ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 906
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!

„Jedino sve“ je naslov prve obimne zbirke izabrane poezije i mudrosti velikog persijskog sufijskog pesnika i mistika Mevlane Dželaludina Rumija prevedene na srpski jezik. Knjiga je objavljena 2007. godine, kada je UNESCO proslavio 800 godina od Rumijevog rođenja. Prepev i izbor tekstova potpisuju Aleksandar Đusić i Aleksandra Ljubiša.

Mevlana Dželaludin Rumi (pers. مولانا جلال الدین محمد رومی; Balh, 7. oktobar 1207 — Konja, 24. decembar 1273) je bio persijski islamski filozof, teolog, pravnik, pesnik i sufi mistik iz 13. veka. Smatra se jednim od najvećih mističkih pesnika islama, koji je pisao na persijskom jeziku.[1]

Ime Rumi dobio je zbog toga što je život proveo u Rumu (Rumski sultanat), današnja srednja Anadolija, a Mevlana na farsiju znači „naš vodič“ ili „naš gospodar“.

Život
Rođen je 30. septembar, 1207. godine u gradu Belhu, oblast Baktrija, tada u sastavu Harezmidskog carstva (današnji Avganistan)[2]. Potiče iz ugledne porodice, a njegov otac Behaudin Velad je bio veliki učenjak. Pred najezdom Mongola[2], ili zbog dvorskih intriga kojima je njegov otac Behaedin postao izložen[1], njegova porodica napušta Balh između 1213. i 1217. godine. Prema predanju, u gradu Nišapuru sreću čuvenog mistika Atara, koji je, videvši Behaudina i Dželaludina, uzviknuo: „Gle čuda! Dolazi nam reka koja vodi moćni okean!“. Tada je čuveni sufija malom Dželaludinu poklonio svoju Knjigu tajni (Esrarname).[2]

Nakon nekoliko godina putovanja kroz razne oblasti Istoka, porodica se najzad nastanjuje u gradu Konija, gde je Behaedin 1227. godine uspeo da dobije položaj profesora teologije. Konija se nalazila u istočnoj Anadoliji, u oblasti koja se nazivala Rum (prema Rimskom, tj. Istočnom rimskom carstvu — Vizantiji), po čemu je budući pesnik dobio svoj nadimak Rumi.

Nakon smrti oca 1231. godine, Dželaludin putuje u Siriju i provodi sedam godina u Damasku i Alepu, nakon čega se vraća u Konju, gde nasleđuje očevo mesto i predaje teološke nauke. Rumi nije bio ni najmanje verski isključiv - imao je puno prijatelja hrišćana, posećivao je hrišćanska svetilišta, a u njegovim delima ima i metafora koje vode poreklo iz Jevanđelja i hrišćanskog predanja[2].



„ Tražiti put do ljubavi razumom, isto je što i tražiti svetiljkom Sunce. ”

Poema Masnevija na persijskom iz 1479.

Savremeno izdanje Rumijeve Masnevije, izdato u Konji, mestu Rumijevog rođenja, deo kolekcije Adligata
1244. godine Rumi je doživeo susret sa lutajućim dervišem Šemsedinom Tebrizijem, koji je izmenio dalji tok njegovog života.[1] Šemsedin je prešao u Rumijevu kuću, a Džalaludin se od naučnika i pravnika preobražava u mistika i pesnika, koji je većinu svojih dela iz tog vremena pisao pod pseudonimom Šemsedin.[1] Nakon nekog vremena, Šemsedin je nestao iz Rumijevog života isto onako misteriozno kao što je i došao. Međutim, Rumi nastavlja da piše inspirisan „božanskim“ ljudima. Pod utiskom ličnosti Salahudina Zarkuba, jednostavnog, nepismenog čoveka čiste duše, piše oko 70 gazala.[2] Nakon Salahudinove smrti, njegov učenik Husamedin Čelebi, takođe slavni sufija, mu služi kao inspiracija da napiše svoju najpoznatiju poemu Masneviju, koja spada u najviše uzlete ljudske misli[2].

Rumi umire u Koniji (današnja Turska) 17. decembra 1273. godine. Njegovoj sahrani je prisustvovalo na hiljade stanovnika grada, bilo da su muslimani, hrišćani ili jevreji. On sam je ostavio amanet da mu na sahrani svira muzika.[2] Ta noć ostaje poznata kao Noć venčanja (Šabe Arus), i od tada svake godine dolazi reka njegovih poštovalaca iz celoga sveta na njegovo turbe.

Filozofija
Sufizam, mistično i estetsko tumačenje Kur’ana, bio deo islama od njegovog osnivanja u 7. veku, ali nije uvek prihvaćen od strane ostalih islamskih učenjaka. Džalal ad-Din Muhamed Rumi, poznatiji jednostavno kao Rumi, odgajan je u pravoslavnom islamu, i prvi put je došao u kontakt sa sufizmom kada se njegova porodica se doselila sa istočne ivice Persije u Anadoliju sredinom 13. veka. Sufijski koncept sjedinjenja sa Bogom kroz ljubav zagrejalo je njegovu maštu i od ovoga je razvio verziju sufizma pomoću kojeg je želeo da objasni odnos čoveka sa božanskim. Rumi je postao učitelj u jednom redu sufija i kao takav verovao je da on bio medijum između Boga i čoveka. Za razliku od opšte islamske vežbe, stavio je veliki naglasak na zikru (obredna molitva ili jektenija), a ne racionalnu analizu Kur’ana za božansko vođstvo, i postao je poznat po svom zanosu otkrovenja.[3]

Verovao je da je to njegov zadatak da saopšti vizije koje je doživeo, i tako ih je napisao u obliku poezije. Centralno za njegovu vizionarsku filozofiju je ideja da univerzum i sve u njemu je beskrajan tok života, u kome je Bog večno prisustvo. Čovek, kao deo univerzum, takođe je deo ovoga kontinuuma, a Rumi nastoji da objasni mesto ljudi u njemu. Čovek je, veruje, veza između prošlosti i budućnosti, a kontinuirani proces života, smrt i preporod - ne kao ciklus, već kao napredovanje iz jednog oblika u drugi protežući se u večnost.[3]

Smrt i propadanje su neizbežni i deo su ovog beskrajnog toka života, kada nešto prestane da postoji u jednom obliku, preporađa se u drugom. S obzirom na ovo, ljudi se ne bi trebalo plašiti smrt, a niti treba da tuguju za gubitkom. Da bi osigurali naš rast iz jednog oblika u drugi, međutim, treba da teže duhovnom rastu i razumevanju božansko-ljudskog odnosa. Rumi veruje da ovo razumevanje dolazi pre iz emocija nego iz razuma, a emocije treba da budu pojačane muzikom, pesmom i plesom.