Godina izdanja: 1900 - 1949.
ISBN: 778
Autor: Domaći
Tematika: Istorija
Kulturno dobro: Predmet koji prodajem nije kulturno dobro ili ovlašćena institucija odbija pravo preče kupovine
Jezik: Srpski

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!


Hrvatsko-srpski odnosi u prošlosti / Ivan Ribar
Jezik srpski
Godina 1939
Izdavanje i proizvodnja Beograd : Politika i društvo, 1939 (Beograd : Soko)
Fizički opis 56 str. ; 19 cm
Biblioteka Politika i društvo ; 36

Predmetne odrednice Srpsko-hrvatski odnosi -- 19-20v



Ivan Ribar (Vukmanić, kod Karlovca, 21. januar 1881 — Zagreb, 2. februar 1968) bio je hrvatski i jugoslovenski političar iz vremena Austrougarske, Kraljevine SHS i FNR Jugoslavije, učesnik Prvog svetskog rata i Narodnooslobodilačke borbe i junak socijalističkog rada.

Pravo je studirao u Beču, Pragu i Zagrebu. Tokom studija politički se angažovao među hrvatskom nacionalnom omladinom. Nakon diplomiranja, bio je jedan od osnivača Hrvatske napredne demokratske stranke (HNDS), koja je bila deo Hrvatsko-srpske koalicije. Stekao je doktorat iz oblasti prava. Od 1907. živeo je u Đakovu, gde je radio kao advokat i politički delovao. U Zagrebu je 1909. je doktorirao pravo, a 1913. je izabran za zastupnika u Hrvatskom saboru. Bio je delegat u Parlamentu Kraljevine Ugarske u Budimpešti. Borio se protiv germanofilske politike i zalagao se za jedinstvo Hrvata i Srba, kao i stvaranje jugoslovenske države.

Za vreme Prvog svetskog rata, mobilisan je u Austrougarsku vojsku. Najpre se nalazio u istočnoj Bosni, a potom u Galiciji na ruskom frontu. Od 1915. ponovo je učestvovao u radu Hrvatskog sabora, a oktobra 1918. u stvaranju Narodnog veća Slovenaca, Hrvata i Srba. Marta 1919. izabran je za potpredsednika Privremenog narodnog predstavništva Kraljevine SHS. Iste godine pristupio je Jugoslovenskoj demokratskoj stranci (JDS). Nakon prvih izbora, od decembra 1920. do oktobra 1922. bio je predsednik Ustavotvorne skupštine.

Prilikom rascepa u Demokratskoj stranci, podržao je Ljubu Davidovića i njegovu politiku novog „narodnog sporazuma”, a nakon uvođenja Šestojanuarske diktature, 1929. godine, nalazio se u opoziciji. Aktivno se bavio advokaturom i pred sudom branio mnoge poznate komuniste. Bio je društveno aktivan i učestvovao u radu Sokolskog društva. Od 1935. zalagao se za politiku narodnog fronta i vršio političku agitaciju, zbog čega je 1938. isključen iz stranke. Potom je formirao sopstvenu grupu Demokratsku levicu, koja je sarađivala sa levim zemljoradnicima, republikancima i drugim opozicionim strankama i grupama, među kojima i ilegalnom Komunističkom partijom Jugoslavije (KPJ), s obzirom da mu je stariji sin Ivo Lola bio komunista i sekretar Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Od 1939. bio je predsednik Društva prijatelja SSSR.

Nakon okupacije Jugoslavije, 1941. ilegalno je boravio u Beogradu do leta 1942. kada se prebacio u Zagreb, odakle je u jesen iste godine otišao u Bosnu, gde je stupio u partizane. Novembra 1942. na Prvom zasedanju Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ) izabran je za predsednika njegovog Izvršnog odbora. Tokom 1943. učestvovao je u borbama na Neretvi i Sutjesci. Novembra 1943. na Drugom zasedanju AVNOJ-a izabran je za predsednika njegovog Predsedništva. Avgusta 1945. postao je predsednik Predsedništva Privremene narodne skupštine. Od januara 1946. do januara 1953. bio je predsednik Prezidijuma Narodne skupštine FNRJ (šef države). Bio je član Predsedništva Socijalističkog saveza radnog naroda Jugoslavije (SSRNJ). Objavio je četiri knjige Zapisa i tri memoarske knjige.

Godine 1961. povukao se iz aktivne politike. Preminuo je 2. februara 1968. godine u vojnoj bolnici u Zagrebu. Sahranjen je na Mirogoju. Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih odlikovanja, među kojima su dva Ordena jugoslovenske zastave sa lentom. Ordenom junaka socijalističkog rada odlikovan je 1961. godine.

U toku Narodnooslobodilačko rata (NOR), u jesen 1943, u razmaku od mesec dana, poginula su mu oba sina — Ivo Lola (1916—1943) i Jurica (1918—1943), a naredne godine i prva supruga Tonica (1882—1944).

Biografija
Rođen je u 21. januara 1881. u selu Vukmaniću, kod Karlovca. Njegov otac Andrija (1853—1940) bio je iz obližnjeg sela Ribari, gde je odrastao u velikoj porodičnoj zadruzi, čiji je starešina bio njegov otac Josip. Posle završene osnovne i srednje škole, pohađao je Učiteljsku školu (preparandiju) u Petrinji, a nakon njenog završetka službovao je u Vukmaniću. Ovde se oženio Emilijom Pintar (1855—1922), zvanom Milka, ćerkom Ivana Pintara, učitelja i upravitelja srednje realke u Rekovcu. U braku su izrodili četvoro dece — Andriju (1879—1951), Ivana, Maricu (1882—1952) i Milana (1894—1984). Osnovnu školu Ivan Ribar je pohađao u rodnom mestu, gde mu je učitelj bio njegov otac. Pored hrvatske, ovu školu pohađala su i deca iz obližnjih srpskih sela, koja su pripadala tadašnjoj opštini Vukmanić. Kako je bio projugoslovenski orijentisan, njegov otac je svoju decu, kao i učenike, učio da su Hrvati i Srbi, dva bratska naroda.[1][2]

Nakon završene osnovne škole, Ivan i njegov stariji brat, pohađali su gimnaziju u Karlovcu. Kako otac nije imao sredstava da školuje svu decu, oni su tokom školovanja u Karlovcu morali sami zarađivati za život. Radili su razne fizičke poslove i davali dodatne časove slabijim učenicima, iz bogatijih kuća. Kao učenik gimnazije, aktivno se bavio pisanjem — pesama, novela, priči i pripovetki, a interesovao se i za strane jezike. Pored pisanja, aktivno se bavio sportom i gimnastikom. Kako je dobro znao nemački jezik, preplatio se na Reklamnu biblioteku i preko nje čitao značajna dela svetske književnosti. Sa drugim učenicima, učestvovao je u osnivanju literarne i muzičke sekcije, a predavači na ovim sekcijama bili su Svetozar Pribićević, Stjepan Radić, Silvije Strahimir Kranjčević i dr