ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 1850 - 1899.
Autor: Domaći
Tematika: Istorija
Kulturno dobro: Predmet koji prodajem nije kulturno dobro ili ovlašćena institucija odbija pravo preče kupovine
Jezik: Srpski

General Ranko Alimpić

knjiga je restaurirana, u novom tvrdom povezu, oštećenja su zalepljena. nema naslovni list i osim toga knjiga je kompletna, na samo par mesta nedostaje ćošak ili manji deo lista pa se poneko slovo ne vidi... većina listova je potpuno čista i očuvana. videti slike najgori delovi knjige su prikazani !


Ranko Alimpić (Nakučani kod Šapca, 9. mart(po st. kal.)/21. mart 1826. — Beograd, 7. novembar(po st. kal.)/19. novembar 1882) bio je srpski general i političar. Alimpić je bio general srpske vojske, ministar građevina, komandant Drinske divizije i Drinskog korpusa.

Biografija
Rođen je u Nakučanima od oca Marka, zemljoradnika, i majke Filipe, rođene Jerotić iz sela Sinoševac.[1] Osnovnu školu završio je u Nakučanima i Šapcu, a gimnaziju u Kragujevcu 1842. godine. Iste godine stupio je u vojnu službu gde brzo napreduje: od 1845. je potporučnik, od 1858. štapski kapetan, od 1859. major, od 1862. pukovnik i od 1876. general.

Od 1846. do 1852. studirao je vojne nauke u Berlinu i Potsdamu. Bio je profesor (1852–1859) pa načelnik (1859–1860) Artiljerijske škole u Beogradu.

U periodu 12. avgust 1860. — 20. februar 1861. bio je načelnik Podrinskog okruga.[2] Osim toga bio je načelnik Krajinskog i načelnik Požarevačkog okruga. Bio je član Liberalne partije i pristalica Obrenovića. Njegova supruga Mileva bila je ćerka Petra Vukomanovića, brata kneginje Ljubice. Nisu imali dece.

Za vreme turskog bombardovanja Beograda neposredno posle incidenta na Čukur-česmi, komandovao je srpskim snagama u gradu. Od 1873. do 1874. godine bio je ministar građevina, zatim član Državnog saveta.

U septembru 1875. postavljen je za komandanta snaga uz granicu na Drini, gde organizuje dobrovoljce za borbu protiv Turaka u Bosni i Raškoj[3]. Ovaj rad prekida srpska vlada u januaru 1877. pod spoljnim pritiskom.[3]

Nakon pobede nad Turcima u Bici na Starači kod Bijeljine, 21.07.1876, knez Milan mu je dodelio orden Takovskog krsta[3].

U srpsko-turskom ratu 1876-1877 komanduje Drinskom vojskom i prodire u Semberiju u toku jula 1876. U septembru se povlači iz Bosne zbog upućivanja pojačanja Moravskoj i Ibarskoj vojsci, koje su u teškoj situaciji zbog pritiska Turaka na južnom frontu.

Od 1878. do 1880. opet je ministar građevina. Vrši pripreme u toj ulozi za gradnju železničke pruge Niš-Vranje i Niš-Pirot.

Umro je u Beogradu 19. novembra 1882. godine. Njegova supruga Mileva Alimpić napisala je knjigu „Život i rad generala Ranka Alimpića: u svezi sa događajima iz novije srpske istorije“, Beograd 1892, 738 strana. Njih dvoje bili su ktitori crkve u Banji Koviljači, porušene posle Drugog svetskog rata[4] i crkve u Nakučanima, njegovom rodnom mestu.

U Narodnom muzeju u Beogradu postoji slika „Ranko Alimpić“, rad Stevana Todorovića. U Šapcu postoji ulica Ranka Alimpića.