pregleda

POKONDIRENA TIKVA PARTITURA-Mihovil Logar sa POSVETOM


Cena:
17.655 din
Stanje: Polovan bez oštećenja
Garancija: Ne
Isporuka: Pošta
Post Express
Lično preuzimanje
Plaćanje: Tekući račun (pre slanja)
Lično
Grad: Beograd-Palilula,
Beograd-Palilula
Prodavac

Milenapetkovic (388)

PREMIUM član
Član je postao Premium jer:
- ima 100 jedinstvenih pozitivnih ocena od kupaca,
- tokom perioda od 6 meseci uplati minimum 20.000 dinara na svoj Limundo račun.

100% pozitivnih ocena

Pozitivne: 500

  Pošalji poruku

Svi predmeti člana


Kupindo zaštita

ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 1961
Autor: Domaći
Oblast: Muzika
Jezik: Srpski

Tvrd povez.
Broj strana: 592
UDRUŽENJE KOMPOZITORA SRBIJE , Beograd
Komična opera u 3 čina
PO ISTOIMENOJ KOMEDIJI J. STERIJE POPOVIĆA
Libreto napisao
Hugo Klajn
MILICI MILADINOVIĆ
ZA NJENU VISOKU UMETNOST GLASA I GLUME
PRVO IZVOĐENJE U BEOGRADSKOM NARODNOM POZORIŠTU 19. OKTOBRA 1956
Svijeručna POSVETA Mihovila Logara.

U skladu sa svojom naklonjenošću humoru i komičnosti, Logar se, u ovoj operi okrenuo Jovanu Steriji Popoviću i njegovoj Pokondirenoj tikvi. Osnovni kompozitorov cilj je, prilikom komponovanja opere na Sterijin tekst, bio da sačuva duhovitu atmosferu i jezičku strukturu originalnog teksta u kome počiva veliki deo komike ovog komada. Izradu libreta, kompozitor je poverio Hugu Klajnu, delo je prvi put izvedeno 1956. godine, na sceni Narodnog pozorišta u Beogradu, pod upravom Dušana Miladinovića. Naslovnu i glavnu ulogu tumačila je Milica Miladinović kojoj je Logar i posvetio svoju operu napisavši „Milici Miladinović, za njenu visoku umetnost glasa i glume“. Delo je, kako ističe Peričić, „puno dinamike i pravog bufo-duha“ (Peričić, 1969: 223). Vokalna deonica je bliska parlandu, da bi, u zavisnosti od događanja na sceni, prešla i u ponekad groteskni ariozo. Sam muzički jezik je pre svega u službi dramske radnje, te postupci muzičkog slikanja komike i groteske, poznati iz tradicionalnih komičnih muzičkih formi, dominiraju muzičkim tokom.

Mihovil Logar (Rijeka, 6. oktobar 1902 — Beograd, 13. januar 1998) je bio slovenačko-srpski kompozitor, pedagog i muzički pisac.

Poreklom Slovenac, rođen je u Rijeci a najveći deo svog života proveo je u Beogradu. Za sobom je ostavio preko dve stotine dela među kojima se mogu naći ostvarenja koja pripadaju gotovo svim žanrovima – opere, baleti, simfonijska muzika, koncerti, kantate, klavirska muzika, solo pesme. Kao jedan od istaknutih studenata takozvane praške generacije, Logar se smatra jednim od najznačajnijih kompozitora koji su delovali u Srbiji i dali značajan doprinos razvoju muzičkog profesionalizma u ovoj zemlji.

