ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 1900 - 1949.
Tematika: Književnost
Kulturno dobro: Predmet koji prodajem nije kulturno dobro ili ovlašćena institucija odbija pravo preče kupovine
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Veoma retko izdanje „Mrtvih duša“ u prevodu pravoslavnog sveštenika Veljka Lukića koje je objavljeno tokom Prvog svetskog rata (1916) u Zagrebu.
U izuzetno dobrom antikvarnom stanju.


Naslov: Doživljaji Čičikova ili Mrtve duše : poema
Autor: Nikolaj V. Gogolj
Preveo: pop Veljko Lukić
Izdavač: Humoristična knjižnica
Mesto: Zagreb
Godina: 1916
Materijalni opis: 421 str. : slika autora
Edicija: Humoristična knjižnica ; sv. 82–95
Napomena: Str. 3-9: N. V. Gogolj / M. B.

Nikolaj Vasiljevič Gogolj-Janovski rođen je 1. aprila 1809. godine u selu Veliki Soročonci, nedaleko od Poltave, u porodici neznatnih vlastelina, Vasilija Afanasjeviča, poklonika pozorišta i autora nekoliko komedija, i Marije Ivanovne, vrlo religiozne žene, starinskih nazora. Od 1821-1828. pohađa gimnaziju u Nježinu. Premda nije bio preterano prilježan učenik, Gogolj sa grupom školskih drugova osniva đačko pozorište, učestvujući u njegovom radu kao scenarista, režiser, scenograf i glumac. Takođe pokreće više đačkih rukopisnih časopisa i almanaha (Meteor književnosti, Zvezda, Severna zora) gde objavljuje svoje prve radove. Tokom školovanja, marta 1825, iznenada mu umire otac, o čemu šesnaestogodišnji Nikoša saznaje tek posle mesec dana. To ostavlja dubok trag na njegov dalji duševni razvoj, posebno na odnos prema smrti.
Posle završene mature, decembra 1828, Gogolj stiže u Petrograd i ubrzo stupa u državnu službu kao činovnik ministarstva unutrašnjih dela. Već sledeće 1829. godine, u zasebnom izdanju štampa „idilu u slikama“ Hans Kjuheljgarden, čiji će gotovo čitav tiraž uništiti, pošto je u Moskovskom telegrafu pročitao negativni prikaz N. A. Poljevova. Jedno kratko vreme tokom 1830/31. predaje istoriju u ženskoj školi. Iste godine, upoznaje se sa Žukovskim i Pletnjovom, a preko njih i sa Puškinom. Nakon objavljivanja prve zbrke priča Večeri u selcetu bluzu Dikanjke (1831/32) sazdanoj na stilizaciji usmenog kazivanja i iluziji skaza, kako već o tome kasnije piše Boris Ejhenbaum, Gogolj doživljava prvi značajni književni uspeh. Puškin knjigu dočekuje sa oduševljenjem i pohvalama („kakva veselost i iskrenost, bez imalo izveštačenosti; u našoj književnosti nije bilo ničeg sličnog“), i objavljuje vrlo pohvalnu recenziju u svom časopisu Savremenik, čiji će saradnik ubrzo posatati i sam Gogolj. Time počinje najuspešnija decenija piščevog života, tokom koje je objavio gotovo sva svoja značajna ostvarenja. U školskoj 1834/35. predaje istoriju na Petrogradskom univerzitetu, a već 1835. objavljuje dve nove zbirke – Mirgorod, gde su skupljene novele iz ukrajinskog varoškog života, među njima i „Taras Buljba“, kao i zbornik mešovitih proznih tekstova, Arabeske, u kojem se pored literarnih, filozofskih i likovnih eseja nalaze i tri dela iz zamišljenog, ali nikad do kraja uobličenog ciklusa Petrogradske pripovetke (pored „Nevskog prospekta“, „Portreta“ i „Zapisa ludaka“ iz date zbirke, u taj ciklus se svrtstavaju i priče „Nos“ i „Kočija“ iz 1836, te „Šinjel“ i „Rim“ iz 1842). Naredna, 1836. godina na pozornicu izvodi Gogolja kao dramskog pisca – u Moskvi i Petrogradu postavljene su njegove najpoznatije komedije – Revizor i Ženidba, ali bez većeg uspeha kod šire publike.
Juna 1836. Nikolaj Vasiljevič kreće na put po zapadnoj Evropi, boravi u Nemačkoj, Švajcarskoj, Francuskoj, Austriji, Češkoj, a najviše u Italiji. Putovanje traje punih 12 godina, u Rusiju dolazi na kratko, u dva navrata, 1839/40, a zatim i u zimu 1841/42, kada objavljuje Mrtve duše, te prvo izdanje Sabranih dela. Posle toga, Gogolj zapada u dramatičnu stvaralačku krizu, praćenu ozbiljnom duševnom pometnjom. Pokušava da do kraja ostvari zamisao o troelnom sklopu Mrtvih duša, i nezadovoljan napisanim, sredinom 1845. spaljuje nedovršeni rukopis. 1847. objavljuje knjigu moralističke i religiozne proze Izabrana mesta iz prepiske s prijateljima koja je dočekana „na nož“. U proleće 1848. odlazi na hodočašće u Palestinu, posle čega se vraća u Rusiju i uglavnom živi u Moskvi, kod prijatelja A. P. Tolstoja, u kući na Velikoj Nikitinskoj ulici. Potpuno se predaje duhovnom podvizanju, piše „Razmišljanja o božastvenoj liturgiji“ i niz ispovednih i religioznih spisa, koji su objavljeni posthumno. Početkom 1852. prestaje da uzima hranu i odbija medicinsku pomoć. U noći između 11. i 12. februara (po starom kalendaru) pali završenu verziju drugog dela Mrtvih duša i ubrzo posle toga, 21. februra 1852, umire. Sahranjen je na groblju manastira Svetog Danila u Moskvi, a 1931. njegovi posmrtni ostaci preneti su na Novodevičje groblje. Nedugo posle toga, 1940, pored Gogolja je sahranjen Mihail Bulgakov.


