pregleda

Novele o ženi - Ivo Andric


Cena:
300 din (Predmet je prodat)
Stanje: Polovan bez oštećenja
Garancija: Ne
Isporuka: Pošta
Post Express
Lično preuzimanje
Plaćanje: Tekući račun (pre slanja)
Lično
Grad: Pančevo,
Pančevo
Prodavac

Maresh (874)

100% pozitivnih ocena

Pozitivne: 1232

  Pošalji poruku

Svi predmeti člana


Kupindo zaštita

Godina izdanja: 2012
ISBN: 978-86-521-0968-5
Autor: Domaći
Jezik: Srpski


Novele o ženi - Ivo Andric

Izdavac: Laguna, Beograd
Godina izdanja: 2012
Format: 20 X 13 cm.
Povez: Meki
Pismo: Latinica
Broj strana: 296
Kategorije: Nagradene knjige / Domaci autori / Price




Put Alije Ðerzeleza

Mara milosnica

Anikina vremena

Nemirna godina

Jelena, žena koje nema


Žena... je više jedan otrgnut deo prirode koji, pod izgledom i imenom licnosti, ponavlja, u malom, kratkovekom i ogranicenom obliku, sve vecite i velike procese prirode. Dok je dete, ona je detinjstvo i sva draž detinjstva; kad je ljubav, onda je sva samo sila i lepota ljubavi; kad zamrzi, onda je mržnja i ne zna za druge zakone do one koji vode i pokrecu lavine, vatru ili poplavu; dok boluje, dotle je samo bolest i bol i strah od smrti i borba protiv nje, bez secanja na sve što je bilo pre bolesti i što bi moglo biti posle ozdravljenja. I tako u svemu. I tako do kraja. Tek tamo negde, iza poslednjeg daha, u opštem i zajednickom cutanju, gde se ništa ne krece i gde niko ne misli, nalazi i ona svoje mesto medu svima.
Ivo Andric

Ciklus Novele o ženi predstavlja sublimaciju Andricevog umetnickog sagledavanja i razumevanja žene kao teme u njegovom pripovedackom opusu. U prvoj noveli iz davne 1920. godine književno se uoblicava misao o tajnovitim i cesto neprohodnim putevima koji vode do ženskog srca („Put Alije Ðerzeleza“). U tri novele iz kasnijeg pišcevog stvaralaštva govori se o nesrecnoj ili predodredenoj sudbini žene u vreme turske uprave u bosanskom vilajetu („Mara milosnica“, „Anikina vremena“, „Nemirna godina“). Najzad, neobicna prica „Jelena, žena koje nema“ zapravo je Andriceva predstava o ženi kao metafori, projekciji covekove potrage za smislom, himeri koju ne može da dosegne, ali za kojom vecno cezne, u snu i na javi.


Hronologija života i rada Ive Andrica

1892.

U Matici rodenih crkve Svetog Ivana Krstitelja u Travniku, pod rednim brojem 70, stoji da je 9. oktobra roden Ivan, sin Antuna Andrica, podvornika, i Katarine Andric, rodene Pejic. Buduci veliki srpski pisac rodio se u Travniku sticajem okolnosti, dok mu je mati boravila u gostima kod rodbine. Andricevi roditelji bili su Sarajlije: oceva porodica decenijama je bila vezana za ovaj grad u kojem se tradicionalno bavila kujundžijskim zanatom.

1894.

Andric je ostao bez oca kao dvogodišnji decak. Suocavajuci se sa besparicom, Katarina Andric svoga jedinca daje na cuvanje u Višegrad muževljevoj sestri Ani i njenome mužu Ivanu Matkovšiku, austrijskom cinovniku poljskog porekla. U Višegradu Andric završava osnovnu školu, a potom se vraca majci u Sarajevo.

1903.

Upisuje Veliku gimnaziju, najstariju bosansko-hercegovacku srednju školu. Živi s majkom u Sarajevu, na Bistriku.

1911.

Za gimnazijskih dana pocinje da piše poeziju i 1911. godine u „Bosanskoj vili“ objavljuje svoju prvu pesmu U sumrak. Kao gimnazijalac, Andric je vatreni pobornik integralnog jugoslovenstva, pripadnik je naprednog nacionalistickog pokreta „Mlada Bosna“ i strastveni borac za oslobodenje južnoslovenskih naroda iz stega Austrougarske monarhije.

1912.

