ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 920
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!

„Novo leto” (sa podnaslovom „Eksperimentalna imaginacija”) kultni je roman mađarskog pisca i filozofa Bele Hamvaša, napisan 1957. godine, koji predstavlja satiričnu, apsurdnu i istovremeno užasavajuću viziju modernog ratovanja i društvenog rasapa.Na srpskom jeziku, zahvaljujući kapitalnom prevodilačkom radu Save Babića, knjiga je doživela dva zapažena izdanja: prvo u izdanju Studentskog kulturnog centra (SKC) u Beogradu 1996. godine, a zatim i reizdanje izdavačke kuće Dereta 2000. godine.


Iako je napisan sredinom 20. veka, roman nosi snažnu viziju koja prevazilazi svoje vreme:Predskazanje postkomunističkog rasapa: Kritičari ističu da ambijent romana nepodnošljivo liči na postkomunistički slom i moralnu degradaciju društva s kraja 20. i početka 21. veka.Korupcija bića: Hamvaš kroz satiru secira kako opšta korupcija razjeda sve oblike ljudskog postojanja, stvaralaštva i institucija.Stil „eksperimentalne imaginacije”: Pisac svesno napušta tradicionalnu formu realističkog romana. On koristi fragmentarnost, filozofske dijaloge i nadrealne situacije kako bi prikazao dezorijentaciju modernog čoveka.



Bela Hamvaš (mađ. Hamvas Béla, Eperješ (danas u Slovačkoj), 23. marta 1897. – Budimpešta, 7. novembra 1968) bio je mađarski pisac i esejista. Hamvašova dela su uglavnom objavljena nakon njegove smrti i svi rukopisi još nisu dostupni.

Odrastao je u Bratislavi kao dete protestantskog sveštenika. Otac mu se bavio pisanjem i predavanjem mađarske i nemačke književnosti.[1] Godine 1915. Bela upisuje kadetsku školu, i ubrzo upoznaje strahote Prvog svetskog rata na ukrajinskom i italijanskom frontu – dva puta biva ranjen, doživljava nervni slom i odbija da primi odlikovanje.

Posle rata porodica se seli u Budimpeštu gde Hamvaš od 1919. do 1923. studira nemački i mađarski. Isprva se izdržava novinarstvom radeći kao esejista i prevodilac. Radove objavljuje u periodici, a 1927. se zapošljava kao bibliotekar, gde ga zatiče Drugi svetski rat. Poslom pisca izdržavao se samo za kratko - pre rata Hamvaša nisu prihvatali reakcionari i klerikalni krugovi, a posle rata komunisti. Tokom rata tri puta biva mobilisan, 1942. je na ruskom frontu. Prilikom opsade Budimpešte 1945. dezertira, a jedna granata uništava njegov stan i u njemu sve rukopise i knjige koje je sakupljao godinama. Tu je bio veliki broj knjiga iz raznih oblasti ljudskog znanja - filozofije, prirodnih i društvenih nauka, teorije umetnosti, psihologije, kao i projekat „Stotinu knjiga“ svetske književnosti. Osim tekstova objavljenih u periodici i knjige „Nevidljivo zbivanje“ objavljene 1943, jedini, slučajno sačuvani rukopis iz ovog prvog perioda Hamvaševog rada je kapitalna Scientia sacra.

Nakon rata, 1948. zajedno sa svojom ženom Katalinom Kemenj objavljuje knjigu Revolucija u umetnosti, apstrakcija i nadrealizam u Mađarskoj i ubrzo zbog svojih stavova koji se nisu uklapali u Lukačev model komunističkog kulturnog entuzijaste, gubi mesto bibliotekara dospevajući na crnu listu, čime mu je onemogućeno objavljivanje knjiga i dostojno zaposlenje.

Nakon ovog poniženja, Hamvaš u položaju koji ga je zadesio vidi prednost za usavršavanje i ne obazire se na spoljašnje događaje. Između 1951. i 1964. godine radio je kao nekvalifikovani radnik u hidroelektranama na Tisi, Inoti i Bokodu, u teškim uslovima. Radi je i kao magacioner, ekonom, zemljoradnik, pomoćni fizički radnik, a istovremeno danonoćno je radio na svojim spisima. Kad god je imao slobodno vreme, prevodio je sa sanskrita, hebrejskog i grčkog i pisao o kabali, zenu i sufizmu. Između 1959. i 1966. završio je „Patmos“, svoj poslednji veliki rad.

Njegov rad ostao je u rukopisima sve do njegove smrti. U novosadskom časopisu „Hid“ objavljena su dva njegova eseja, „Drveće“ i „Orfej“, a od 1976. i mađarski časopisi polako počinju da objavljuju Hamvaševe eseje, pa je 1987. u Pečuju objavljena zbirka njegovih eseja „Duh i egzistencija“.

Sa 67 godina je konačno dobio penziju. Bela Hamvaš je umro od hemoragijskog moždanog udara 1968. godine. Sahranjen je u Sentendreu.

Godine 1990. posthumno je dobio mađarsku nagradu Košut.

Značajna dela
Scientia sacra, duhovna baština drevnog čovečanstva (1988)[2]
Patam I-III (1992–93)
Karneval (1985)
U određenom pogledu (1991)
Naime (1991)