ISBN: 779
Tematika: Istorija
Godina izdanja: Posle 1950.
Kulturno dobro: Predmet koji prodajem nije kulturno dobro ili ovlašćena institucija odbija pravo preče kupovine
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju! Tabak ne rasecen, sto znaci da nije ni koriscena!


Istorija srpske revolucije (deo prvi) - Leopold Ranke

Fototipsko izdanje iz 1864. god

S A D R Ž A J:
Nešto o najstarijoj srpskoj istoriji
Propast srpske slobode
Osnove turskih ustanova u Srbiji
Stanje, narodna filosofija i pojezija u srpskog naroda
Otkuda dođoše noviji pokreti u Turskoj
Otkuda su došli nemiri u Srbiji
Ustanak na dahije
Kako se razvio sukob sa sultanom
Srpsko ratovanje za slobodu 1806. 1807.
Kako se uredila srpska vlada
Kako je stajala Srbija prema opštem stanju Evrope i Turske
Patovanje god. 1809. i 1810. dokle su se najdalje razmakle srpske granice
Unutrašnji razdori. Monarhička vlast
Bukureški mir
Vojevanje 1813. godine
Dodatak



Leopold fon Ranke (nem. Leopold von Ranke; Vihe, 21. decembar 1795 — Berlin, 23. maj 1886) je bio nemački istoričar.

Osnovna karakteristika Rankeovog rada jeste isticanje primarnog značaja izučavanja originalnih izvora, psiholoških uticaja, a pre svega objektivnog istorijskog stava, kao i razumevanje nacionalnih tendencija u njihovom odnosu prema istoriji datog vremena.

Biografija
Rodio se 1795. godine u Tiringu, u mestu Vije. Potiče iz stare svešteničke luteranske porodice. Otac Gotlib završio je prava i otvorio advokatsku kancelariju u Vijeu, gde se oženio kćerkom jednog posednika. Boravio je 1807-1809. godine u obližnjem manastiru Dondorf gde je pohađao osnovnu školu.[2] Zatim je proveo pet godina učeći se u srednjoj školi u mestu Šulporte. Sa 18. godina upisao se na Univerzitet u Lajpcigu. Tokom četiri godine, između 1814-1818. studirao je prvo teologiju, pa se posvetio filologiji. Naročito ga je interesovala crkvena istorija. Promovisan je 1818. godine za doktora filozofije. Primio se državne službe i sve do 1825. godine predavao je istoriju u srednjoj školi u Frankfurtu na Odri. Za pisanje predavanja počeo je koristiti istorijske izvore. Objavio je 1824. godine u Berlinu knjigu Istorija romanskih i germanskih naroda (1495—1535), po kojoj se pročuo. Od 1825. godine pa do smrti bio je profesor istorije u Berlinu. Putovao je u Prag, Beč i Italiju gde je proučavao arhive. U Beč je stigao 1827. godine i tokom godinu dana upoznao se sa publicistom Gencom, Meternihom, Kopitarom i Srbinom Vukom Karadžićem. Zbližio se sa Vukom, koji ga je veoma impresionirao i inspirisao da se posveti izučavanju srpskog ustanka - `revolucije`. Započeo je čak da uči srpski jezik, da bi mogao bolje da ostvari nameru. Objavio je 1829. godine na nemačkom jeziku knjigu `Srpska revolucija`. U Italiji se duže bavio u Veneciji i Firenci, do 1831. godine. Od 1836. godine on je redovni profesor istorije na berlinskom univerzitetu. Postao je 1841. godine državni istoriograf u Pruskoj.

Oženio se u 47. godini sa Klarisom Daves u Londonu, i sa njom bio u braku do njene smrti 1871. godine. Umro je gotovo slep 1886. godine u 91. godini života.

Najznačajnije delo
Najznačajnije njegovo delo bila je istorija papstva u periodu XVI i XVII veka, Die römischen Päpste, ihre Kirche und ihr Staat (3 toma, 1834 — 1836), koja je od šestog izdanja (1874) obuhvatila period do 1870. Ova istorija nastala je nakon njegovih opsežnih istraživanja u bibliotekama Italije, gde je tri godine (1828–31) prikupljao materijal. U ovom svom delu on je istoriju papstva preusmerio sa verskih polemika, i prikazao razvoj papske moći i njen uticaj na istoriju Evrope, ističući, međutim, više njen politički nego religiozni značaj.

Za ovim radom usledila je obimna istorija reformacije, Deutsche Geschichte im Zeitalter der Reformation (6 tomova, 1839 — 1847), koja je posmatrana u okvirima savremene evropske istorije sa potpunim razumevanjem za njene religijske vrednosti sa luteranskog stanovišta.

Ranke kao utemeljivač naučne istoriografije
Ranke se često smatra utemeljivačem naučne istoriografije i tradicionalne nemačke istorijske škole. U uvodu svog dela Istorija romanskih i germanskih naroda (1495—1535) pod nazivom Prilog kritici starijih istoriografa, Ranke se suprotstavio dotadašnjoj pragmatičkoj istoriji svojom čuvenom tvrdnjom da želi da istraži prošlost onako kako se zaista desila (wie es eigentlich gewesen). Time je on izrazio težnju za potpunom objektivnošću istoričara.

Ranke se zaista trudio da u svojim radovima ostane objektivan, u čemu je u velikoj meri i uspeo, ali ipak iz njegovih dela provejavaju konzervativna politička shvatanja i obožavanje apsolutističke pruske države i njenog vojnog despotizma. U državi je Ranke video osnovni predmet istorijskog istraživanja, budući da ju je smatrao originalnom tvorevinom ljudskog duha i božanske promisli. Primat je davao spoljnoj politici u odnosu na unutrašnju. Smatrao je da ustavnost i unutrašnje uređenje jedne države zavise od demonstracije njene moći prema spoljnom svetu, tj. njenim susedima.


U Srbiji je 1892. godine objavljeno Rankeovo delo `Srbija i Turska u 19. veku`.
Za Rankeovo naučno stvaralaštvo i poimanje istorije karakterističan je evropocentričan pogled na svet. On je pod Evropom podrazumevao samo romanske i germanske narode zapadne Evrope, dok je balkanskim i istočnoevropskim narodima dodelio drugorazrednu ulogu zaštitnika Evrope od mongolskih i turskih najezdi. Pa ipak, veoma je cenio srpsku istoriju, što se da videti iz njegove Srpske revolucije i drugih radova koje je pisao na osnovu podataka dobijenih od Vuka Karadžića.

Veliku pažnju Ranke je posvećivao prezentaciji svojih radova. Smatrao je da bi za jedno delo bilo najbolje kad bi imalo i naučnu i umetničku vrednost, ali je ipak prednost davao verodostojnosti kazivanja nego lepoti. Izvršio je veliki uticaj ne samo na nemačku istoriografiju u drugoj polovini 19. pa i u prvoj polovini 20. veka, nego i na istoriografiju drugih evropskih zemalja, pa i Amerike.

Knjigu Srpska revolucija objavio je 1829. godine u Hamburgu, i kasnije još dva dopunjena izdanja, u Berlinu 1844. i u Lajpcigu 1879.[3] Koristio je tokom pisanja srpske izvore a dolazio je tim poslom i u Srbiju za vreme kneza Miloša. Istraživao je u Požarevcu gde je ispitivao žive svedoke - učesnike događaja.