Godina izdanja: 866
Jezik: Srpski
Autor: Strani
ISBN: Tv

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!

Lepe ilustracije!

Nibelunzi - Legende o Sigfridu i Loengrinu - Elena Primicerio



Pesma o Nibelunzima (nem. Nibelungenlied (Der Nibelunge nôt)) je epska pesma napisana oko 1200. godine na srednjem visokonemačkom. Njen anonimni pesnik je verovatno bio iz regiona Pasau. Pesma o Nibelunzima je zasnovana na usmenoj tradiciji koja ima svoje poreklo u istorijskim događajima i ličnostima iz 5. i 6. veka i koja se proširila na gotovo celo nemačko govorno područje. Paralele sa nemačkom pesmom iz Skandinavije nalaze se posebno u junačkim baladama Poetska eda i u Velsungovoj sagi.

Pesma je podeljena na dva dela: u prvom delu Zigfrid dolazi kod Vormsa da bi dobio ruku burgundske princeze Krimhilde od njenog brata kralja Guntera. Gunter pristaje da dozvoli Zigfridu da se oženi Krimhildom ako mu pomogne da stekne kraljicu-ratnicu Brunhildu za svoju ženu. Zigfrid to učini i oženi se Krimhildom; međutim, Brunhilda i Krimhilda postaju suparnice, što dovodi na kraju do Zigfridovog ubistva od strane burgundskog vazala Hagena sa Gunterovim učešćem. U drugom delu, udovica Krimhilda je udata za Ecela, kralja Huna. Ona kasnije poziva svog brata i njegov dvor da posete Ecelovo kraljevstvo nameravajući da ubije Hagena. Njena osveta rezultira smrću svih Burgundijaca koji su došli na Ecelov dvor, kao i uništenjem hunskog kraljevstva i smrću same Krimhilde.

Pesma o Nibelunzima je bila prvi herojski ep koji je napisan u Nemačkoj, što je pomoglo da se pronađe širi žanr pisane herojske poezije. Postoje indikacije da je ova tragična pesma uznemirila srednjovekovnu publiku, a vrlo rano je napisan nastavak, nem. Nibelungenklage, što je tragediju učinilo manje konačnom. Ova poema je pala u zaborav posle oko 1500. godine, ali je ponovo otkrivena 1755. godine. Pod nazivom „Nemačka Ilijada”, Pesma o Nibelunzima je započela novi život kao nemački nacionalni ep. Poema je bila prilagođena nacionalističkim svrhama i intenzivno se koristila u antidemokratskoj, reakcionarnoj i nacionalsocijalističkoj propagandi pre i za vreme Drugog svetskog rata. Danas je njena zaostavština najvidljivija u operskom ciklusu Riharda Vagnera, Prsten Nibelunga, koji se, međutim, uglavnom zasniva na staronordijskim izvorima. Tri glavna rukopisa Pesme o Nibelunzima[1] su 2009. godine upisana u Uneskov Registar svetske baštine u znak priznanja njihovog istorijskog značaja.[2] Nazvani su „jednim od najimpresivnijih i svakako najsnažnijih nemačkih epova srednjeg veka”.[3]

Pesmu o Nibelunzima je na srpski jezik prvi preveo Dragutin Kostić 1943. godine; međutim, ovaj prevod objavila je tek Srpska književna zadruga 2010. godine. Prvi objavljeni prevod bio je onaj u slobodnom stihu Ivana Pudića iz 1973. godine, takođe u izdanju Srpske književne zadruge.[4]

Izvori rukopisa

Fragment Pesme o Nibelunzima, Berlin, SB, Fragm. 44
Pesma je u svojim različitim pisanim formama bila izgubljena do kraja 16. veka, ali su rukopisi još iz 13. veka ponovo otkriveni tokom 18. veka.[5] Postoji trideset sedam poznatih rukopisa Pesme o Nibelunzima i njene varijantne verzije.[6] Jedanaest od ovih rukopisa su praktično kompletni.[7] Smatra se da je najstarija verzija sačuvana u rukopisu „B”. Dvadeset i četiri rukopisa su u različitim fragmentarnim stanjima dovršenosti, uključujući jednu verziju na holandskom (manuscript `T`).