Sa stipendijom hrvatskog kulturno-prosvetnog društva „Napredak“, Andric oktobra meseca zapocinje studije na Mudroslovnom fakultetu Kraljevskog sveucilišta u Zagrebu. U gradu na Savi on pomalo uci, pomalo posecuje salone, družeci se sa zagrebackom inteligencijom od koje ce na njega posebno veliki uticaj imati dvadeset godina stariji Matoš. Upoznaje studentkinju Evgeniju Gojmerac, s kojom održava duboko emotivno prijateljstvo sve do njene smrti od leukemije 1915.

1913.

Prelazi u Bec gde sluša predavanja iz istorije, filosofije i književnosti. Becka klima mu ne prija i on, hereditarno opterecen osetljivim plucima, cesto boluje od upala.

1914–1918.

Obraca se za pomoc svom gimnazijskom profesoru i dobrotvoru, Tugomiru Alaupovicu, i prelazi na Filosofski fakultet Jagelonskog univerziteta u Krakovu. Intenzivno uci poljski jezik, upoznaje kulturu i sluša predavanja vrhunskih profesora. Sve vreme piše refleksivne pesme u prozi, a u junu mesecu 1914. godine Društvo hrvatskih književnika u Zagrebu objavljuje mu šest pesama u prozi u panorami Hrvatska mlada lirika.

Na Vidovdan, 28. juna 1914, na vest o sarajevskom atentatu i pogibiji nadvojvode Franaca Ferdinanda, Andric pakuje svoje oskudne studentske kofere i napušta Krakov: zatomljeni instinkt bivšeg revolucionara goni ga u zemlju, na poprište istorije. Odmah po dolasku u Split, sredinom jula, austrijska policija hapsi ga i odvodi prvo u šibensku, a potom u mariborsku tamnicu, u kojoj ce, kao politicki zatvorenik, ostati do marta 1915. godine. Medu zidovima marburške tamnice, u mraku samice, „ponižen do skota“, Andric intenzivno piše pesme u prozi.

Po izlasku sa robije, Andric je u konfinaciji u Ovcarevu i Zenici, gde ostaje sve do leta 1917. godine. Zbog ponovljene bolesti pluca, odmah odlazi na lecenje u Zagreb, u cuvenu Bolnicu Milosrdnih sestara, stecište hrvatske inteligencije koja se klonila ucešca u ratu na strani Austrije. Tu Andric, zajedno sa konte Ivom Vojnovicem, docekuje opštu amnestiju i aktivno se ukljucuje u pripreme prvog broja casopisa „Književni jug“. Dovršava knjigu stihova u prozi koja ce pod nazivom Ex Ponto biti objavljena u Zagrebu 1918. godine, sa predgovorom Nika Bartulovica. U Zagrebu ga i zatice slom Austrougarske monarhije, a potom i ujedinjenje i stvaranje Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. U danima koji neposredno prethode formalnom ujedinjenju, Andric u tekstu Nezvani neka šute, objavljenom u zagrebackim „Novostima“, oštro odgovara na prve simptome nesloge u državi koja još nije ni stvorena i poziva na jedinstvo i razum.

1919.

Andric pocetkom oktobra pocinje da radi kao cinovnik u Ministarstvu vera u Beogradu. Sudeci prema pismima koja piše prijateljima, Beograd ga je srdacno prihvatio i on intenzivno ucestvuje u književnom životu prestonice, družeci se sa Crnjanskim, Vinaverom, Pandurovicem, Sibetom Milicicem i drugim piscima koji se okupljaju u kafani „Moskva“. Pocetkom 1920. godine zapocinje svoju uspešnu diplomatsku karijeru postavljenjem u Poslanstvu pri Vatikanu. Te godine zagrebacki izdavac „Kugli“ objavljuje novu zbirku pesama u prozi Nemiri, a izdavac S. B. Cvijanovic iz Beograda štampa njegovu pripovetku Put Alije Ðerzeleza.

1921.

S jeseni, Andric je postavljen za cinovnika u Generalni konzulat Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca u Bukurešt, a iste godine zapocinje saradnju sa „Srpskim književnim glasnikom“ objavljujuci u broju 8 pricu Corkan i Švabica. Godine 1922. premešten je na rad u Konzulat u Trstu. Tokom te godine štampa još dve pripovetke (Za logorovanja i Žena od slonove kosti), ciklus pesama Šta sanjam i šta mi se dogada i nekoliko književnih prikaza.

