN.Ova studija predstavlja jedan od najvažnijih naučnih doprinosa domaće istoriografije u oblasti kritičke analize ranosrednjovekovnih izvora, jer nudi detaljnu istorijsko-pravnu i hronološku dekonstrukciju čuvene zbirke hagiografskih spisa Miracula Sancti Demetrii.

Čuda Svetog Dimitrija (Miracula S. Demetrii) su zbirka homilija i propovedi iz 7. veka, napisanih na grčkom jeziku, koje opisuju čudesne intervencije zaštitnika grada Svetog Dimitrija Solunskog tokom opsada grada.Uprkos svom religioznom i teološkom karakteru, ove hronike su prvorazredni i jedinstveni istorijski izvor za istoriju Balkana, jer sadrže detaljne podatke o masovnim slovenskim i avarsko-slovenskim najezdama i opsadama Soluna krajem 6. i tokom 7. veka. Budući da su drugi sačuvani vizantijski izvori iz tog perioda izuzetno šturi, Čuda predstavljaju ključni temelj za rekonstrukciju doseljavanja Slovena na Balkansko poluostrvo.


Vizantiska hagiografska literatura pretstavlja, opšte govoreći, koristan a često i dragocen dokumetarni materijal za kulturnu istoriju (razvoj verske svesti, istoriju crkve, razvoj jezika itd.), ali kao izvorna građa za istoriju u užem smislu (ekonomsku, društvenu i političku) ona je, sem retkih izuzetaka, neupotrebljiva. Jedan od najznačajnijih izuzetaka u ovom pogledu pretstavljaju upravo Miracula S. Demetrii I-II. Ove dve zbirke čudesa sadrže neobično mnogo podataka od istoriskog značaja. To je uočio već prvi njihov izdavač, prevodilac i komentator bolandist Vueus 1780 god. Polazeći od podataka sadržanih u Mir. I–II Vueus je izradio jednu opširnu studiju o širenju kulta sv. Dimitrija u vizantiskom svetu“. U tom značajnom i još uvek korisnom radu Vueus je, pored ostalog, dao i kratke ocene Mir. I—II kao istoriskih izvora“. Sem toga, on je u svojim komentarskim napomenama izvršio i prvi pokušaj određivanja vremena postanka Mir. I–II kao i datiranja vesti koje se u njima sadrže“. Posle studije učenog bolandiste pojavio se čitav niz radova u kojima se pronalaze, koriste i tumače podaci iz Mir. I–II, i to sa raznih gledišta. Jedni su ove zbirke čudesa ispitivali kao izvore za istoriju Soluna (Tafel, Tafrali), a drugi i najmnogobrojniji kao izvore za prošlost balkanskih Slovena (Filaret, Drinov, Nikolajević, Niederle, Stanojević, Jireček, Grafenauer); neki su isticali važnost podataka o vojnopolitičkoj organizaciji vizantiskog Balkana (Gelzer), dok su drugi ukazivali na podatke od opštijeg značaja koji bar donekle dopunjuju oskudne vesti vizantiske istoriografije VII-VIII veka (Muralt, Tougard, Ostrogorsky, Grégoire, Lemerle, Bon); neki u Mir. I—II traže literarne potvrde o ostacima vizantiske umetnosti u Solunu (Laurent, Uspenski, Grabar) dok su ih drugi proučavali kao čisto hagiografske spise (Delehaye); najzad, nekoliko naučnika nalaze da Mir. II sadrže podataka korisnih i za najraniji period bugarske istorije (Milev, Zlatarski). Kratko rečeno, za poslednjih sto pedeset godina u nauci se uvidelo da Mir. I–II, iako su hagiografski spisi, sadrže raznovrsnih podataka, korisnih i važnih ne samo za istoriju grada Soluna i prošlost balkanskih Slovena nego i za istoriju čitavog vizantiskog Balkana“. Sa toga razloga solunske zbirke čudesa danas se ubrajaju u red značajnijih vizantiskih