pregleda

Ahmet Davutoglu STRATEGIJSKA DUBINA


Cena:
1.200 din
Želi ovaj predmet: 2
Stanje: Polovan bez oštećenja
Garancija: Ne
Isporuka: Pošta
Post Express
Lično preuzimanje
Organizovani transport: 129 din
Plaćanje: Plaćanje pre slanja (Tekući račun)
Plaćanje pre slanja (PostNet)
Lično
Grad: Smederevska Palanka,
Smederevska Palanka
Prodavac

Anarh (3866)

PREMIUM član
Član je postao Premium jer:
- ima 100 jedinstvenih pozitivnih ocena od kupaca,
- tokom perioda od 6 meseci uplati minimum 20.000 dinara na svoj Limundo račun.

Pozitivne: 5834

Negativne: 0

Svi predmeti prodavca

kontaktiraj prodavca

Kupindo zaštita

ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 2014.
Oblast: Političke nauke
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Ahmet Davutoglu STRATEGIJSKA DUBINA
Međunarodni položaj Turske

Službeni glasnik, 2014.
523 strane, udžbenički format.

Odlično očuvana, najverovatnije nekorišćena.

Polazište koncepta i doktrine „strategijske dubine“, koje je u ovoj knjizi razvio Ahmet Davutoglu, jeste da je vrednost nekog naroda i države u svetskoj politici uslovljena njegovom geostrategijskom lokacijom i „istorijskom dubinom“.

Strategijska dubina pruža veoma ozbiljnu intelektualnu i teorijsku osnovu za određenu viziju savremene turske spoljne politike. Knjiga je, u šta će se čitaoci uveriti, veoma dobro analitički obrađena, uz obilje dobro potkrepljenih primera, istorijskih referenci i značajnih podataka i zaključaka, interesantna je za čitanje i prijemčiva, uz krajnje otvorene i jasne stavove. (Dr Bojan Bugarčić)

Prije petnaestak godina (2001) objavljena je knjiga univerzitetskog profesora Ahmeta Davutoglua “Strategijska dubina – međunarodni položaj Turske”. Njeno srpsko izdanje, kojim je ova knjiga postala dostupnija čitaocima u Crnoj Gori, pojavilo se 2014. godine (“Službeni glasnik”). Riječ je o studiji u kojoj se analizira međunarodni položaj Turske u XX vijeku i ukazuje na strateške pravce njene spoljne politike u XXI vijeku, donosi Portal Analitika.

Nedugo nakon njenog prvog izdanja, Davutoglu je postao glavni spoljnopolitički savjetnik tadašnjeg turskog premijera (sada predsjednika) Redžepa Tajipa Erdogana, što mu je pružilo mogućnost da svoje spoljnopolitičke i strateške koncepcije plasira kao osnovu za kreiranje zvanične politike turske Vlade. Priliku da još direktnije utiče na oblikovanje spoljnopolitičke strategije Turske, pa i da direktno rukovodi njenim sprovođenjem, dobio je 2009. godine, kada je postao ministar spoljnih poslova. Ovu dužnost obavljao je pet godina, da bi avgusta 2014. bio imenovan za premijera Turske.

Upravo u vrijeme kada je Davutoglu rukovodio spoljnom politikom, Turska je zauzela značajno mjesto u međunarodnim odnosima, posebno ojačavši svoju regionalnu (balkansku) poziciju. U djelovanju na Balkanu od početka XXI vijeka, ona jasno pokazuje da se ovaj prostor nalazi u prvom krugu njenih spoljnopolitičkih interesovanja i aspiracija. Danas je već očito da ona programski radi na svom pozicioniranju na Balkanu, ali i da su glavni pravci i aspiracije spoljne politike Turske, koncepcijski oblikovani upravo u Davutogluovoj knjizi. Davutoglu u “Strategijskoj dubini” prepoznaje tri geopolitička polja uticaja Turske, odnosno, tri spoljnopolitičke sfere u kojima bi ona trebalo da ostvari mjeru uticaja i prisustva. To su: “bliska kopnena sfera”, koju čini prostor Balkana, Bliskog istoka i Kavkaza, zatim “bliska morska sfera”, koja obuhvata Crno more, istočni Mediteran i Persijski zaliv, i “bliska kontinentalna sfera”, u koju ubraja Evropu, Sjevernu Afriku i veći dio Azije.