1923.

U jesen, usled obaveze da kao diplomatski službenih završi fakultet, upisuje se na Filosofski fakultet u Gracu. Tokom ove godine Andric je objavio nekoliko pripovedaka od kojih se neke svrstavaju medu njegova najznacajnija prozna ostvarenja: Mustafa Madžar, Ljubav u kasabi, U musafirhani i Dan u Rimu.

1924.



U junu, u Gracu je odbranio doktorsku tezu Razvoj duhovnog života u Bosni pod uticajem turske vladavine. Petnaestog septembra, pošto je odbranio doktorat, stice pravo da se vrati u diplomatsku službu. Krajem godine prelazi u Beograd, u Politicko odelenje Ministarstva inostranih dela. Pojavljuje se Andriceva prva zbirka prica, Pripovetke, u izdanju „Srpske književne zadruge“, za koju sledece godine dobija književnu nagradu iz fonda Ljube Mihailovica.

1926.

Na predlog Bogdana Popovica i Slobodana Jovanovica, Ivo Andric je primljen za dopisnog clana Srpske akademije nauka i umetnosti, a iste godine u Srpskom književnom glasniku objavljuje pripovetke Mara milosnica i Cudo u Olovu. Oktobra meseca biva postavljen za vicekonzula Generalnog konzulata Kraljevine Jugoslavije u Marseju.

1927.

Sledece godine, tri meseca provodi na radu u Generalnom konzulatu u Parizu: gotovo sve slobodno vreme u Parizu Andric provodi u Nacionalnoj biblioteci i Arhivu Ministarstva inostranih poslova proucavajuci istorijsku gradu o Bosni s pocetka devetnaestog veka i citajuci korespondenciju Pjera Davida, francuskog konzula u Travniku.

1928.

S proleca premešten je za vicekonzula u Poslanstvu u Madridu. Te godine objavljuje price Olujaci, Ispovijed i Most na Žepi.

1929.

Sredinom sledece godine prelazi u Brisel, na mesto sekretara poslanstva, a u „Srpskom književnom glasniku“ pojavljuje se njegov esej Goja, potpisan inicijalima R. R.

1930.

Vec 1. januara u Ženevi pocinje da radi kao sekretar stalne delegacije Kraljevine Jugoslavije pri Društvu naroda. Te godine objavljuje esej o Simonu Bolivaru, pricu Kod kazana i tekst Ucitelj Ljubomir.

1931.

U Beogradu izlazi i druga knjiga pripovedaka Ive Andrica kod „Srpske književne zadruge“, takode pod naslovom Pripovetke, u kojoj se, pored prica ranije objavljenih u casopisima, prvi put u celini štampaju Anikina vremena, a u kalendaru-almanahu sarajevske „Prosvjete“ pojavljuje se putopis Portugal, zelena zemlja.

1932.

Andric objavljuje pripovetke Smrt u Sinanovoj tekiji, Na ladi i zapis Leteci nad morem.

1933.

U martu mesecu vraca se u Beograd kao savetnik u Ministarstvu inostranih poslova. Iako intenzivno piše, ove godine objavljuje samo pripovetku Napast i nekoliko zapisa. Iste godine, 14. novembra pismom odgovara dr Mihovilu Kombolu i odbija da njegove pesme budu uvrštene u Antologiju novije hrvatske lirike: „...Ne bih nikada mogao ucestvovati u jednoj publikaciji iz koje bi principijelno bili iskljuceni drugi naši meni bliski pesnici samo zato što su ili druge vere ili rodeni u drugoj pokrajini. To nije moje verovanje od juce nego od moje prve mladosti, a sad u zrelim godinama takva se osnovna vrednovanja ne menjaju.“

1934.

Sledece godine unapreden je za savetnika 4. grupe 2. stepena Ministarstva inostranih poslova. Postaje urednik Srpskog književnog glasnika i u njemu objavljuje pripovetke Olujaci, Žed i prvi deo triptiha Jelena, žena koje nema.

1935.

Postaje nacelnik politickog odeljenja Ministarstva inostranih dela i stanuje u hotelu „Ekscelzior“. Štampa pripovetke Bajron u Sintri, Deca, esej Razgovor s Gojom i jedan od svojih znacajnijih književnoistorijskih tekstova – Njegoš kao tragicni junak kosovske misli.

1936.

