ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 150
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!

Knjiga `Teologija i filozofija: njihov odnos u svetlosti njihove zajedničke istorije` autora Volfharta Panenberga (Wolfhart Pannenberg) je kapitalno studijsko delo koje analizira složene, vekovne veze između ove dve discipline. Panenberg se smatra jednim od najznačajnijih i najuticajnijih nemačkih protestantskih (luteranskih) teologa 20. veka.

Panenberg u ovoj knjizi odbacuje ideju da teologija i filozofija mogu funkcionisati potpuno nezavisno jedna od druge. Njegov rad karakteriše uverenje da se hrišćanska istina mora opravdati pred racionalnim, filozofskim i naučnim forumom modernog sveta.



Wolfhart Pannenberg (Stettin, 2. 10. 1928. – München, 4. 9. 2014), njemački teolog, pisac i profesor, jedan od najznačajnijih suvremenih protestantskih teologa.

Biografija
Pannenberg je rođen 1928. u njemačkom gradu Stettinu (danas Szczecin u Poljskoj) i kršten je u luteranskoj Crkvi, a interes za religiju počeo je pokazivati u kasnoj mladosti. Pohađao je teologiju na Univerzitetu u Berlinu, Göttingenu i Baselu (gdje mu je predavao Karl Barth), dok je doktorat obranio 1955. na Univerzitetu u Heidelbergu. Akademsku karijeru započeo je 1958. i prve tri godine radi kao profesor sistematske teologije na Teološkom učilištu u Wuppertalu, a potom od 1961. do 1968. zaposlen je kao profesor u Mainzu. Privremeno je radio na Univerzitetu u Chicagu (1963), Harvardu (1966) i Teološkoj školi u Claremontu (1967). Godine 1968. zapošljava se kao redovni profesor sistematske teologije na Univerzitetu Ludwig Maximilian u Münchenu gdje ostaje sve do umirovljenja 1993. godine. Umro je u Münchenu 2014. u 85. godini života.

Na protestantskom se području Pannenberg osobito uhvatio u koštac s izazovima prosvjetiteljstva pokušavajući spasiti marginaliziranje vjere i teologije u odnosu na suvremenu misao. Zajedno s kolegama iz heidelberškoga kruga provodio je program `objave kao historije` čime se želi udaljiti od shvaćanja objave koja je vezana uz autoritet Boga i riječi. Prema njegovom tumačenju, ako se objava događa posredstvom historije tada je svima dostupna i moguće je o njoj kritički razmišljati. Odnos vjere i razuma nije više u znaku proturječnosti nego u znaku kontinuiteta. Pannenberg tvrdi da razum nije neka stalna veličina – ne postoji razum, nego različite vrste razuma. Ako je misao koja je proizišla iz prosvjetiteljstva historijska misao, nije teško razumjeti da je dodirna točka s vjerom usmjerenost na budućnost, da se za vjeru eshatološka budućnost na proleptički način, što znači unaprijed, pojavila u Isusovoj historiji. U toj se perspektivi teologija sučeljava sa svim oblicima znanja, uključujući i ono naučno, te na taj način uspijeva izraziti značenje vjere za egzistenciju suvremenog čovjeka.