Godina izdanja: Ostalo
ISBN: Ostalo
Oblast: Ezoterija
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Reinkarnacija – Ani Besant: 108 str. 895 din.
Ani Besant
REINKARNACIJA
PREDGOVOR
Filozofi su tvrdili da “sve što se dešava u prirodi jeste ciklusnog karaktera”, naznačivši time jedinu formulu koja moţe da se
primeni na različite manifestacije ţivota.
Ritmovi koji se izmenjuju – evolutivni ritmovi, koji uzdiţu
velike civilizacije, da bi ih zatim izbrisali i ostavili samo njihove
tragove i nepoznanice omogućuju nam da uočimo razdoblja velike
duhovnosti i razdoblja materijalizma. Takvi evolutivni ritmovi se
stalno izmenjuju i teško je pri tome uočiti neko meĎurazdoblje.
Kada istorija prolazi kroz razdoblje velike duhovnosti razvijaju se zajedno različiti izrazi umetnosti, politike, nauke i tehnike.
Večne ideje se lakše izraţavaju pa je neposredniji odnos čoveka
prema duhovnom. Tada odreĎene ideje mogu lakše da se prihvate, jer
ideje kao i sve ostale stvari moraju da imaju svoje uobličenje ili bolje
rečeno formu. Da bi jedna ideja mogla da bude konkretizovana na
materijalnom nivou mora da ima svoj oblik. Tek tada, vidljiva i prepoznatljiva moţe da sretne one koji je prepoznaju i sprovode.
U toku istorijskog prolaska kroz period materijalizma velike
istine postaju neprepoznatljive. Metafizičke koncepcije padaju u
zaborav, a “duhovno voĎstvo preuzima nauka koja ne moţe dalje od svojih ograničenja, to jest od onih granica “mogućeg” koje je sama
sebi nametnula. Pokušavajući stalno da opravda svoj smisao postojanja nauka se uporno kreće unutar ograničenog medija istraţivanja –
u materiji. Time dobija privid svemoćnosti, ali gubi iz vida činjenicu
da se njeno istraţivanje i saznanja odnose samo na produbljivanje
znanja o materiji i materijalnom svetu. Za ostalo, za sve ostale manifestacije, postoje kočnice u obliku “nemogućeg” i “nepojmljivog”.
Nauka nam daje razne informacije; daje nam pregršt odgovora. Često čitamo o novim dostignućima, o novim lekovima i novim
tehnologijama. Te informacije ostavljaju tako velike utiske, tako su
snaţno zastupljene u medijima da se prirodno nameće misao da je
nauka sam cilj otkrivanja tajni ţivota.
MeĎutim, kakve odgovore nam daje nauka o reinkarnaciji –
a time i o smrti, ţivotu i smislu postojanja, o tim velikim tajnama
ţivota?
Uzima li u svoje razmatranje mogućnost ponovnog otelovljenja ili vraćanja u ovozemaljski ţivot odreĎene suštine koja je
nadreĎena materiji, suštine koja ne umire zajedno s fizičkim telom?
Ta suština, ta duhovnost u čoveku, po logici materijalizma ne moţe
da postoji, jer pošto sve započinje i završava se u materijalnom, duhovnost ukoliko i postoji, mora da okonča svoje postojanje umiranjem materijalnog! Dakle, šta je to što bi moglo da se reinkarnira?
Nauka mora da negira odgovor na ovo pitanje, jer materija
ne moţe da se reinkarnira, to jest da se posle smrti opet vrati u ţivot.
MeĎutim, nauka daje svoj odgovor. Moţda je kloniranje perpetum
mobile materije. Moţda nauka planira kloniranjem da produţi ţivot
fizičkog tela. Nauka pomoću biološkog inţenjeringa daje svoje
odgovore. MeĎutim, to je sigurno potpuna negacija bilo kakvog
manifestovanja duhovnosti.