Tokom godine „Srpska književna zadruga“ štampa knjigu Andricevih pripovedaka Pripovetke II, koja, medu onima koje su objavljivane u casopisima, sadrži još i price Mila i Prelac i Svadba.

1937.

Andriceva diplomatska karijera ide uzlaznom linijom i on u novembru biva imenovan za pomocnika ministra inostranih poslova. Te godine dobija i visoka državna odlikovanja Poljske i Francuske: Orden velikog komandira obnovljene Poljske i Orden velikog oficira Legije casti. Iako okupiran diplomatskom službom, Andric objavljuje price Trup i Likovi, a iste godine u Becu, prikupljajuci gradu o konzulskim vremenima u Travniku, u Državnom arhivu proucava izveštaje austrijskih konzula u Travniku od 1808. do 1817. godine – Paula fon Mitesera i Jakoba fon Paulica. Izlazi mu izbor pripovedaka na poljskom jeziku.

1938.

Pocetkom godine pojavljuje se prva monografija o Andricu iz pera dr Nikole Mirkovica.

1939.

Diplomatska karijera Ive Andrica tokom godine doživljava vrhunac: prvog aprila izdato je saopštenje da je Ivo Andric postavljen za opunomocenog ministra i izvanrednog poslanika Kraljevine Jugoslavije u Berlinu. Andric stiže u Berlin 12. aprila, a 19. aprila predaje akreditive kancelaru Rajha – Adolfu Hitleru. U jesen, pošto su Nemci okupirali Poljsku i mnoge naucnike i pisce odveli u logore, Andric protestvuje i interveniše kod nemackih vlasti da se zarobljeništva spasu mnogi od njih. Politicari u Beogradu, medutim, ne racunaju baš uvek na svoga poslanika, i mnoge kontakte sa nemackim vlastima održavaju mimo Andrica. Izleze mu izbori pripovedaka na nemackom i bugarskom jeziku

1940–1944.

Pisac i u takvim okolnostima objavljuje: pripovetka Caša i zapisi Staze i Vino izlaze u „Srpskom književnom glasniku“ tokom 1940. godine. U rano prolece 1941. godine Andric nadležnima u Beogradu nudi ostavku: „...Danas mi u prvom redu službeni a zatim i licni mnogobrojni i imperativni razlozi nalažu da zamolim da budem ove dužnosti osloboden i što pre povucen sa sadašnjeg položaja...“ Njegov predlog nije prihvacen i 25. marta u Becu, kao zvanicni predstavnik Jugoslavije, prisustvuje potpisivanju Trojnog pakta. Dan posle bombardovanja Beograda, 7. aprila 1941, Andric sa osobljem Poslanstva napušta Berlin. Potom odbija ponudu nemackih vlasti da ide u bezbedniju Švajcarsku, ali bez ostalih clanova Ambasade i njihovih porodica, pa Andric bira povratak u okupirani Beograd. Novembra meseca je penzionisan, ali odbija da prima penziju. Živi povuceno u Prizrenskoj ulici, kao podstanar kod advokata Brane Milenkovica. Odbija da potpiše Apel srpskom narodu kojim se osuduje otpor okupatoru. Odbija, takode, da „Srpska književna zadruga“, za vreme dok „narod pati i strada“, objavi njegove pripovetke.

1944.

U tišini svoje iznajmljene sobe, piše prvo Travnicku hroniku, a krajem 1944. godine okoncava i Na Drini cupriju. Oba romana objavice u Beogradu nekoliko meseci po završetku rata.

1945.

Koncem godine u Sarajevu izlazi i roman Gospodica.

Prve posleratne godine postaje predsednik Saveza književnika Jugoslavije i potpredsednik Društva za kulturnu saradnju sa Sovjetskim Savezom i vecnik III zasedanja ZAVNOBIH-a.

1946.



Tokom 1946. godine živi u Beogradu i Sarajevu, postaje redovan clan SANU. Te godine, medu ostalim, objavljuje pripovetke Zlostavljanje i Pismo iz 1920. godine.

1947.

Postaje clan Prezidijuma Narodne skupštine NR Bosne i Hercegovine i objavljuje Pricu o vezirovom slonu i nekoliko tekstova o Vuku Karadžicu i Njegošu

1948–1953.