Stvaralački opus Mihovila Logara broji preko dve stotine dela najrazličitijih žanrova. Kao najznačajnija dela se mogu izdvojiti: opere – Četiri scene iz Šekspira (1931), Sablazan u dolini Šentflorjanskoj (1938), Pokondirena tikva (1954), Četrdeset prva (1959); kantate – Plava grobnica (1934), Pjesma na vrelu (1939), Vatra (1959); orkestarske kompozicije – Vesna, simfonijska poema (1931), Rondo-uvertira (1936), Dundo Maroje, uvertira (1936), Kosmonauti, koncertna uvertira (1962), Cedurska simfonijeta (1962), Sinfonia italiana, trostavačna simfonija (1964); svite – Primorje, Prolećne slike (1962); balet Zlatna ribica (1950); koncerti – Koncert za violinu u ha-molu (1954), Concerto mordente za violinu i orkestar (1968), Koncert za violončelo, mali gudački orkestar i duvački kvintet (1971), Dvostruki koncert za klarinet i rog (1967), Partira concertante za duvački kvintet i gudački orkestar (1968); ciklusi solo pesama – Legenda o Marku (1936), Šesnaest rumenih proleća – pesme za Anitu, Granada od Samarkanda (1963), Tri pesme Endrea Adija (1978); kamerna dela – 5 gudačkih kvarteta (1926–1936), Sonatina za violinu i klavir (1928), Razmišljanje i odluka za fagot i klavir (1945), Vez na svili za violinu i klavir (1985), Zlatni menuet za fagot i klavir (1990); zbirke klavirske muzike – Mala serenada, Pastorala, Nežnost, Figurina na vazni, Baletski valcer.

Rana dela Mihovila Logara, nastala u Pragu i po povratku sa školovanja, odlikuju se zaoštrenim muzičkim jezikom, proširenim tonalitetom koji često prelazi i u atonalnost, rapsodičnom i, uslovno rečeno slobodnom formom, te se ovaj period kompozitorovog stvaralaštva često opisuje kao ekspresionistički (Peričić, Masnikosa). U ovom razdoblju se mogu uočiti i uticaji romantičarskoj jezika, te se može reći da je za Logara svojstveno da „u njegovom opusu jedno pored drugog stoje dela koja se veoma mnogo razlikuju po svim komponentama sturkture“ (Bergamo). Kao neke od glavnih karakteristika Logarevog muzičkog jezika, ali i njegove ličnosti, autori ističu vedrinu i humor, koje, u zavisnosti od (muzičkog) konteksta, mogu preći i u grotesku i parodiju. Takođe, ističe se da su „Logarevi po pravilu tercno sturktuirani akordi, uvek ... ’deformisani’ jarkim vanakordskim tonovima, a njihov sled je uvek neočekivan i nestabilan, iznenadno disonantan ili nenadano tonalan“ (Masnikosa, 2008: 10). Izostanak kontinuiranog muzičkog toka ili njegova višeslojnost, muzičke ideje kratkog daha, te „plahovitost izraza“ (Bergamo), mogu se uključiti u najznačajnije odlike njegovog međuratnog stvaralaštva.

Ipak, prema tvrdnjama Marije Masnikose, „teško je, ... u okviru Logarevog stvaralačkog puta, označiti jasne etape, a još teže odrediti kojim se usmerenjima rukovodio u svom razvoju“ (Masnikosa, 2008: 10). U tom smislu se utemeljenost u klasičnim formalnim obrascima, stalno prirustvo elemenata komičnog, vedar ton i sklonost ka stalnim i čestim promenama u muzičkom jeziku – od tonalnosti do atonalnosti, tematizma do atematizma itd. – te odsustvo folklornog materijala iz velike većine njegovih dela, mogu se istaći kao najznačajnije karakteristike čitavog stvaralaštva ovog kompozitora.

Nakon Kir Janje, opere čija je partitura izgorela u bombardovanju Beograda 1941. godine, Mihovil Logar je odlučio da ponovo komponuje delo inspirisano stvaralaštvom Jovana Sterije Popovića, a povodom obeležavanja stogodišnjice smrti slavnog srpskog komediografa.

Kako ukazuje Vlastimir Peričić, opera Pokondirena tikva, odnosno farsa u tri čina, kako ju je često Logar nazivao, obiluje snažnom dinamikom i pravim duhom bufo-opera, koje na pozornici predstavljaju likove i zbivanja iz svakodnevnog života, a koji uglavnom ismevaju nezdrave društvene pojave. Libreto za operu je načinio Hugo Klajn, a kao i u istoimenom Sterijinom komadu, ismejana je glavna junakinja Fema koja, opčinjena „noblesom`, nastoji da pobegne iz svog zanatlijskog, opančarskog sveta i probije se u više društvene krugove.

Tretman teksta opere, čija se radnja odvija u vojvođanskoj varošici u prvoj polovini devetnaestog veka, graniči se sa parlando stilom, kome, kako ističe Peričić, kontrastiraju groteskno obojeni ariozo-odlomci. Kako bi delu dao „lokalni zvučni kolorit`, Logar je u pojedinim odlomcima parafrazirao i melodije vojvođanske narodne muzike.