Davutoglu smatra da dva važna kratkoročna i srednjoročna cilja turske spoljne politike na Balkanu treba da budu – jačanje Bosne i Albanije. Zatim, turska spoljna politika bi posebno trebalo da se posveti rješavanju problema koji se tiču budućnosti muslimanskih zajednica na Balkanu, baštinika Osmanskog carstva. Da bi osigurala kontinuitet i djelotvornost ovakve politike, Turska se mora izboriti za međunarodnu legalizaciju svog paternalizma nad balkanskim muslimanima, odnosno, za pravo intervencije u pitanjima vezanim za muslimanske manjine. Ostvarivanje tog prava, smatra Davotuglu, jedino je moguće ukoliko se slijedi aktivna politika prema Balkanu (str. 134). Pored političkog djelovanja, on preporučuje da ekonomska osnova turske spoljne politike na Balkanu bude izgradnja saobraćajnica. Zastupa stanovište da zadatak turske politike na Balkanu treba da bude i afirmacija političke kulture i institucija naslijeđenih od Osmanskog carstva, odnosno, snaženje osmanskog nasljeđa kod balkanskih muslimana.

Koncepcija turske balkanske politike, onako kako je kreira Davutoglu, nesumnjivo predstavlja plan za trajni povratak i učvršćivanje Turske na Balkanu. Ovoj politici on čak daje presudan značaj za njenu međunarodnu poziciju, tvrdeći da Turska ne može pretendovati da bude uticajna u međunarodnim odnosima, ukoliko nije u stanju da formira sopstvenu sferu uticaja na Balkanu. Glavni oslonac za ostvarivanje tog uticaja, jesu nacionalni Bošnjaci i Albanci. Oni uz njenu podršku treba da ostvare najveći stepen političke, ideološke i kulturne kompaktnosti, i da postanu uticajan činilac ne samo u državama u kojima žive, već i u čitavom regionu. To je suštinsko obilježje spoljnopolitičke doktrine koju, prema Davutogluovom mišljenju, Turska treba da sprovodi na Balkanu. U suštini, riječ je o doktrini koja predviđa instrumentalizaciju balkanskih etničkih skupina i država, čiji se identitet pouzdano može utemeljiti na osmanskom nasljeđu.

Kada danas čitamo Davutogluovu knjigu, zapažamo da su mnoge ideje i instrukcije koje se u njoj navode, postale dio savremene turske spoljnopolitičke doktrine. Danas je primjetno pojačano političko i ekonomsko prisustvo Turske na Balkanu, kao i njene naglašenije veze sa nacionalnim zajednicama koje su dominantno utemeljene na osmanskom nasljeđu i islamu. Zapažamo od početka ovog vijeka i čitav niz novih pojava unutar bošnjačkog i albanskog nacionalnog identiteta u regionu. U prvom redu, očita je ideološka radikalizacija i programski osmišljenije djelovanje bošnjačke zajednice u Sandžaku, čija je personifikacija muftija Zukorlić, kao i radikalizacija političkog djelovanja Albanaca u Makedoniji. I u Crnoj Gori je, naročito nakon 2006. godine, primjetna promjena ideoloških i političkih stanovišta unutar bošnjačkog nacionalnog korpusa, kao i potreba da se formiraju i osnaže političke, vjerske i kulturne institucije.