Tokom godine prvi put ce biti štampana Prica o kmetu Simanu. Narednih nekoliko godina vrlo aktivno bavi se javnim poslovima, drži predavanja, govori na javnim skupovima, kao clan razlicitih delegacija putuje u Sovjetski Savez, Bugarsku, Poljsku, Francusku, Kinu. Objavljuje uglavnom krace tekstove, odlomke pripovedaka, price Bife Titanik (1950), Znakovi (1951), Na suncanoj strani, Na obali, Pod Grabicem, Zeko (1952), Aska i vuk, Nemirna godina, Lica (1953).

1954.

Godine 1954. postaje clan Komunisticke partije Jugoslavije. Prvi potpisuje Novosadski dogovor o srpskohrvatskom književnom jeziku. Te godini štampa u Matici srpskoj Prokletu avliju, za koju dobija nagradu Saveza književnika Jugoslavije.

1956.

Objavljuje pripovetku Igra. Izlaze mu prevodi romana Na Drini cuprija na francuskom, ruskom i poljskom, Proklete avlije na bugarskom i Travnicke hronike na rumunskom.

1958.

U šezdeset šestoj godini, Ivo Andric se vencava sa svojom dugogodišnjom ljubavlju – Milicom Babic, kostimografom Narodnog pozorišta iz Beograda, udovicom Nenada Jovanovica. Sa ženom se seli u svoj prvi stan – u Ulici Proleterskih brigada 2a. Te godine objavljuje pripovetke Panorama, U zavadi sa svetom i jedini predgovor koji je ikada za neku knjigu napisao: uvodni tekst za knjigu Zuke Džumhura Nekrolog jednoj caršiji.

1961.

„Za epsku snagu“ kojom je „oblikovao motive i sudbine iz istorije svoje zemlje“, Ivo Andric 1961. godine dobija Nobelovu nagradu.

Besedom „O prici i pricanju“ u kojoj je izložen njegov spisateljski vjeruju, 10. decembra 1961. godine zahvalio je na priznanju. Iako su do tada njegova dela prevodena na više stranih jezika, posle dodeljivanja nagrade pocinje veliko interesovanje sveta za dela pisca sa Balkana i njegovi se romani i pripovetke štampaju u prevodu na preko tridest jezika. Iako odbija mnoge pozive, tih godina Andric boravi u Švedskoj, Švajcarskoj, Grckoj, Egiptu. Celokupni iznos Nobelove nagrade poklonio je iz dva dela biblioteckom fondu Bosne i Hercegovine. Uz to, veoma cesto ucestvuje u akcijama pomoci bibliotekama i daje novac u humanitarne svrhe.

1963.

Kod Udruženih izdavaca („Prosveta“, „Mladost“, „Svjetlost“ i „Državna založba Slovenije“) izlaze prva Sabrana dela Ive Andrica u deset tomova.

1964.

Naredne godine boravi u Poljskoj gde u Krakovu biva promovisan za pocasnog doktora Jagelonskog univerziteta. Piše veoma malo, ali se njegove knjige neprekidno preštampavaju i u zemlji i inostranstvu.

1968.

U martu Andriceva žena Milica umire u porodicnoj kuci u Herceg Novom.

Sledecih nekoliko godina Andric nastoji da svoje društvene aktivnosti svede na najmanju mogucu meru, mnogo cita i malo piše. Zdravlje ga polako izdaje i on cesto boravi u bolnicama i banjama na lecenju.

1975.

Trinaestog marta 1975. godine svet ce napustiti jedan od najvecih stvaralaca na srpskom jeziku, pisac mitotvorne snage i mudri hronicar balkanskog karakazana. Sahranjen je u Aleji velikana na Novom groblju u Beogradu.




***Odlicno ocuvano, kao novo!***


PAZNJA!

Predmete ne saljem pouzecem!
Predmete ne saljem u inostranstvo!
Predmete šaljem isključivo posle uplate na tekuci račun!
Gramofonske ploce saljem post-expresom!
Kontakt preko KUPINDO poruka!
Lično preuzimanje samo uz predhodni dogovor u Pancevu, na kucnoj adresi!

ROBA SE PRODAJE U STANJU PRIKAZANOM NA SLIKAMA, ako niste sigurni u zadovoljavajući kvalitet, NE LICITIRAJTE!

https://www.kupindo.com/Clan/Maresh/SpisakPredmeta


Predmet: 52845945

LimundoGrad d.o.o. koristi kolačiće koji su potrebni za pružanje usluga u svrhu statistike, sigurnosti, kao i utvrđivanja interesovanja korisnika i može ih deliti sa trećim licima u svrhu analize i marketinga. Više informacija.