ISBN: Ostalo
Autor: Domaći
Tematika: Književnost
Godina izdanja: Posle 1950.
Kulturno dobro: Predmet koji prodajem nije kulturno dobro ili ovlašćena institucija odbija pravo preče kupovine
Jezik: Srpski

Prvo izdanje, omot Ivan Picelj (minimalno iskrzan i repariran).
NIN-ova nagrada za 1957. godinu.
Četvrtasti pečat na prve tri stranice, inače veoma dobro očuvano.

Autor - osoba Vučo, Aleksandar
Naslov Mrtve javke : roman / Aleksandar Vučo
Vrsta građe roman
Jezik srpski
Godina 1957
Izdavanje i proizvodnja Zagreb : Kultura, 1957 (Beograd : Beogradski grafički zavod)
Fizički opis 332 str. ; 20 cm.
(Karton sa omotom)

Ovaj roman je drugi deo trilogije Aleksandra Vuča, čiji je prvi deo, pod naslovom „Raspust”, objavljen u drugom izdanju pre godinu dana u izdanju „Kulture”. „Mrtve javke” su u stvari logičan nastavak životnog puta glavnog junaka iz „Raspusta”, nov i izmenjeni lik njegovog obračuna sa sobom, društvom i svetom. Dok se u prvom delu trilogije glavna ličnost javlja kao jedna, u intelektualnom smislu, još neformirana ličnost, kao čovek koji se bori da nađe svoje pravo ja, po jednom neposrednom i čistom osećanju za stvari, dotle se u drugom delu taj problem grana, dobija još veći zamah i još suptilnije psihološke nijanse. Svedoci smo generalnog obračuna glavnog junaka, obračuna na svim planovima, neiscrpne liste pitanja koja on pre svega postavlja samom sebi, a zatim svim onim vrednostima koje egzistiraju u građanskom poimanju života.
Glavni junak ove knjige bori se i sa svojom ličnom teskobom, sa svojom neodlučnošću, sa onom mekom, intelektualnom nemoći da misao pretvori u akciju, da san pretvori u delo, da želje otelotvori u stvarnosti. Pred našim očima razvija se ta neobično uzbudljiva drama koja svoj dinamizam duguje iznad svega unutrašnjem kretanju u ličnosti, unutrašnjim psihološkim intenzitetima, a tek a posteriori spoljnim okolnostima fabule.
Aleksandar Vučo s vanrednom jasnoćom postavlja u prvi plan dramu savesti, u onom smislu, sa onom namerom i sa onim rezultatom koje imamo u vidu kad govorimo o delima pisaca koji su svim svojim intelektualnim i emotivnim bićem u velikim problemima svoga vremena.
Moramo pomenuti i stil Aleksandra Vuča, njegov rafinman u izglađivanju tog stila, onu razgranatu, fluidnu, poetsku rečenicu koja je tako izrazito obeležje njegove proze.