Pitanje koje svesno ţivo biće postavlja sebi, barem jednom u
svom ţivotu odnosi se na smrt i potpuni nestanak. Moţemo li kroz
takvo manifestovanje da posmatramo mogućnost kontinuiteta svesti
posle smrti; to jest posle fizičke smrti našeg tela? Moţe li nauka da
odgovori na večna pitanja; ko sam ja, odakle dolazim, kuda idem?
RoĎen sam, ţivim i umirem! Radim, stvaram – uništavam;
nanosim bol, donosim sreću… jednom mi je loše, a drugi put bolje…
koji su uzroci, a koje posledice i kakvo je moje konačno iskustvo?
Uprkos današnjem preovladavanju materijalističkih pogleda
o ţivotu i svetu, ankete o reikarnaciji koje su sprovedene kod ljudi iz
zapadnog sveta daju zanimljive rezultate. Znatan broj ispitanika
odgovara pozitivno - čuli su za taj izraz. Ipak, mali broj obično moţe
da odgovori šta je to reinkarnacija.
U svakom slučaju, danas reinkarnacija nije nešto nepoznato,
ali je njeno razumevanje nedovoljno. Postoji niz nejasnih stanovišta, toliko nejasnih da danas pod pojmom reinkarnacije nećemo moći da
naĎemo odreĎeno i jasno tumačenje.
Veliki broj ljudi s ovim pojmom povezuju misticizam, čarobnjaštvo, šarlatanstvo, protivnike hrišćanstva i drugih religija, a i
dovode je u vezu i s opasnostima novog doba. Drugi reinkarnaciju
svrstavaju u neki oblik daljeg ţivota, smatraju je nekom garancijom
ţivota posle smrti i mogućnošću ponovnog vraćanja u ovozemaljski
ţivot. Treći, reikarnaciju pridruţuju ponovnom raĎanju u nekom
drugačijem obliku – obliku cveta ili u ma kom obliku ţivotinjskg
ţivota. Mnogi današnji tumači duhovnosti ugraĎuju reinkarnaciju u
svoje “duhovne koncepte”, ali je pri tome ne tumače.
MeĎutim, pitanje je koliko je u današnjem materijalizmu
prisutno znanje o reinkarnaciji.
Ukoliko ne poznajemo duhovno manifestovanje, šta je to što
će da se reinkarnira?
Da li fizičko telo?
Veliki deo istočnog sveta i danas svrstava reinkarnaciju u
svoje religijske poglede na ţivot i svet, u svoje religijske obrasce.
MeĎutim, to ne znači da svi iz tog dela sveta razumeju to u šta
veruju. Odnos Istoka prema reinkarnaciji je i u današnje vreme podjednako nejasan i neupućen. Ostatak jedne velike istine je u ţivotu postao relativizovan i vulgaran.
U svakom slučaju reinkarnacija nije nešto čemu bi trebalo
pridavati mistične elemente, jer pripada ljudskoj sveukupnosti. Pripada svakome i odnosi se na svakog pojedinog čoveka. Ističe individualizam, a ne uopštavanje. Polaţe čovekovu sudbinu u njegove
sopstvene ruke. Ako ni zbog čega drugog, vredna je radi izučavanja
same sebe.
Reinkarnacija – ponovno otelovljenje i ponovno vraćanje u
telesni oblik ili fizičko telo – nije pojam koji moţemo da povezujemo isključivo s Istokom i istočnim religijama. Premda nam se ona nameće kao tvorevina Istoka, kakvu poznajemo iz opšte istorije –
hinduističke, budističke i brojnih ispoljavanja starih metafizičkih,
religioznih i filozofskih učenja, reinkanaciju ne moţemo da
isključimo iz Zapadne tradicije.
U “uskrsnuće” se nekada univerzalno verovalo. Simboli,
mitovi, religiozna i svakodnevna ispoljavanja antike nepobitno na to
ukazuju.
Egipatski prikaz ptice s ljudskom glavom koja sleće na
mumiju pokojnika jeste prikaz duše koja se sjedinjuje sa svojim sahoui-jem.1 Naravno da to ne znači da se duša ponovo nastanila u mumiji, nego da se nastanila u novom telu.