Davutogluova doktrina, kako je to i razumljivo, može imati najvećeg uticaja na držanje i poziciju Bošnjaka u Crnoj Gori. Ukoliko njihovi politički predstavnici i nacionalni ideolozi odluče (ili su odlučili) da prihvate Davutogluovu doktrinu, i time bošnjačkoj nacionalnoj zajednici u Crnoj Gori daju svojstvo i ulogu eksponenta spoljne politike Turske, onda je neminovno da dođe do promjena u njenom identitetskom samodefinisanju, ali i u glavnim političkim stanovištima. Prema Davutogluovoj doktrini, unutar nacionalnih zajednica koje budu imale ulogu spoljnopolitičkog eksponenta Turske, biće potencirano osmansko nasljeđe kao dominantna osnova njihovog nacionalnog i kulturnog identiteta. Ono će imati ulogu istorijske ili tradicijske osnove njihovih veza sa Turskom, ali i glavnim izvorištem političkog legitimiteta ovih odnosa. Dominacija tog nasljeđa u identitetskom samodefinisanju Bošnjaka u Crnoj Gori, neminovno će potisnuti ili čak marginalizovati udio crnogorskog istorijskog i kulturološkog nasljeđa u njihovom identitetu.

Ukoliko se, pored novog identitetskog utemeljenja, bošnjačka zajednica većinski samodefiniše kao politička grupacija koja predstavlja i sprovodi regionalnu politiku Turske, uslijediće njena drugačija pozicija u političkom životu Crne Gore. Najprije, politika koju bi podržavao većinski dio bošnjačke nacionalne zajednice u Crnoj Gori, faktički ne bi više bila politika Bošnjaka u Crnoj Gori, već politika Turske koja se ovdje sprovodi preko njih. Takva politika neminovno bi bošnjačku zajednicu usmjerila ka programskom djelovanju u pravcu stvaranja entitetske pozicije, u bilo kojem vidu, što bi ih od paritetnog učesnika u crnogorskom političkom i građanskom dijalogu, dovelo u poziciju pregovarača sa Crnom Gorom, koji taj dijalog posmatra sa strane. Pozicija njihovog entiteta bila bi, naravno, višestruko jača nego što bi dozvoljavale njegove brojke, jer bi nastupao kao štićenik jedne regionalne sile, koja se, prored ostalog, ubraja i među dvadeset najmoćnijih ekonomija svijeta. Ovakva pozicija omogućila bi bošnjačkoj nacionalnoj i političkoj zajednici snagu i uticaj, koji u drugačijim okolnostima ne bi imala, dok bi u određenim situacijama osigurala čak i dominantnu ili presudnu ulogu u donošenju važnih političkih odluka na nivou čitave Crne Gore. U političkom životu, ali i u životu jedne nacije, takav protekcionizam uvijek dovodi do radikalizacije politike i svjetonazora, i obavezno do marginalizacije građanskih i demokratskih elemenata unutar samog entiteta.

Ako Bošnjaci u Crnoj Gori, umjesto da se pozicioniraju kao autohtoni učesnik crnogorskog društvenog dijaloga, zauzmu drugačiju poziciju, neminovno je da dođe do promjena i u odnosu drugih crnogorskih nacionalnih grupacija prema njima. U prvom redu – crnogorske. Opredjeljivanje Bošnjaka za model političkog paternalizma, i poistovjećivanja sopstvenih interesa sa interesima regionalne politike Turske, predstavljaće najjači udarac za crnogorsko-bošnjačko savezništvo izgrađeno u procesu obnove državne nezavisnosti Crne Gore. Pored toga, opredjeljenje većinskog dijela bošnjačke zajednice da se pozicioniraju kao ekspozitura jedne regionalne sile, nacionalni Crnogorci će prepoznati kao prihvatanje modela ponašanja koji odavno manifestuje veći dio srpske nacionalne zajednice. Oni će u tom bošnjačkom oslonu na Ankaru, isto kao i u onom srpskom na Beograd, prepoznali promjenu stava prema državi Crnoj Gori. Naravno, za nacionalne Crnogorce to su dva različita stanovišta: dio srpskog naroda u Crnoj Gori protivnik je postojanja nezavisne crnogorske države, dok bi dio Bošnjaka, koji svojim središtem ne smatra Podgoricu nego Ankaru, doveo u pitanje karakter države koja je utemeljena 2006. godine. U prvom slučaju političko opredjeljenje odnosilo bi se na negaciju postojanja crnogorske države, dok bi se u drugom problematizovalo “vlasništvo” nad njom. U oba slučaja to bi dovelo do potrebe preispitivanja ideje države kod nacionalnih Crnogoraca, a građanski koncept crnogorske države, čiji su glavni zagovornici nacionalni Crnogorci, ozbiljno bi bio doveden u pitanje.