LUKIĆ, Veljko, prevoditelj (Virovitica, 22. XI 1864 – Stenjevec, danas dio Zagreba, 12. XII 1916). U Sremskim Karlovcima polazio gimnaziju te završio bogosloviju 1888, kad je i zaređen. Paroh u Paki 1891, Lepoglavi od 1893. i Borovi (Suhopoljskoj) 1901–16. Kao član Srpske narodne radikalne stranke sudjelovao u narodnom pokretu 1903. promičući suradnju Hrvata i Srba. Pristupivši Srpskoj narodnoj samostalnoj stranci 1904, potpisao Zadarsku rezoluciju 1905. Na listi Hrvatsko-srpske koalicije izabran u Sabor u Slatini 1911 (zbog uspostave komesarijata mandat nije verificiran). S ruskoga preveo djela Mužici A. P. Čehova (1901), Doživljaji Čičikova ili Mrtve duše N. V. Gogolja (1916) i Braća Karamazovi F. M. Dostojevskoga (1916), tiskana u Zagrebu, te Probuđenu savijest A. N. Budiščeva (Novi Sad 1903). Prijevodima (V. A. Tihonov, I. N. Potapenko, V. I. Nemirovič-Dančenko, L. N. Andrejev, G. Krek, J. Kersnik) te književnopovijesnim i političkim člancima surađivao u periodicima Kres (Ljubljana 1885), Stražilovo (Novi Sad 1885–87), Bosanska vila (1886–87, 1893), Dom in svet (Ljubljana 1891), Bosansko-hercegovački istočnik (1893), Srpski glasnik (1899), Brankovo kolo (Srijemski Karlovci 1901–02, 1908, 1914), Srbobran (Novi Srbobran, 1902, 1905, 1907–09; članak o sprječavanju iseljavanja U Ameriku!, 1906, 15, tiskan i kao p. o.), Zastava (Novi Sad 1903), Srpski književni glasnik (Beograd 1904, 1910), Virovitičan (1906–08, 1911–12), Pastir Dobri (Srijemski Karlovci 1907; urednik 1905–07), Virovitički zavičaj (Hrvat, 1907–08), Srpsko kolo (1909), Jutarnji list (1912) i Narodne novine (1914). Uređivao Srpsku domaju (Novi Sad) 1904. Služio se pseudonimima Novica i Obren.

MG P43 (N)