Još pre priključivanja nadrealističkom pokretu, Aleksandar Vučo je aktivno pisao i objavljivao, te je tako 1923. godine sarađivao u časopisima „Putevi“ i „Svedočanstva“, 1926. je objavio poemu Krov nad prozorom,1928. roman Koren vida, a 1929. objavljuje knjigu Ako se još jednom setim ili načelo.
Godine 1930. bio je jedan od osnivača srpske grupe nadrealista i supotpisnik manifesta objavljenog u almanahu „Nemoguće“, koji je objavljen 1930. godine, kojeg je, zajedno s M. Ristićem i D. Matićem, i uređivao. U almanahu je izišao i njegov scenarij za nadrealistički film Ljuskari na prsima.
Iste je godine s Dušanom Matićem napravio projekt za nadrealistički predmet Urnebesni kliker, koji je prema nacrtima ostvaren 1990. godine u sklopu retrospektivne izložbe Marka Ristića, u Muzeju savremene umetnosti u Beogradu. Tom je prilikom, Vučo poklonio svoju kolekciju umetničkih dela beogradskom muzeju. Istražujući pojam kolektivnog autorstva, u suradnji sa D. Matićem nastaju i montaže Rognissol i Rekom kucujem zid, također 1930. godine.
Još jedan njegov projekt, nazvan Ogledala nastao 1930. godine, a ostvaren je tek 2002. godine u Muzeju primenjene umetnosti u Beogradu. Razbijena ogledala zalepljena su, s malim razmacima između, na karton, a na njima su se reflektirali novinski isečci.
Iz 1930. godine potiče i asemblaž Une atmosphère du printemps et de jeunesse, koji također dokazuje da je svoju književnu praksu Vučo proširio na multimedijalni izraz, karakterističan za nadrealizam. Sličnosti s objektom ogledala vidljive su u upotrebi kartona kao osnovnog materijala na koji onda Vučo lepi ostale materijale: drvo, ogledalo, novinske isečke.
Kasnije, 1931. i 1932. godine, sarađivao je u časopisu „Nadrealizam danas i ovde“, a u „Politici“ je objavljivao priloge pod pseudonimom Askerland. Iste je godine, zajedno s L. Vučo i R. Živanovićem Noem, organizirao izložbu nadrealizma u Umetničkom paviljonu „Cvijete Zuzorić“ u Beogradu, a objavio je i poeme Nemenikuće – Ćirilo i Metodije. Izašla mu je i knjiga poezije Humor zaspalo. Godinu dana kasnije, sa D. Matićem napisao je knjigu za decu Podvizi družine „Pet petlića“, za koju je fotografisao svoje sinove Đorđa i Jovana. Zajedno s Matićem objavio je 1935. poemu Marija Ručara.
Od 1936. do 1940. bio je urednik časopisa „Naša stvarnost“. S Matićem 1940. godine objavljuje roman „Gluvo doba“. Za vreme Drugoga svetskog rata neko je vreme proveo u zarobljeništvu, a nakon rata radio je kao direktor filmskog preduzeća Jugoslavija, te Zvezda filma i Avala filma. Objavio je poeme „Titovi pioniri“, „Mastodonti“, roman „Raspust“ i mnoga druga dela.
Aleksandar Vučo rođen je 1897. u Beogradu, gde je i umro 1985. godine.

Picelj, Ivan, hrvatski slikar, grafičar i oblikovatelj (Okučani, 28. VII 1924 – Zagreb, 22. II 2011). Studirao na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu 1943–46. Jedan od osnivača skupine EXAT 51, s kojom je izlagao u Zagrebu i opredijelio se za apstraktnu umjetnost. Među utemeljiteljima je pokreta novih tendencija, unutar kojeg je stvarao programirana djela kojima je istraživao vizualnu percepciju, ritmove, pomake (Programirani slučaj cm 8–1, 1966); organizirao izložbe pokreta u Zagrebu. Izradbom plakata, opremom knjiga i kataloga izložbi unaprjeđuje vizualnu kulturu grafičkoga oblikovanja i zagovara ravnopravnost primijenjene umjetnosti. Objavio mape grafika u tehnici sitotiska (8 serigrafija, 1957; Cyclophoria, 1971; Remember, 1984–86; Varijacije, 2002). U slikarstvu je razvijao geometrijsku apstrakciju (Kompozicija, 1951; U čast El Lissitzkom, 1956). Ishodišta je pronalazio u općim načelima konstruktivizma i minimalizma, a temeljni su mu postupci redukcija oblika na geometrijske elemente, multiplikacija osnovne plastične jedinice unutar pravilna rasporeda plohe te analiza tonskoga registra osnovnih boja. Izrađivao reljefe i objekte u drvu i metalu. Dobio je Nagradu „Vladimir Nazor“ za životno djelo (1994).

srpska avangarda nadrealizam Likovna oprema Ivan Picelj serbian avantgarde avant garde design dizajn marko ristić almanah nemoguće nadrealistička izdanja dušan matić posleratni nadrealizam prvo izdanje prva izdanja retke knjige rare books ... gorgona exat 51 ...

MG19 (K)