Ako od građanskog koncepta Crne Gore decidno i radikalno odustanu i crnogorski Albanci, a nije nemoguće da i njihova transfomacija krene u tom pravcu, onda bi se neminovno nametnulo pitanje održivosti građanskog koncepta Crne Gore. Ukoliko bi, zbog takvih okolnosti, od ovog koncepta odustala i većina nacionalnih Crnogoraca, nije isključeno da to izazove prekompoziciju državne strukture Crne Gore, ali i ideološko-političke transformacije nacija koje je čine. Izvjesno je da bi do najvećih promjena došlo unutar crnogorske nacije. Njena reakcija na bošnjačko, odnosno, bošnjačko-albansko kretanje prema osmanskom nasljeđu i modelu entitetske politike, uz koji ide protekcionizam države iz regiona, mogla bi biti vraćanje na neke sadržaje crnogorskog ideološkog i političkog nasljeđa XIX vijeka. To ne bi samo značilo slabljenje građanske komponente crnogorskog identiteta, već bi uzrokovalo i ideološko-političko približavanje između dvije najbrojnije nacije u Crnoj Gori.

Ovo su, naravno, samo neke varijante mogućih kretanja nacionalnih identiteta u Crnoj Gori i procesa koji se tiču konstrukcije crnogorske države u budućnosti. Suvišno je raspravljati o pravu nacije da izabere ovaj ili onaj put, kao i da formira stav prema državi u kojoj živi na osnovu sopstvenih interesa. To je stvar slobodnog i legitimnog izbora svake nacije. Ali, svaka nacija u višenacionalnoj državi trebalo bi da prilikom odabira svog puta, razmišlja i o stavu koji o njenom izboru mogu zauzeti nacije s kojima u toj državi živi.

MONOPOLISTI IZ POŠTE SU VEĆ DVADESET DANA U ŠTRAJKU ŠTO U MEDIJIMA I NE MOŽETE DA PROČITATE JER JE SVE UVIJENO TAKO DA SKORO SVE POŠILJKE KASNE PA I POŠILJKE POST EXPRESS - A. POŠTE U UNUTRAŠNJOSTI NORMALNO RADE I TO NEPRIJAVLJUJU (NAREĐENO IM JE DA ĆUTE) ALI KADA POŠILJKE STIGNU DO BEOGRADA NE ISPORUČUJU SE DALJE.
HVALA NA RAZUMEVANJU!!!

Od 9. oktobra do 3. decembra 2017. Pošta naplaćuje i doplatnu markicu u iznosu od 10 dinara.

Kada je o prodaji knjiga reč, pod `organizovanim transportom` smatram preporučenu tiskovinu. To je najpovoljniji načina slanja, a knjiga stiže na kućnu adresu za dan-dva. (Prilkom kupovine se čekira `Pošta`).

Lično preuzimanje se odnosi na preuzimanje u Smederevskoj Palanci.

Molim kupce iz inostranstva da me pre kupovine kontaktiraju porukom kako bismo se dogovorili oko uslova uplaćivanja i slanja. Ovo je veoma bitno, između ostalog, i zbog toga što su poštarine Pošte Srbije visoke i za zemlje u okruženju jer se pošiljke šalju isključivo avionom.

Besplatna poštarina se ne odnosi na slanje u inostranstvo.

Negde su ostali stari iznosi za preporučenu tiskovinu, da ne bude zabune evo primera:
Nekada 40 sada je 69,00 din.
Nekada 50 sada je 76,00 din.
Nekada 60 sada je 99,00 din.
Nekada 70 sada je 106,00 din.
Nekada 80 sada je 129,00 din.

Pogledajte i ponudu na:

https://www.kupindo.com/Clan/StefanijaK/SpisakPredmeta

Ukoliko i tamo nešto pronađete, platićete preko istog računa i uštedeti na poštarini.


Predmet: 41913869