Kontaktirajte nas SMS ili VIBER porukama,
na poziv se mozda nećemo javiti zbog posla.
Obavezno proverite da li nam je predmet na stanju pre nego što izvršite uplatu.
Lično preuzimanje u široj zoni Tašmajdana ili opštine Vračar.
Hvala!

Predmet: 63485221
Tvrd povez.
Broj strana: 592
UDRUŽENJE KOMPOZITORA SRBIJE , Beograd
Komična opera u 3 čina
PO ISTOIMENOJ KOMEDIJI J. STERIJE POPOVIĆA
Libreto napisao
Hugo Klajn
MILICI MILADINOVIĆ
ZA NJENU VISOKU UMETNOST GLASA I GLUME
PRVO IZVOĐENJE U BEOGRADSKOM NARODNOM POZORIŠTU 19. OKTOBRA 1956
Svijeručna POSVETA Mihovila Logara.

U skladu sa svojom naklonjenošću humoru i komičnosti, Logar se, u ovoj operi okrenuo Jovanu Steriji Popoviću i njegovoj Pokondirenoj tikvi. Osnovni kompozitorov cilj je, prilikom komponovanja opere na Sterijin tekst, bio da sačuva duhovitu atmosferu i jezičku strukturu originalnog teksta u kome počiva veliki deo komike ovog komada. Izradu libreta, kompozitor je poverio Hugu Klajnu, delo je prvi put izvedeno 1956. godine, na sceni Narodnog pozorišta u Beogradu, pod upravom Dušana Miladinovića. Naslovnu i glavnu ulogu tumačila je Milica Miladinović kojoj je Logar i posvetio svoju operu napisavši „Milici Miladinović, za njenu visoku umetnost glasa i glume“. Delo je, kako ističe Peričić, „puno dinamike i pravog bufo-duha“ (Peričić, 1969: 223). Vokalna deonica je bliska parlandu, da bi, u zavisnosti od događanja na sceni, prešla i u ponekad groteskni ariozo. Sam muzički jezik je pre svega u službi dramske radnje, te postupci muzičkog slikanja komike i groteske, poznati iz tradicionalnih komičnih muzičkih formi, dominiraju muzičkim tokom.

Mihovil Logar (Rijeka, 6. oktobar 1902 — Beograd, 13. januar 1998) je bio slovenačko-srpski kompozitor, pedagog i muzički pisac.

Poreklom Slovenac, rođen je u Rijeci a najveći deo svog života proveo je u Beogradu. Za sobom je ostavio preko dve stotine dela među kojima se mogu naći ostvarenja koja pripadaju gotovo svim žanrovima – opere, baleti, simfonijska muzika, koncerti, kantate, klavirska muzika, solo pesme. Kao jedan od istaknutih studenata takozvane praške generacije, Logar se smatra jednim od najznačajnijih kompozitora koji su delovali u Srbiji i dali značajan doprinos razvoju muzičkog profesionalizma u ovoj zemlji.

Stvaralački opus Mihovila Logara broji preko dve stotine dela najrazličitijih žanrova. Kao najznačajnija dela se mogu izdvojiti: opere – Četiri scene iz Šekspira (1931), Sablazan u dolini Šentflorjanskoj (1938), Pokondirena tikva (1954), Četrdeset prva (1959); kantate – Plava grobnica (1934), Pjesma na vrelu (1939), Vatra (1959); orkestarske kompozicije – Vesna, simfonijska poema (1931), Rondo-uvertira (1936), Dundo Maroje, uvertira (1936), Kosmonauti, koncertna uvertira (1962), Cedurska simfonijeta (1962), Sinfonia italiana, trostavačna simfonija (1964); svite – Primorje, Prolećne slike (1962); balet Zlatna ribica (1950); koncerti – Koncert za violinu u ha-molu (1954), Concerto mordente za violinu i orkestar (1968), Koncert za violončelo, mali gudački orkestar i duvački kvintet (1971), Dvostruki koncert za klarinet i rog (1967), Partira concertante za duvački kvintet i gudački orkestar (1968); ciklusi solo pesama – Legenda o Marku (1936), Šesnaest rumenih proleća – pesme za Anitu, Granada od Samarkanda (1963), Tri pesme Endrea Adija (1978); kamerna dela – 5 gudačkih kvarteta (1926–1936), Sonatina za violinu i klavir (1928), Razmišljanje i odluka za fagot i klavir (1945), Vez na svili za violinu i klavir (1985), Zlatni menuet za fagot i klavir (1990); zbirke klavirske muzike – Mala serenada, Pastorala, Nežnost, Figurina na vazni, Baletski valcer.

