ISBN: Ostalo
Godina izdanja: Posle 1950.
Kulturno dobro: Predmet koji prodajem nije kulturno dobro ili ovlašćena institucija odbija pravo preče kupovine
Jezik: Srpski
Autor: Strani
Tematika: Za decu

Posveta u gornjem uglu predlista, inače dobro očuvano.
Ilustracije i korice Karlo Napravnik.

Autor - osoba Skjavato, Mario
Naslov Dečaci iz luke / Mario Skjavato ; [preveo sa italijanskog Miodrag Kujundžić ; ilustracije Karlo Napravnik]
Vrsta građe roman
Jezik srpski
Godina 1957
Izdavanje i proizvodnja [Novi Sad] : Matica srpska, 1957 (Novi Sad : Zmaj)
Fizički opis 153 str. : ilustr. ; 21 cm
Drugi autori - osoba Kujundžić, Miodrag (prevodilac)
Napravnik, Karlo, 1909-1957 (ilustrator)
Zbirka Biblioteka `Mladost`

Roman za decu „Dečaci iz luke“ (I ragazzi del porto) prvo je objavljeno književno delo italijanskog pisca Marija Skjavata. Izašlo je 1954. godine u Rijeci, u izdanju kuće Edit, kada je autor imao svega dvadeset tri godine. Knjiga je stekla veliku popularnost, prevedena je na jezike tadašnje Jugoslavije i bila je prva knjiga jednog italijanskog autora iz Jugoslavije objavljena na makedonskom jeziku.
Radnja se odvija u lučkom gradu Puli za vreme fašističke vlasti i Drugog svetskog rata. Glavni junak Điđi, sin radnika, zbog bombardovanja se sa porodicom seli u veliku stambenu zgradu u blizini luke. Tu upoznaje Đina i družinu dečaka koji najveći deo vremena provode igrajući fudbal, ali se ubrzo uključuju i u mnogo opasnije poduhvate: pomažu partizanima i dele ilegalne letke pred očima nemačkih vojnika.
Skjavato prikazuje svet rata iz dečje perspektive, spajajući pustolovinu, humor, drugarstvo i svakodnevne dečje nestašluke sa ozbiljnim temama siromaštva, okupacije, otpora i moralne odgovornosti. Dečaci nisu predstavljeni kao idealizovani mali junaci, već kao živahna i radoznala deca koju istorijske okolnosti primoravaju da prerano upoznaju strah i opasnost.
Roman odlikuju dinamična radnja, jednostavan i neposredan stil i jasno oblikovani likovi. Po naslovu, družini dečaka i njihovom suprotstavljanju svetu odraslih, knjiga podseća na Molnarove „Dečake Pavlove ulice“, ali je čvrsto ukorenjena u istarsko i primorsko ratno iskustvo. Smatra se jednim od prvih autentičnih romana namenjenih učenicima nižih razreda srednje škole u književnosti italijanske zajednice na području nekadašnje Jugoslavije.

Mario Skjavato (Mario Schiavato) rođen je 31. maja 1931. godine u mestu Kvinto di Trevizo, u italijanskoj pokrajini Veneto, kao najstarije od osmoro dece u siromašnoj porodici zemljoradnika i nadničara. Sa porodicom se tokom Drugog svetskog rata, 1942. godine, doselio u Vodnjan u Istri, koji je kasnije smatrao svojim zavičajem. Posle završene gimnazije preselio se u Rijeku, gde je proveo najveći deo života.
U riječkoj izdavačkoj kući Edit radio je oko četrdeset godina, najpre kao korektor, a zatim kao linotipista, odnosno mašinski slovoslagač. Sarađivao je sa listovima i časopisima „La Voce del popolo“, „Panorama“ i dečjim časopisom „Il Pioniere“. Književno je debitovao pričom „Moja slika“, objavljenom 1951. godine, dok je prvu knjigu, roman „Dečaci iz luke“, objavio 1954. godine.
Pisao je na italijanskom jeziku i na vodnjanskom i riječkom dijalektu. Njegov obiman opus obuhvata romane, pripovetke, bajke, poeziju, drame, putopise i književnost za decu. Posebno mesto u njegovom delu imaju Istra, Rijeka, seoski život, siromaštvo, zavičajno pamćenje i sudbine običnih ljudi. U njegovom jeziku često se prepliću književni italijanski, venecijanski i vodnjanski dijalekat i čakavski govori.
Među njegovim poznatijim knjigama za decu nalaze se „Dečaci iz luke“, „Oni sa trga“, „Mini i Maksi“, „Poslednje suze mog detinjstva“ i „Kolo od lizalica“. Za odrasle je objavio zbirke priča i romane „Posmrtno zvono“, „Vodnjanske priče“, „Crvenica i gromače“, „U senci tornja“, „Nasleđe sećanja“, „Povratak“ i druge. Pisao je i poeziju, naročito zavičajne i refleksivne pesme.
Skjavato je bio i strastveni planinar i alpinista. Učestvovao je u ekspedicijama na Ararat, planinu Keniju, Pamir, čileanske Ande i druge planinske masive, a iskustva sa putovanja i uspona pretočio je u putopisne i autobiografske knjige.
Dobio je veliki broj književnih priznanja, među kojima više nagrada „Istria Nobilissima“ i tri nagrade „Drago Gervais“. Grad Rijeka dodelio mu je 2012. godine Zlatnu plaketu za doprinos italijanskoj književnosti i riječkom dijalektu, a iste godine proglašen je počasnim građaninom Vodnjana. Umro je u Rijeci 28. septembra 2020. godine, u osamdeset devetoj godini.

Karlo Napravnik rođen je 24. avgusta 1909. godine u Humpolecu u Češkoj. Njegova porodica dolazi u Vršac 1912. godine, a otac Karel postaje horovođa Srpskog crkvenog pevačkog društva. Uskoro sledi još jedna selidba, jer mađarska vlast Karla Napravnika sumnjiči da je špijun. Porodica je u toku rata ponovo boravila u rodnom Humpolecu, a zatim se 1919. godine ponovo vraća u Vršac. Završio je vršačku državnu gimnaziju, a 1928. godine upisuje se na Kraljevsku umjetničku akademiju u Zagrebu. Pohađao je i specijalnu slikarsku školu 1932. godine kod Martina Tartalje. U toku vojnog roka, koji je proveo u Mariboru, naslikao je portret Petra Karađorđevića. Leta je od tada često provodio u Makarskoj, o čemu svedoče i pejzaži iz ovog hrvatskog letovališta. Do ratne 1941. godine, bio je zaposlen u listu „Vreme” kao karikaturista, a radio je i u nedeljniku „Sport”, kao stalni saradnik, gde se bavio i crtanjem stripova. Po završetku Drugog svetskog rata, Napravnik se vraća u Vršac, gde je angažovan u Gradskom odboru narodnog fronta, a njegov posao uključuje i skiciranje plakata, mahom sa socrealističkom tematikom. Nedugo zatim postaje i kustos u Narodnom muzeju u Vršcu, gde se bavi konzervacijom umetničkih dela iz manastira Mesić i Vršačke eparhije. Angažovan je i u Narodnom pozorištu „Sterija”, a danas je sačuvano oko 65 njegovih skica za scenska rešenja i kostime. Karlo Napravnik, koji je prihvatio pravoslavnu veru, preminuo je na Golniku u Sloveniji 1957. godine. Sahranjen je na pravoslavnom groblju u Vršcu, a na porodičnoj grobnici piše: „Česi po rođenju – Srbi po radu”.

MG P77 (N)