ISBN: 167
Godina izdanja: 2013
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Autor: Georgij Vladimirov
Izdavač: Rusika, Beograd
Godina: 2013
Obim: 453 str.
Pismo: ćirilica

Stanje knjige je prikazano na fotografijama. Unutrašnjost i ostatak knjige je uredan.

U romanu General i njegova armija Vladimirov je prvi progovorio o nekim „nezgodnim` pitanjima istorije, o nekim epizodama rata o kojima su „zvanični` istoričari radije ćutali, uključujući i temu izdaje. Roman General i njegova armija nagrađen je 2005. Bukerovom nagradom, a 2000. godine nagradom koja nosi ime čuvenog ruskog disidenta Andreja Saharova „Za građansku hraborst pisca`. Početkom novog milenijuma, 2001. dobio je nagradu „Buker decenije`.

„General i njegova armija“ je izuzetno cenjen istorijski roman ruskog pisca i disidenta Georgija Vladimirova (često transkribovanog i kao Georgij Vladimov). Knjiga donosi specifičan i hrabar pogled na događaje iz Drugog svetskog rata.

U ovom romanu Vladimirov se dotiče „nezgodnih” pitanja istorije i epizoda iz Velikog otadžbinskog rata o kojima su zvanični sovjetski istoričari radije ćutali. Autor ne rekonstruiše samo strategije i bitke, već se bavi dubokim moralnim dilemama, unutrašnjim sukobima unutar vojne komande, preispitivanjem slepe poslušnosti režimu, kao i kompleksnom i tabu temom izdaje. Iako sam autor nije lično ratovao, knjiga poseduje izuzetnu snagu istine i realističnog prikaza ljudskih sudbina u ratnom kovitlacu.



Georgij Vladimov (pravo prezime Volosevič) bio je istaknuti ruski književnik, književni kritik i jedan od najhrabrijih disidenata sovjetske ere. Njegov život i rad obeleženi su beskompromisnom borbom protiv cenzure, totalitarizma i kršenja ljudskih prava.

Rođen je 1931. godine u Harkovu u porodici nastavnika. Tokom Drugog svetskog rata preživeo je teške lične gubitke – otac mu je stradao u Nemačkoj na prinudnom radu, a maćeha je ubijena u Holokaustu. Pohađao je vojnu akademiju Suvorov, a kasnije je diplomirao pravo na Univerzitetu u Lenjingradu 1953. godine. Ipak, pravom se nikada nije bavio, već se potpuno okrenuo književnosti i kritici.

Tokom pedesetih i šezdesetih godina, u vreme Hruščovljevog „otopljavanja”, važio je za jednu od najvećih nada nove ruske književnosti. Radio je kao urednik u čuvenom časopisu Novi svet. Godine 1967. javno je i otvoreno uputio pismo podrške Aleksandru Solženjicinu, zahtevajući ukidanje cenzure, što ga je stavilo na crnu listu sovjetskih vlasti. Njegovo remek-delo, priča o psu čuvaru iz Gulaga koji nakon zatvaranja logora ne može da se prilagodi slobodi, bila je strogo zabranjena u SSSR-u. Nakon što je knjiga krijumčarena i objavljena na Zapadu 1975. godine, Vladimov je ekspresno izbačen iz Saveza pisaca SSSR-a.

Pokazujući izuzetan građanski ponos i hrabrost, Vladimov je preuzeo vođstvo nad moskovskim ogrankom tada ilegalne i zabranjene organizacije za ljudska prava Amnesty International. Pod stalnim pritiscima i pretnjama hapšenjem, bio je prinuđen da 1983. godine emigrira u Zapadnu Nemačku, nakon čega mu je sovjetski režim oduzeo državljanstvo. U emigraciji je nastavio sa radom i uređivao poznati ruski emigrantski časopis Grani.

Sa padom Sovjetskog Saveza, istorijska pravda je delimično zadovoljena. Godine 2000. zvanično mu je vraćeno rusko državljanstvo. Upravo u tom kasnijem periodu, 1995. godine, objavljuje epski i kompleksni roman „General i njegova armija” koji mu donosi globalna priznanja i potvrđuje ga kao vrhunskog psihologa ljudske patnje i ratnih trauma.

Georgij Vladimov je preminuo 19. oktobra 2003. godine u Frankfurtu, ostavši upamćen kao moralna vertikala ruske književnosti 20. veka