Rana dela Mihovila Logara, nastala u Pragu i po povratku sa školovanja, odlikuju se zaoštrenim muzičkim jezikom, proširenim tonalitetom koji često prelazi i u atonalnost, rapsodičnom i, uslovno rečeno slobodnom formom, te se ovaj period kompozitorovog stvaralaštva često opisuje kao ekspresionistički (Peričić, Masnikosa). U ovom razdoblju se mogu uočiti i uticaji romantičarskoj jezika, te se može reći da je za Logara svojstveno da „u njegovom opusu jedno pored drugog stoje dela koja se veoma mnogo razlikuju po svim komponentama sturkture“ (Bergamo). Kao neke od glavnih karakteristika Logarevog muzičkog jezika, ali i njegove ličnosti, autori ističu vedrinu i humor, koje, u zavisnosti od (muzičkog) konteksta, mogu preći i u grotesku i parodiju. Takođe, ističe se da su „Logarevi po pravilu tercno sturktuirani akordi, uvek ... ’deformisani’ jarkim vanakordskim tonovima, a njihov sled je uvek neočekivan i nestabilan, iznenadno disonantan ili nenadano tonalan“ (Masnikosa, 2008: 10). Izostanak kontinuiranog muzičkog toka ili njegova višeslojnost, muzičke ideje kratkog daha, te „plahovitost izraza“ (Bergamo), mogu se uključiti u najznačajnije odlike njegovog međuratnog stvaralaštva.

Ipak, prema tvrdnjama Marije Masnikose, „teško je, ... u okviru Logarevog stvaralačkog puta, označiti jasne etape, a još teže odrediti kojim se usmerenjima rukovodio u svom razvoju“ (Masnikosa, 2008: 10). U tom smislu se utemeljenost u klasičnim formalnim obrascima, stalno prirustvo elemenata komičnog, vedar ton i sklonost ka stalnim i čestim promenama u muzičkom jeziku – od tonalnosti do atonalnosti, tematizma do atematizma itd. – te odsustvo folklornog materijala iz velike većine njegovih dela, mogu se istaći kao najznačajnije karakteristike čitavog stvaralaštva ovog kompozitora.

Nakon Kir Janje, opere čija je partitura izgorela u bombardovanju Beograda 1941. godine, Mihovil Logar je odlučio da ponovo komponuje delo inspirisano stvaralaštvom Jovana Sterije Popovića, a povodom obeležavanja stogodišnjice smrti slavnog srpskog komediografa.

Kako ukazuje Vlastimir Peričić, opera Pokondirena tikva, odnosno farsa u tri čina, kako ju je često Logar nazivao, obiluje snažnom dinamikom i pravim duhom bufo-opera, koje na pozornici predstavljaju likove i zbivanja iz svakodnevnog života, a koji uglavnom ismevaju nezdrave društvene pojave. Libreto za operu je načinio Hugo Klajn, a kao i u istoimenom Sterijinom komadu, ismejana je glavna junakinja Fema koja, opčinjena „noblesom`, nastoji da pobegne iz svog zanatlijskog, opančarskog sveta i probije se u više društvene krugove.

Tretman teksta opere, čija se radnja odvija u vojvođanskoj varošici u prvoj polovini devetnaestog veka, graniči se sa parlando stilom, kome, kako ističe Peričić, kontrastiraju groteskno obojeni ariozo-odlomci. Kako bi delu dao „lokalni zvučni kolorit`, Logar je u pojedinim odlomcima parafrazirao i melodije vojvođanske narodne muzike.

63485221 POKONDIRENA TIKVA PARTITURA-Mihovil Logar sa POSVETOM

LimundoGrad koristi kolačiće u statističke i marketinške svrhe. Nastavkom korišćenja sajta smatramo da ste pristali na upotrebu kolačića. Više informacija.